Στιχοποιήματα και κείμενα

Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας (πανοραμική θέα) Στην Αντιγόνη Μπήγονται βλήματα παντού, στο σώμα, στο κεφάλι. Αίματα, Ζάλη, Σπαραγμός, χανομαι……Πεθαμενη;…;…;. … …Νοιώθω, πως, μόνον μια φορά, και μια για πάντα υπάρχουν. Γη, Ουρανός και Θάλασσα, ανταμωμένα αδέρφια. Σήμερα , Χθες και Αύριο, στο Νυν αναπαυμένα. Στο Όλον και στο Τίποτα….Το Νόημα του Κόσμου… …Ξυπνώ, ο τόπος σείεται, αναρριγα η Φύση. ΝεκροΛαμπαδα αναφτουνε, οι δύσμοιροι γονεοι. Οι φίλοι και οι γείτονες, παππούδες και γιαγιάδες. Σε θειαφισμένη θάλασσα, πλέουν επτά αγγελούδια. Αυτόπτες  και αυτήκοοι, ψηλαφητές του Πόνου. Που στέκονται αντίμαχοι, σε άνισον Αγώνα. Με Γνώση μέσα στην Καρδιά, πως δεν υπάρχει δίκιο. Στον κόσμο, τον αντιΘεο, τον έρημο, τον ξένο. Όπου  οι Πικροί, οι Αδάκρυτοι, οι δήμιοι της Πούλιας. Ζηλευουνε τους Ποιητές, και τα μικρά αγγελούδια. Που Φωτοκλωθουν νήματα, σαβ...

Το δικό μου το παντού, το πουθενά των Άλλων. Και το δικό μου πάντοτε, το ουδέποτε των Άλλων. Ουράνια επικράτεια, Διάφανη, Διαυγασμένη. Νηστεύει απ' τα επίκαιρα, ο Μύστης διαυγάζει. Δάκρυα στάλα, δακρύσταλλα, περνάει στο κομπολόι. Σε νήμα αχειροποίητο, στην πετονιά της Μοίρας. Οι μέρες απαράλλαχτες, απλώνουν να μας πνίξουν. Και, ανασκουμπώνονται οι γιορτές, τις μέρες σπαγγοδένουν. Μαργαριτάρια τις περνούν, στηλόγραφες Διαθήκες. Και το τυχαίο ακλόνητα, σε Βράχο γεωμετρούνε. Βράχο, τον ΘαλασσόΒραχο, απάντων των Πατέρων. Βασίλειος Αναστασιάδης  

Στη μνήμη του Αντώνη Γ. Αντώνη, σου γράφω,  γιατί το γραφτό μένει…   ΚΙ ΕΠΕΙΔΗ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΣΤΕΝΟΧΩΡΙΕΣΑΙ ΕΞ ΑΙΤΙΑΣ ΜΟΥ ΚΑΘΗΣΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΠΕΡΥΣΙ ΣΤΙΣ 30 ΙΟΥΝΙΟΥ. ΣΗΜΕΡΑ  ΕΙΝΑΙ, ΤΡΙΤΗ 12 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2016, ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ,  ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.  ΑΝ ΘΕΛΗΣΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΓΝΩΡΙΣΕΙΣ,  ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΓΡΑΦΤΟ ΜΟΥ,  ΘΑ ΕΧΟΜΕ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ…. Ατυχώς προέκυψε τελικά δοκίμιο,  (κουσούρι μεγάλο το δασκαλίκι….) Προσπάθησε να φτάσεις μέχρι το τέλος  και ίσως  να  δικαιωθείς για τον κόπο σου… 1. Δεν ζητώ την αποδοχή των άλλων. Η αναζήτηση της αποδοχής των άλλων κρύβει   μια  θανάσιμη παγίδα: Να χαραμίζω  την   ζωή  μου, ζώντας  την  φαντασιακή  ζωή  των  άλλων,  εκπληρώνοντας τις προσδοκίες τους. Συχνά  αυτό έχει ρίζες στην παιδική ηλικία, όταν οι γονείς προβάλλουν πάνω στο παιδί τις δικές τους προσδοκίες, αντί να του δίνουν αγάπ...

ΓΕΥΟΜΑΙ ΤΑ ΘΥΜΑΡΙΑ ΣΟΥ, ΨΑΥΩ ΤΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΥΣ ΣΟΥ.... ΚΡΕΜΟΜΑΙ ΑΠΟ ΛΙΒΑΝΙΟΣΚΑΛΕΣ,  ΠΑΤΩ ΣΤΟΥΣ ΑΓΚΡΕΜΝΟΥΣ ΣΟΥ....... ΣΑΛΤΑΡΩ  ΓΙΑ  ΤΗΣ  ΣΥΝΝΕΦΙΑΣ  ΤΑ  ΡΗΓΙΚΑ  ΠΑΤΑΡΙΑ...... ΑΝΗΦΟΡΙΖΩ ΤΑ ΠΡΩΙΑ  ΣΤΑ  ΑΠΑΤΗΤΑ  ΘΟΛΑ  ΣΟΥ.... ΞΕΜΟΥΝΤΖΟΥΡΩΝΩ  ΤΟ  ΓΥΑΛΙ  ΝΑ  ΙΔΩ   ΤΟΥΣ  ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ  ΣΟΥ...... ΣΜΙΞΗ  ΑΠΩΓΑΙΑ  ΜΥΣΤΙΚΗ  ΜΕ  ΑΛΑΤΙ  ΙΩΔΙΣΜΕΝΗ...  ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΣΤΙΛΒΗ...... Βασίλειος Αναστασιάδης (Αναγνώστης)

Οι ανασες μου κρεμιωνται στη Σιωπη σου. Τα δακρυα μου μουσκευουν τα ονειρα σου. Η βροχη σου, ανεμοδινητη, σκαφτει αλυπητα τα σωθικα μου. Νυχθημερον, ανυσταχτα, πυρωνω με ένα αστερι. Φεγγοβολιδα αδυτη, μεσα σε πεφτΑστερια. Συνωστισμενος σε αστερισμο στης Μνημης σου την Πορτα. Με σπρωχνει η ΠανΣεληνος, με οξυπυρα με αγκυλωνει. Παραγαδιαζει στης Ψυχης, τα εγκατα, σε Αβυσσους. Οπου αποσταζεται ο Καημος, και σβειουνται τα σκοταδια. Και κρυσταλλωνουν τα δακρυα, δενονται σε κομποσχοινι. Οινοποιουνται οι στεναγμοι, αρτοποιειται ο Πονος. Να κοινωνουν οι Ευλογητοι, να Ζουν εις τον Αιωνα. Βασίλειος Αναγνώστης

  Η Καρδιά μου στοιχειωμένη, κι η Ψυχή μου ματωμένη. Ξέχειλος απ τη Μοιρασιά, Χαμένος μες στα Κέρδη. Λειψός μες στα Αποχτήματα, Πικρός απ τα Χαμένα. Πασχίζω στο Κουκούλι μου, να γίνω Πεταλούδα. Να μπω μες στο Μετάξι σου, τη Λησμονιά να υφάνω. Βασίλειος Αναγνώστης

   ...Πιωμενοι ΦΩΣ ψαλμιζουμε το Πνευμα της Νυχτωδιας… Ανοθευτο, απημαντο, συνπυκνωμα Ρευματων Που υποφαινουν προφητικα αρχαια ανεμοχαρτια Με στιγματα Αχρονιστικα σε Ανοξειδωτες Ωρες. Ανειδωτες, Αιθερικες, Σελασγικες κολονες. Που μας φαρωνουν την Ζωη, αινισσονται τα Θεια. Λογχιζοντας και σπρωχνοντας, λυωνοντας, καποτε, σβειωντας. Τα απληστα, ερεβικα, ανθρωποκτονα Σκοτη. Των κολασμενων μας ψυχων, που, χο ι κα στριγγλιζουν... Μες σε καμινι εφτακαυστο, φαεςφωρικο, δροσατο… Βασίλειος Αναγνώστης