Στιχοποιήματα και κείμενα

Ένα κάρρο ανέβαινε από τα σφαγεία. Μέσα έφερνε ένα βώδι σφαγμένο με τα πόδια στον ουρανό. Απάνω στο σφαχτό καθόταν ο καρροτσέρης, ένας άνθρωπος μελαχροινός με ψαρά γένεια και το παιδί του. Το κάρρο κυλιώταν αργά, νωθρά μέσα στη γαλήνη. Ήταν Απρίλης, είχε πέσει το βράδυ κι΄άναβαν τα φώτα. Από το καμουτσίκι, ένα μαδημένο σκοινί, μπορούσε να καταλάβη κανείς πως ο καρροτσέρης αγαπούσε τ΄άλογο. Το καμουτσίκι έπεφτε στα καπούλια πολύ ελαφρά σαν παιγνίδι. Και σ΄ όλον τον ανήφορο από τα σφαγεία ίσα με την πόλη αυτό το άλογο δεν άκουσε βρισιά, μήτε προσταγή, παρά τη φωνή: «Έλα Κύρκο, άϊντε Κύρκο». Έτσι μ΄αυτό το χάδι ανέβαινε και σέρνοντας το κάρρο, ένα σφαχτό και δυό ανθρώπους. -Που λες, είπεν ο γέρος καρροτσέρης και φτύνοντας καπνό, που λες, ο Κύρκος έχει φιλότιμο. Να τ΄ακούς εσύ, που κάποτε το χτυπάς. Δεν τα δέρνουν τα ζα. Το ζω είναι άνθρωπος. Και τέτοιο άλογο που το βρίσκεις; Σαν τούτο! Μας τρέφει όλους, που λες. Δίνει ψωμί εμένα, εσένα και της μάνας σου, των αδελφιών σου, του σπιτιού. Έ...

Θεέ, ποὺ βλέπεις τὰ σπιτάκια τὰ φτωχὰ σὰν τὸ δικό μου, στεῖλε στὸ παράθυρό μου μιὰ φωλιὰ χελιδονάκια.    Θέ μου, πού ῾χεις ὅλα τ᾿ ἄστρα, Θέ μου, πού ῾χεις τ᾿ ἀγγελούδια, κᾶμε τὴ φτωχή μου γλάστρα νὰ γεμίσει ἀπὸ λουλούδια.    Θέ μου, δῶσε μου τὴ χάρη νά ῾χω δυὸ ἄσπρα περιστέρια, νὰ τοὺς δίνω ἐδῶ στὰ χέρια τὸ νερὸ καὶ τὸ σιτάρι! Διαβάστε επίσης:  Ζαχαρίας Παπαντωνίου, Alexei Harlamov Πηγή: Βικιθήκη  

«Ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό, σὲ μάχεται ἡ θάλασσα, δὲν τὴ φοβᾶσαι; Ἀνέμοι σφυρίζουν καὶ πέφτει νερό, ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό;»   «Γιὰ χώρα πηγαίνω πολὺ μακρινή, θὰ φέξουνε φάροι πολλοὶ νὰ περάσω, βοριάδες, νοτιάδες θὰ βρῶ, μὰ θὰ φτάσω μὲ πρίμο ἀγεράκι, μ᾿ ἀκέριο πανί».   «Κι οἱ κάβοι ἂν σοῦ στήσουν τὴ νύχτα καρτέρι, ἐπάνω σου ἂν σπάσει τὸ κῦμα, θεριό, καὶ πάρει τοὺς ναῦτες καὶ τὸν τιμονιέρη; Ποῦ πᾶς καραβάκι, μὲ τέτοιον καιρό;»   «Ψηλὰ στὸ ἐκκλησάκι τοῦ βράχου, ποὺ ἀσπρίζει, γιὰ μένα ἔχουν κάμει κρυφὴ λειτουργία ὀρθὸς ὁ Χριστὸς τὸ τιμόνι μου ἀγγίζει, στὴν πλώρη μου στέκει ἡ Παρθένα Μαρία». Διαβάστε επίσης:  Ζαχαρίας Παπαντωνίου Πηγή: Βικιθήκη  

Ζαχαρίας Παπαντωνίου   Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου (Καρπενήσι, Φεβρουάριος 1877 - Αθήνα, 1 Φεβρουαρίου 1940) [1] ήταν Έλληνας λογοτέχνης, ποιητής, διηγηματογράφος, δημοσιογράφος, κριτικός τέχνης και ακαδημαϊκός, και υποστηρικτής της δημοτικής γλώσσας στο γλωσσικό ζήτημα. [2] [3] Έργα Τα έργα του είναι όπως παρακάτω: [2]   Ποίηση "Πολεμικά τραγούδια" (1898 – εμπνευσμένα από τον πόλεμο του 1897) "Χελιδόνια" (1920 – παιδικά ποιήματα τα οποία μελωποίησε ό Γεώργιος Λαμπελέτ) "Πεζοί ρυθμοί" (1923 – πεζοτράγουδα) "Θεία Δώρα" (1932)   Πεζογραφία "Παρισινά Γράμματα" (1908-1910 – ανταποκρίσεις από το Παρίσι, δημοσιευμένες στην εφημερίδα Εμπρός. Μεταθανάτια συγκεντρωτική-επιλεκτική έκδοση). "Τα ψηλά βουνά" (1918 – Κρατικό Αναγνωστικό της Γ΄τάξης του Δημοτικού.Μοναδικό έργο εως και σήμερα στην ελληνική σχολική λογοτεχνία). "Διηγήματ...