Στιχοποιήματα και κείμενα

  ΝΑΝΑΙ σαν νάμουν έτοιμος. Και νάναι Σαν νάχω χάσει το εισιτήριο. Οι κάβοι Ν’ αφροκοπάν, κι οι αφροί να το κουνάνε Μεσ’ στους καπνούς του -όρνιο- ένα καράβι. Κι εγώ να ψάχνουμαι εδωχάμω. Και όλο- όλο …το … ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ να λέω σύντρόφοι ωραίοι!… και να μην έρχεται μια βάρκα έως το μώλο να μην φαινώνται πουθενά οι βαρκαρέοι… Οι βαρκαρέοι!… Το εισιτήριο!.. Να τρέμει -ζαγάρι εντός μου- η Χαλκίδα και τα όρη. Κι εκεί να τόχουν συνεπάρει οι ανέμοι Μετέωρο -μες τστις αχλές του- το βαπόρι… Ω διάολε!… όλα νάχουν χαθεί και νάχουν πάει Κι οι άνθρωποι δραπετεύσει από τους τόπους Κι αυτό το πλοίο να τραβάει και να τραβάει Χωρίς μηχανικούς, χωρίς ανθρώπους… Και χωρίς φώτα. Ακυβέρνητο. Και όλο Να χλιμιντράει στο χάος. Κι ως θα κλαίω - κι όλας να ψάχνουμαι, να ψάχνουμαι στο μώλο και όλο για κείνο το εισιτήριο να λέω Διαβάστε επίσης: Γιάννης Σκαρίμπας Πηγή: Ποιείν

  Γιάννης Σκαρίμπας   ΩΡΑΙΑ διασκεδάσαμε, κυρία, στο σπίτι (συνέχεια στης νύχτας τα’ αμίλητα μάκρη) με τουτ’ τη λίγον τι βαμμένη μου μύτη  στην άκρη Εγώ, μπρος στο φίνο σου χαμογέλιο  Κι εσύ μπρος σ’ αυτό το άναυδο φρύδι, Περίεργο επαίξαμε – οι δυο μας- και τέλειο  Παιγνίδι. Στα μούτρα μου απόμεινε ύστερα χρώμα  Βαθύ ροζ απ’ τα χείλη σου, Μα εμένα, Κυρία  Σε κυττάνε ακίνητο το μπλάβο μου όμμα  Και κρύα.. Ω νάχα κι εγώ μεσ’ στο στήθος καρδίτσα (και όχι, για να κρούω τις φούχτες, μια σούστα) αχ πως θα στην έπιανα καρφίτσα- καρφίτσα  τη φούστα. Και πως, τα μαλλάκια σου μπούκλα τη μπούκλα  Ωραία θα στάφιαχνα –με κόπτσες και τέλια- Σε στυλ Πομπαδούρ να σ’ είχα μια κούκλα  Μου τέλεια. Μα εγώ στης πνοής σου για να φτάσω το μύρο, Των ποδιών μου πατώ – στο κενό – στις μυτίτσες  Και αχ στην κλωστή μου πόσες φέρνω τριγύρω  Βολτίτσες. Θεέ μου, θα κλάψω! Στροφές χωρίς ντάμες - με τέζα τα χέρια μου- με σφάζει μια ζήλ...

ΕΙΠΕ μου, αγάπη μου, για ένα καράβι Θολό που ολομόναχο πάει. Χρυσά, για ‘να πλοίο, τα φώτα που ανάβει Στα χάη… Γι’ αυτό μόνον, ‘Πε μου και για –που να βγαίνει- Μια Σελήνη θεόρατη, είπε μου - κι αυτό να τραβάει, να τραβάει, να πηγαίνει Θεέ μου!   Και ύστερα άρχισε (τα σκότη ως θα ζώνουν) Να μου λες, να μου λες – καθώς πρώτα- Για κείνα που άναψε –χρυσά – να μαργώνουν Τα φώτα Αγάπη μου, αγάπη μου, το πλοίο με πλώρη Θολή κι η θεόρατη εκείνη - φωτιά π’ ανεβαίνει απ’ τα δάση απ’ τα όρη- η Σελήνη. Και σώπασε πάλι και πάλι άρχισέ μου Το καράβι, να μου λες, αν το ζώνει Ακόμα η νύχτα, ακόμα αν – Θεέ μου! - Μαργώνει. Και ύστερα μείνε –κι εγώ- σ’ ένα δρόμο Και –τι όνειρο στο σβήσε και στ’ άψε!- Το κεφάλι ακουμπώντας –ολόρθη- στον ώμο Μου κλάψε… Διαβάστε επίσης: Γιάννης Σκαρίμπας Πηγή: Ποιείν  

Nάναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί προς έναν δρόμο φειδωτό που σβει στα χάη, και σένα του καπέλλου σου βαμμένη φανταιζί κάποια κορδέλλα του, τρελλά να χαιρετάει.   Kαι νάν’ σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά γι’ άστρα τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων, κι’ αυτός ο άνεμος τρελλά, –τρελλά να μας σκουντά όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.   Kι’ όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός για ένα –με γυάλινα πανιά– πλοίο που πάει όλο βαθειά, όλο βαθειά, όσο που πέφτει εκτός : όξ’ απ’ τον κύκλο των νερών –στα χάη.   Kι’ όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί πέρ’ από τόπους και καιρούς έως ότου –φως μου– –καθώς τρελλά θα χαιρετάει κείν’ η κορδέλλα η φανταιζί,– βγούμε απ’ την τρικυμία αυτού του κόσμου…  (από το Ουλαλούμ , 1936) Διαβάστε επίσης: Γιάννης Σκαρίμπας Πηγή: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

Γιάννης Σκαρίμπας   Ο Γιάννης Σκαρίμπας (Αγία Ευθυμία Παρνασσίδος, 28 Σεπτεμβρίου 1893 – Χαλκίδα, 21 Ιανουαρίου 1984) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, κριτικός, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και πεζογράφος. Το έργο του, εντυπωσιακό σε έκταση και ποικιλία, σημαδεύτηκε από την έντονη αντιδικία του με τις καθιερωμένες αξίες της ζωής και του αστικού πολιτισμού. Εισήγαγε επίσης υπερρεαλιστικά στοιχεία στην ελληνική πεζογραφία. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της ελληνικής λογοτεχνίας.   Η ζωή του Ο Γιάννης Σκαρίμπας ήταν γόνος ιστορικής οικογένειας από την Αγία Ευθυμία της Φωκίδας, αφού ο πατέρας του, Ευθύμιος Σκαρίμπας, ήταν απόγονος αγωνιστών της Επανάστασης του 1821. Ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο σχολαρχείο του Αιγίου και τις ολοκλήρωσε στην Πάτρα στο Α' Γυμνάσιο Πατρών. Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό ως ανθυπασπιστής στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων. Διορίστηκε τελωνοσταθμάρχης στην Ερέτρια (πρώην Νέα Ψαρά) και το 1915 εγκαταστάθηκε στ...