Στιχοποιήματα και κείμενα

Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ Χωμένος βαθιά στο καπνό του τσιγάρου ρουφάει με πάθος την ύστατη τζούρα τα μάτια του πέφτουν στα φώτα του φάρου η θάλασσα πόθος, καημός και μαστούρα.. Αυλάκια οι ρυτίδες προσθέτουνε χρόνια ανάκατα πέφτουν τα γκρίζα μαλλιά η θάλασσα η σκρόφα καμία συμπόνια κι ας έχει μαζί της μια σχέση παλιά.. Παράμαλλα, αγκίστρια, μακριά παραγάδια τον δένουν μαζί της τα σύνεργα αυτά δεν γνώρισε αγάπη δε ζήτησε χάδια τα μάτια του ατσάλι τα χείλη σφιχτά.. Η μόνη του αγάπη η θάλασσα η πόρνη η μόνη μητέρα κι η μόνη αδελφή αυτός είναι μόνος κι αυτή είναι μόνη   μια βάρκα ένα κύμα και μια επαφή…… Γ. Μάγιατζης          18-1-2016        

ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗ Για χάρη της έγραφε σελίδες ολόκληρες σελίδες που γέμιζε με λόγια αγάπης   κι ας ήτανε δίπλα της κι αν ήταν κοντά της τα χείλη του σφράγιζαν παρά τις απόπειρες.. Τα λόγια του έχανε και έψαχνε άλλα μα κάτι του έδενε το στόμα, τη γλώσσα κι ας έγραφε ποιήματα και κείμενα τόσα μπροστά της γινότανε μια βούλα, μια στάλα. Και πέρασε η άνοιξη και ήρθε ο χειμώνας δεν άλλαξε τίποτε δεν έβγαλε λέξη μόνο έψαχνε άλλοθι κοντά της να τρέξει μακριά της η μέρα του φαινόταν αιώνας.   Ακόμα τετράδια και φύλλα γεμίζει μιλάει για φθινόπωρα ματώνει η καρδιά του τα λόγια ριζώνουνε σα δέντρα μπροστά του κι ο πόνος του θάλασσες σιωπής πλημμυρίζει… Γ. Μάγιατζης                11-1-2016

ΑΚΡΟΒΑΤΩ Ακροβατώ στα σύννεφα μιας στερημένης μέρας που έχασε τον ήλιο της κι άπλωσε τη σκιά της και νιώθω τόσο σκοτεινός και νιώθω τόσο τέρας που σκοτεινιάζει όταν πατώ στα χνάρια τα δικά της. Ακροβατώ μες στις σκιές χωρίς ευαισθησία εκεί που αλλάζει η ματιά και μπαίνει στο γυαλί της εκεί που ο οίκτος δε μετράει μόνο η αναλγησία εκεί που κι ένας άγιος μπολιάζεται αλήτης. Ακροβατώ στις σκαλωσιές ενός φθαρμένου κόσμου πατάω στα ερείπια και στις φωτιές που καίνε αυτός ο κόσμος κάποτε ήταν ο εαυτός μου μα τώρα τα κομμάτια του τίποτα δε μου λένε. Ακροβατώ σ' ένα σχοινί που δένει την οργή μου ακροβατώ και κρέμομαι σε μια θηλιά απάτης ακροβατώ και προσπαθώ, να σώσω τη ψυχή μου μα όλα κραυγάζουν μέσα μου, "δεν είσαι ακροβάτης"… Γ. Μάγιατζης              10-1-2015

ΦΤΩΧΕΙΑ Στις γκρίζες παράγκες σταυρώνεται η ώρα τα όνειρα πέφτουν κομμάτια στις λάσπες η φτώχεια απλώνεται, γίνεται μπόρα και άφαντοι μένουν οι άγνωστοι δράστες.. Με χέρια χωμένα σε βρώμικες τρύπες σα πτώματα   όρθια που σέρνουν τα πόδια μαζεύουν σκουπίδια του δρόμου οι αλήτες και κρύβονται μέσα σε τούνελ υπόγεια.. Χωράνε εφιάλτες στις άδειες τους τσέπες που γίνονται βάρος σα γέρνει η σκιά τους πατήματα αφήνουν επάνω στις στέγες κι ακούγονται γύρω παντού τα ουρλιαχτά τους ..   Διαβόλου λιβάνια ψυχές λιβανίζουν τα μάτια τους φλόγες βοήθεια φωνάζουν η πείνα κι η δίψα   ατσάλι λυγίζουν κι οι σκόρπιες ελπίδες στο βάλτο σκουριάζουν… Η φτώχια τους ρίχνει στης λάσπης το πάτο κι η ανθρώπινη φάρα τους σπρώχνει πιο κάτω… Γ. Μάγιατζης                   6 με7 - 1 - 2016