Το δικό μου παντού, το πουθενά των άλλων: ένα ποίημα του Βασίλειου Αναστασιάδη

Ξημέρωμα στο βουνό

Το δικό μου το παντού, το πουθενά των Άλλων.
Και το δικό μου πάντοτε, το ουδέποτε των Άλλων.
Ουράνια επικράτεια, Διάφανη, Διαυγασμένη.
Νηστεύει απ' τα επίκαιρα, ο Μύστης διαυγάζει.
Δάκρυα στάλα, δακρύσταλλα, περνάει στο κομπολόι.
Σε νήμα αχειροποίητο, στην πετονιά της Μοίρας.
Οι μέρες απαράλλαχτες, απλώνουν να μας πνίξουν.
Και, ανασκουμπώνονται οι γιορτές, τις μέρες σπαγγοδένουν.
Μαργαριτάρια τις περνούν, στηλόγραφες Διαθήκες.
Και το τυχαίο ακλόνητα, σε Βράχο γεωμετρούνε.
Βράχο, τον ΘαλασσόΒραχο, απάντων των Πατέρων.

Σχόλια

Διαβάστηκε περισσότερο τον τελευταίο μήνα

Μάριο Μπενεδέτι - Τὸ ἄλ­λο Ἐ­γὼ

Γκυστάβ Κουρμπέ

Κική Δημουλά - Γράμμα

Τέλλος Άγρας - Τῆς ζωῆς τὰ ρόδα

Νίκος Καμπάς - Η λίμνη

Χόρχε Μπουκάι - Ο κισσός και η βελανιδιά

Γεώργιος Δροσίνης - Ὁ βιολιστής

Αλέξανδρος Βλαχιώτης - Όραμα - Ένωση

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Θα γίνω Ρίτσος και βάλε

Χουάν Ραμόν Χιμένεθ