Το δικό μου παντού, το πουθενά των άλλων: ένα ποίημα του Βασίλειου Αναστασιάδη

Το δικό μου το παντού, το πουθενά των Άλλων.

Και το δικό μου πάντοτε, το ουδέποτε των Άλλων.

Ουράνια επικράτεια, Διάφανη, Διαυγασμένη.

Νηστεύει απ' τα επίκαιρα, ο Μύστης διαυγάζει.

Δάκρυα στάλα, δακρύσταλλα, περνάει στο κομπολόι.

Σε νήμα αχειροποίητο, στην πετονιά της Μοίρας.

Οι μέρες απαράλλαχτες, απλώνουν να μας πνίξουν.

Και, ανασκουμπώνονται οι γιορτές, τις μέρες σπαγγοδένουν.

Μαργαριτάρια τις περνούν, στηλόγραφες Διαθήκες.

Και το τυχαίο ακλόνητα, σε Βράχο γεωμετρούνε.

Βράχο, τον ΘαλασσόΒραχο, απάντων των Πατέρων.

Βασίλειος Αναστασιάδης