Στιχοποιήματα και κείμενα

Το στόμα σου φύτεψε μ’ εκείνο το φιλί στο δικό μου ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα, κι οι ρίζες τους τρων την καρδιά μου. Είταν φθινόπωρο. Ο άμετρος ουρανός άρπαξε με τον ήλιο του όλο το χρυσάφι -κίονες λάμψεων- από τη ζωή. Το καλοκαίρι ήρθε σκληρό· το μπουκέτο μάδησε, μα άφησε να σπάσουν στα μάτια μου δύο μπουμπούκια πόνος. (Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής)   Διαβάστε επίσης: Χουάν Ραμόν Χιμένεθ     Πηγή

  Ο Χουάν Ραμόν Χιμένεθ, πορτραίτο από τον Χοακίν Σορόγια Ο Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez Mantecón, 24 Δεκεμβρίου 1881 - 29 Μαΐου 1958) ήταν Ισπανός ποιητής. Αρχικά ταξίδεψε στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ελβετία, αλλά αναγκάστηκε κατόπιν να ζήσει για έξι περίπου χρόνια σε σανατόριο. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Σεβίλης, αλλά δεν τελείωσε τις σπουδές του, γιατί πήγε στις ΗΠΑ, όπου γνώρισε και κατόπιν παντρεύτηκε τη Ζηνοβία Καμπρουμπί, μεταφράστρια του Ταγκόρ. Τα πρώτα του ποιήματα, που εγκαινίασαν μαζί με τον ποιητή Αντόνιο Ματσάδο τη μεγάλη εποχή της ισπανικής ποίησης του 20ού αι., δημοσιεύτηκαν το 1900 με τον τίτλο «Θλιμμένοι σκοποί» και φέρουν φανερά την επίδραση του συμβολισμού. Η έκρηξη του ισπανικού εμφύλιου πολέμου (1936) τον ανάγκασε να μείνει εξόριστος στο εξωτερικό μακριά από τον αγώνα που δίχαζε την πατρίδα του και να ζήσει τον περισσότερο καιρό τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στο Πουέρτο Ρίκο. Στο έργο του διαφαίνεται μία έντονη προσπάθεια για την ι...

Της Αφροδίτης  είναι αυτό το τέμενος.  Διότι αγαπά απ' την στεριά να αγναντεύει το φωτόλουστο πέλαγος. Ώστε να κάνει καλοτάξιδους τους ναυτικούς. Και να στέκεται με σεβασμό η θάλασσα αντικρίζοντας το άγαλμά της. Διαβάστε επίσης: Ανύτη Πηγή

 Χαρακτηριστική σκηνή από την ταινία Ταξίδι στη Σελήνη (1902)  Το Ταξίδι στη Σελήνη (πρωτότυπος τίτλος: 'Le Voyage dans la Lune', διεθνής τίτλος: A Trip to the Moon) είναι μία γαλλική βωβή ταινία του 1902, σε σκηνοθεσία, παραγωγή και σενάριο Ζωρζ Μελιές . Το σενάριο είναι εμπνευσμένο σε δύο έργα του Ιούλιου Βερν : το Από τη Γη στη Σελήνη και το Γύρω από τη Σελήνη. Η ταινία αφηγείται την ιστορία μίας ομάδας αστροναυτών, οι οποίοι πάνε στο φεγγάρι, με τη βοήθεια μίας κάψουλας-ρουκέτας, η οποία ανατινάζει την επιφάνεια του. Εκεί θα βρουν τους κατοίκους του φεγγαριού (Selenites), και κατά την επιστροφή τους στη γη θα φέρουν κι έναν αιχμάλωτο. Στην ταινία πρωταγωνιστούν εξέχοντες ηθοποιοί του θεάτρου εκείνης της εποχής, ενώ πρωταγωνιστής είναι και ο ίδιος ο Μελιές. Πηγές: κείμενο , ταινία

Φθινοπώριασε…Προς τι όμως η ανάγκη για παντοτινό ήλιο; Εμείς είμαστε στρατευμένη στην ανακάλυψη του θείου φωτός… Μακριά από τους ανθρώπους που φθίνουν με τις εποχές… Φθινόπωρο… Η βάρκα μας μετέωρη μες στην ασάλευτη ομίχλη Επιστρέφει στο λιμάνι της δυστυχίας… Στην απέραντη πολιτεία με τον ουρανό λεκιασμένο από φωτιά και λάσπη… Κουρέλια που σαπίζουν… Μουσκεμένο στη βροχή ψωμί…. Μέθη… Μέθη…  Μέθη… Και χιλιάδες έρωτες που με σταύρωσαν… Δε θα σταματήσει πια αυτή η λάμια να εξουσιάζει εκατομμύρια ψυχές και σώματα νεκρών που θα αντιμετωπίσουνε τη θεία κρίση… Ο εαυτός μου… Κοιτάζω πάλι τον εαυτό μου… Κοιτάζομαι ξανά…  Το δέρμα μου φαγωμένο από το πύο και την πανούκλα…  Τα μαλλιά μου σκουλήκια και στην καρδιά μου παντού σκουλήκια … Ξαπλωμένος ανάμεσα σε άγνωστους χωρίς ηλικία, χωρίς αισθήματα… Θα μπορούσα να πεθάνω εδώ…  Τι φριχτή ανάμνηση…;; Σιχαίνομαι την κακομοιριά και ο χειμώνας με τις ανέσεις του με φοβίζει… Καμιά φορά βλέπω στον ουρανό απέρ...

Η λυρική ποίηση είναι λογοτεχνικό είδος, το οποίο αναπτύχθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Πήρε το όνομα της από τη συνοδεία της λύρας, μουσικού οργάνου συνηθισμένου στην αρχαιότητα, αλλά και από τη συνοδεία φόρμιγγας καθώς και άλλων έγχορδων μουσικών οργάνων της αρχαιότητας. Εξαρτάται από τις εκάστοτε "καταστάσεις", δηλαδή τα μουσικά ρεύματα που συνέβησαν κυρίως στη Σπάρτη. Πρώτοι ποιητές ήταν η Σαπφώ και ο Αλκαίος από τη Λέσβο και ο Πίνδαρος από την Βοιωτία. Ακολούθησαν ο Αρχίλοχος από την Πάρο, ο Σιμωνίδης ο Κείος, ο Μίμνερμος από την Κολοφώνα ο Αλκμάν από τη Σπάρτη, ο Βακχυλίδης και ο Στησίχορος ο Ιμεραίος. Είναι η ποίηση που άδεται και έχει ποικίλα θέματα, όπως η καθημερινότητα, τα ανθρώπινα συναισθήματα, και πολεμικές αφηγήσεις. Το κυρίως θέμα συχνά είναι ο έρωτας, ακόμη και η θρησκεία, οι τελετές και κατ' επέκταση δημιουργείται η θρησκευτική ποίηση. Έχουμε τα χαρακτηριστικά τυπικών ανθρώπων της αρχαικής εποχής, καθώς δε μιλάει ο ίδιος ο ποιητής, αλλά οι τυπικοί χαρακτ...

Σ’ αγαπώ, δεν μπορώ  Τίποτ’ άλλο να πω  Πιο βαθύ, πιο απλό  Πιο μεγάλο! Μπρος στα πόδια σου εδώ  Με λαχτάρα σκορπώ  Τον πολύφυλλο ανθό  Της ζωής μου Τα δυο χέρια μου, να… Στα προσφέρω δετά  Για να γείρεις γλυκά  Το κεφάλι Κι η καρδιά μου σκιρτά  Κι όλη ζήλια ζητά  Να σου γίνει ως αυτά  Προσκεφάλι Ω μελίσσι μου, πιες  Απ’ αυτόν τις γλυκές  Τις αγνές ευωδιές  Της ψυχής μου! Σ’ αγαπώ τι μπορώ  Ακριβέ να σου πω  Πιο βαθύ, πιο απλό  Πιο μεγάλο; Διαβάστε επίσης: Μυρτιώτισσα Πηγή: Ποιείν

Ο ηρωισμός∙ η πίστη∙ η περηφάνια: είν’ όλα κι όλα  Τα μέταλλα τα πλούσια, που στην ψυχή μου εντός  Κοιμούνταν – και που εγώ δεν έλειωσα σε άλικη φωτιά  Ώστ’ από φως χρυσό οπλικά τον ήλιο να συντρίψουν  Χαμένα πια τα όνειρα που στοίχειωναν τη μνήμη: Οι γάμοι∙ οι κουνιστές οι κούνιες∙ τα παιδιά∙ Κι ανθρώποι που πομπεύουν, στη θριαμβική νυχτιά  Τους ποιητές που, σκεφτικοί, στη δόξα τους πηγαίνουν  Για στους ωραίους στίχους σφάλισε τα μάτια του ο λαός, σαν  Τους τυφλούς μπρος στα μακάρια άστρα τα δικά τους∙ να βλέπουν Μόνο τους αγύρτες τους κοινούς, των πόλεων αφεντάδες, που τις  Σημαίες μας φτιάνουν γδύνοντας τους γελωτοποιούς  Μα τη μωρία να σκάει αφήστε τη, σαν τον αφρό στον όχτο  Κι ας είν’ η ώρα δύσκολη, όπου οι καρδιές κι οι νόες την πράξη  Του ονείρου δεν κατέχουν πια, την πράξη ούτε της καταφρόνιας, Και ξεμακραίνουν ενώ τίποτα ξωπίσω τους δε μένει  Αυτοί ’ν’ οι γλάροι: όνειρο της θάλασσας λευκό, Που από των αφρών την...

  Λουίζ Λαμπέ  Ζω και πεθαίνω· φλέγομαι και σβήνω αντάμα· παραζεσταίνομαι ενώ ρίγος με κρατά· σκληρή η Ζωή, μα κι απαλή μου είν' αρκετά κι έχω λαχτάρες και χαρές περίεργο κράμα. Την ίδια ώρα οπού γελώ ξεσπώ στο κλάμα, και μες στο κέφι βάσανα νιώθω φριχτά· χάνω ό,τι ωραίο, μα και για πάντα αυτό κρατά την ίδια ώρα μαραίνομαι κι ανθίζω αντάμα. Με τέτοια αστάθεια ο Έρωτας με περιβάλλει· κι όταν τη θλίψη μου θαρρώ για πιο μεγάλη, δίχως να το σκεφτώ, είμαι έξω απ' την οδύνη. Κι όταν πάλι είμαι σίγουρη για τη χαρά μου. και πως στην ώρα βρίσκομαι την πιο γλυκιά μου, στην πρώτη μου τη συμφορά με παραδίνει. Μετάφραση: Κυριάκος Αλέπης  Διαβάστε επίσης: Λουίζ Λαμπέ , Σονέτο  Πηγή: oxy-moron

Ἦταν ἕνας βιολιστὴς μὲ παρδαλὰ ροῦχα καὶ μὲ ὑψηλὸ σκοῦφο. Στὸ λαιμό του κρατοῦσε σφιγμένο τὸ βιολί του καὶ μὲ τ᾿ ἄλλο χέρι τὸ δοξάρι. Κουρδιζόταν κι ἔπαιζε σὰν ἀληθινὸς βιολιστής. Κι ὅμως δὲν ἦταν ἀληθινός. Ἦταν ἀπὸ ξύλο. Ἀπὸ ἕνα πολὺ σπάνιο ὅμως ξύλο: τὸ ξύλο τῆς Ἀγάπης. Τί εἶναι αὐτὸ τὸ ξύλο κι ἀπὸ τί δένδρο κόβεται δὲν ξέρω. Ξέρω μόνο πὼς κάθε τί τὸ καμωμένο ἀπὸ τέτοιο ξύλο μπορεῖ ν᾿ ἀγαπήση σὰν ζωντανὸς ἄνθρωπος. Ὁ βιολιστὴς ἅμα ἦρθε στὸν κόσμο ἐτυλίχθηκε μέσα σὲ χαρτί, ἐκλείσθηκε σὲ χονδρὸ κουτὶ κι ἐστάλη σ᾿ ἕνα ἐμπορικὸ γιὰ νὰ πουληθῆ σὰν νὰ ἦταν σκλάβος ὁ κακόμοιρος. Ὁ ἔμπορος τὸν ἔβαλε στὴν βιτρίνα. Ἐκεῖ τὸν ἔβλεπαν οἱ διαβάτες καὶ ἔβλεπε κι αὐτός, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουν ἐκεῖνοι ὅτι ἦταν κρυμμένη ζωὴ στὸ ἄψυχο ξύλο. Ὁ ἔμπορος κάποτε τὸν ἐκούρδιζε καὶ τότε πιὰ μαζευόταν κόσμος πολύς, πρὸ πάντων παιδιά, κι ἄκουαν μὲ θαυμασμὸ τὴ γλυκειὰ φωνὴ τοῦ βιολιοῦ του. Κι αὐτὴ ἡ φωνὴ εἶχε κάτι ξεχωριστό, κάτι ποὺ ἔφτανε ὡς τὴν καρδιά. Ὅλο ἐνόμιζαν πὼς ὁ τεχνίτης εἶχε ἐπιτύχει τὴν μη...

  Λουίζ Λαμπέ   Η Λουΐζ Λαμπέ (Louise Labé, 2 Ιανουαρίου 1524 - 25 Απριλίου 1566), γνωστή και ως Η Ωραία Σχοινοποιός (La Belle Cordière), ήταν Γαλλίδα ποιήτρια της Αναγέννησης, κόρη του πλούσιου σχοινοποιού Πιερ Σαρλί και της δεύτερης συζύγου του, Ετιενέτ. Το λογοτεχνικό έργο της ήταν περιορισμένο, αλλά ευρέως αναγνωρισμένο ως ένα από τα σημαντικότερα του αναγεννησιακού λυρισμού. Βιογραφία Γεννήθηκε στη Λυών περί το 1524. Τα έργα της είναι σαφώς επηρεασμένα από τον Πιέτρο Μπέμπο, τον Πετράρχη και τον Τζάκοπο Σαννατσάρο. Το προσωνύμιό της προήλθε από το επάγγελμα του πατέρα της αλλά και του συζύγου της, καθώς το 1540 παντρεύτηκε έναν επίσης σχοινοποιό. Σε πεζό λόγο έγραψε το έργο «Διάλογος της τρέλας και του έρωτα». Ήταν πολύ γνωστή για την ομορφιά, τη μόρφωση και τις ικανότητές της στην ιππασία και την ξιφασκία. Πέθανε στο Παρσιέ, το 1566. Ενδεικτική εργογραφία ◾Διάλογος της Μωρίας και του Έρωτα (δραματική αλληγορία σε πεζό), γαλλικά: Debat de Folie et d'Amo...

  Εντίθ Πιάφ  Η Εντίθ Πιάφ (Édith Piaf, ορθή απόδοση ονόματος: Εντίτ Πιάφ, Παρίσι, 19 Δεκεμβρίου 1915 – Γκρας, 10 Οκτωβρίου 1963) ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια, ίσως η πιο σημαντική παρουσία στη γαλλική σκηνή των βαριετέ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Εντίθ Τζοβάνα Γκασιόν (Édith Giovanna Gassion). Τραγούδια όπως το La vie en rose (1946) και το Non, je ne regrette rien (1960), εκτόξευσαν τη φήμη της και την κατέστησαν την πιο δημοφιλή τραγουδίστρια της Γαλλίας[1].   Βιογραφία Τα πρώτα χρόνια Γεννήθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1915, κάτω από μια λάμπα υγραερίου. Ο πατέρας της, Λουί Αλφόνς Γκασσιόν, ήταν ακροβάτης του δρόμου και η μητέρα της, Ανιτά Μεγιάρ (Anita Maillard), ήταν λυρική τραγουδίστρια, γνωστή με το ψευδώνυμο Line Marsa. Λίγες εβδομάδες μετά τη γέννησή της την εγκατέλειψε και η μικρή Εντίθ περνάει τα πρώτα της χρόνια πρώτα κοντά στη μητρική της γιαγιά. Το 1917 ο πατέρας της, που εργαζόταν ως ακροβάτης στο τσίρκο Ciotti, την πήγε στη δική του μητέρα, η οποία ζούσε...

   Μάριο Μπενεδέτι  Επρόκειτο γιὰ ἕ­ναν συ­νη­θι­σμέ­νο νε­α­ρό: τὰ παν­τε­λό­νια του ἔ­κα­ναν πάν­τα γό­να­τα, δι­ά­βα­ζε εἰ­κο­νο­γρα­φη­μέ­να πε­ρι­ο­δι­κά, ἔ­κα­νε θό­ρυ­βο ὅ­ταν ἔ­τρω­γε, ἔ­βα­ζε τὸ δά­χτυ­λο στὴ μύ­τη του, ρο­χά­λι­ζε ὅ­ταν τὸν ἔ­παιρ­νε ὁ ὕ­πνος, τὸν ἔ­λε­γαν Ἀρ­μάν­το. Συ­νη­θι­σμέ­νο σὲ ὅ­λα ἐ­κτὸς ἀ­πὸ ἕ­να πράγ­μα: εἶ­χε ἄλ­λο Ἐ­γώ.       Τὸ ἄλ­λο Ἐ­γὼ κοι­τοῦ­σε μὲ μιὰ δό­ση ποί­η­σης στὴ μα­τιά, ἐ­ρω­τεύ­ον­ταν ἠ­θο­ποι­ούς, ἔ­λε­γε ψέ­μα­τα μὲ ἐ­πι­φύ­λα­ξη, συγ­κι­νοῦν­ταν τὰ δει­λι­νά. Τὸν νε­α­ρὸ τὸν ἀ­νη­συ­χοῦ­σε πο­λὺ τὸ ἄλ­λο του Ἐ­γὼ καὶ τὸν ἔ­κα­νε νὰ νι­ώ­θει ἄ­σχη­μα μπρο­στὰ στοὺς φί­λους του. Ἀ­π’ τὴν ἄλ­λη πλευ­ρά, τὸ ἄλ­λο Ἐ­γὼ ἦ­ταν με­λαγ­χο­λι­κὸ καὶ ἐ­ξαι­τί­ας αὐ­τοῦ ὁ Ἀρ­μάν­το δὲν μπο­ροῦ­σε νὰ εἶ­ναι ὅ­σο ἀ­γροῖ­κος θὰ ἤ­θε­λε.      Ἕ­να ἀ­πό­γευ­μα ὁ Ἀρ­μάν­το γύ­ρι­σε σπί­τι κου­ρα­σμέ­νος ἀ­πὸ τὴ δου­λειά, ἔ­βγα­λε τὰ πα­πού­τσια, κού­νη­σε ἀρ­γὰ τὰ δά­χτυ­λα τῶν πο­δι­ῶ...

  Κυριάκος Αλέπης Ο Κούλης Αλέπης (Σεπτέμβριος 1903 - 13 Αυγούστου 1986) ήταν Έλληνας ποιητής, μεταφραστής και ζωγράφος. Συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού.   Βιογραφία Ο Κυριάκος Αλέπης γεννήθηκε στην Αρεόπολη Λακωνίας και ήταν το έκτο από τα δώδεκα παιδιά[1] του εργολάβου και μαρμαρογλύπτη[2] Θεόδωρου και της Φωτεινής. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στο Γύθειο εγκαταστάθηκε την Αθήνα όπου σπούδασε φιλολογία και νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.[3] Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών όπου διετέλεσε επί 10 έτη προσωπάρχης. Συνταξιοδοτήθηκε το 1960. Το 1983 αποσύρθηκε σε γηροκομείο και απεβίωσε τρία χρόνια αργότερα, στις 13 Αυγούστου 1986.[4] Ήταν ιδρυτικό μέλος και σύμβουλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.[5] Γνώριζε λα­τι­νι­κά, ι­τα­λι­κά, γαλλι­κά, γερ­μα­νικά και αρμένικα.[1] Συγγραφικό έργο Ο Αλέπης πρωτοεμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1924 όταν δημοσιεύτηκε το πρώτο του ποίημα.[1] Στις 15 Ιουνίου...

 Ζωρζ Μελιές  Ο Ζωρζ Μελιές (Maries-Georges-Jean Méliès, 8 Δεκεμβρίου 1861 – 21 Ιανουαρίου 1938) ήταν Γάλλος κινηματογραφιστής, γνωστός για τις τεχνικές καινοτομίες που εισήγαγε. Θεωρείται ένας από τους πρώτους σκηνοθέτες στην ιστορία του κινηματογράφου και συνέβαλε σημαντικά στην μετεξέλιξη του από τεχνική σε μία νέα μορφή τέχνης.   Βιογραφία Γεννήθηκε στο Παρίσι,[1] όπου η οικογένειά του διατηρούσε υποδηματοποιείο. Πριν την ενασχόλησή του με τον κινηματογράφο, ήταν θαυματοποιός και ταχυδακτυλουργός στο Θέατρο Ρομπέρ Χουντίν, πραγματοποιώντας εμφανίσεις επί σκηνής. Το ενδιαφέρον του για τον κινηματογράφο ξεκίνησε με την προβολή ταινιών από τους αδελφούς Λυμιέρ, το 1895. Ένα χρόνο αργότερα άρχισε να σκηνοθετεί ο ίδιος ταινίες, παρουσιάζοντας σε πολλές από αυτές ταχυδακτυλουργικά θεάματα. Εκτιμάται ότι συνολικά σκηνοθέτησε 531 ταινίες από το 1896 μέχρι το 1914, διάρκειας από ένα έως σαράντα λεπτά. Η πιο δημοφιλής ταινία του Μελιές είναι το Ταξίδι στη Σελήνη (Le voyage...

    Ο Ιούλιος Βερν, φωτογραφία από τον Φελίξ Ναντάρ   Ο Ιούλιος Βερν (Jules Gabriel Verne, 8 Φεβρουαρίου 1828 – 24 Μαρτίου 1905)[1] ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, ιδιαίτερα γνωστός για τα περιπετειώδη μυθιστορήματά του και τη βαθιά επιρροή του στο λογοτεχνικό είδος της επιστημονικής φαντασίας[2]. Είναι περισσότερο γνωστός από τα μυθιστορήματά του Ταξίδι στο Κέντρο της Γης (1864), 20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα (1870) και Ο γύρος του κόσμου σε 80 ημέρες (1873). Ο Βερν έγραψε για αεροπορικά και διαστημικά ταξίδια πριν εφευρεθούν πρακτικά τα αεροπλάνα και πριν επινοηθούν τα μέσα ενός διαστημικού ταξιδιού. Είναι ο δεύτερος πιο μεταφρασμένος συγγραφέας στον κόσμο (μετά την Αγκάθα Κρίστι).[3] Μερικά από τα βιβλία του γυρίστηκαν σε κινηματογραφικές ταινίες, κινούμενα σχέδια και τηλεοπτικές σειρές. Ο Βερν αναφέρεται συχνά ως ο «Πατέρας της Επιστημονικής Φαντασίας», τίτλο που μερικές φορές μοιράζεται με τον Χιούγκο Γκέρνσμπακ και τον Χ. Τζ. Γο...