Στιχοποιήματα και κείμενα

Ὦ θαλασσοθεμέλιωτα καὶ ἡλιόσκεπα παλάτια, Χτισμένα ἀπὸ τὰ σύννεφα τῆς θερινῆς βραδιᾶς, «Δὲν θέλω τοῦ κισσοῦ τὸ πλάνο ψήλωμα σὲ ξένα ἀναστυλώματα δεμένο ἂς εἶμαι ἕνα καλάμι, ἕνα χαμόδεντρο, μὰ ὅσο ἀνεβαίνω, μόνος ν᾿ ἀνεβαίνω. Δὲν θέλω τοῦ γιαλοῦ τὸ λαμποφέγγισμα ποὺ δείχνεται ἄσπρο μὲ τοῦ ἥλιου τὴ χάρη θέλω νὰ δίνω φῶς ἀπὸ τὴ φλόγα μου κι ἂς εἶμαι ἕνα ταπεινὸ λυχνάρι» Διαβάστε επίσης: Γεώργιος Δροσίνης Πηγή: Γεώργιος Δροσίνης - Ποιήματα

Ἦταν ἕνας βιολιστὴς μὲ παρδαλὰ ροῦχα καὶ μὲ ὑψηλὸ σκοῦφο. Στὸ λαιμό του κρατοῦσε σφιγμένο τὸ βιολί του καὶ μὲ τ᾿ ἄλλο χέρι τὸ δοξάρι. Κουρδιζόταν κι ἔπαιζε σὰν ἀληθινὸς βιολιστής. Κι ὅμως δὲν ἦταν ἀληθινός. Ἦταν ἀπὸ ξύλο. Ἀπὸ ἕνα πολὺ σπάνιο ὅμως ξύλο: τὸ ξύλο τῆς Ἀγάπης. Τί εἶναι αὐτὸ τὸ ξύλο κι ἀπὸ τί δένδρο κόβεται δὲν ξέρω. Ξέρω μόνο πὼς κάθε τί τὸ καμωμένο ἀπὸ τέτοιο ξύλο μπορεῖ ν᾿ ἀγαπήση σὰν ζωντανὸς ἄνθρωπος. Ὁ βιολιστὴς ἅμα ἦρθε στὸν κόσμο ἐτυλίχθηκε μέσα σὲ χαρτί, ἐκλείσθηκε σὲ χονδρὸ κουτὶ κι ἐστάλη σ᾿ ἕνα ἐμπορικὸ γιὰ νὰ πουληθῆ σὰν νὰ ἦταν σκλάβος ὁ κακόμοιρος. Ὁ ἔμπορος τὸν ἔβαλε στὴν βιτρίνα. Ἐκεῖ τὸν ἔβλεπαν οἱ διαβάτες καὶ ἔβλεπε κι αὐτός, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουν ἐκεῖνοι ὅτι ἦταν κρυμμένη ζωὴ στὸ ἄψυχο ξύλο. Ὁ ἔμπορος κάποτε τὸν ἐκούρδιζε καὶ τότε πιὰ μαζευόταν κόσμος πολύς, πρὸ πάντων παιδιά, κι ἄκουαν μὲ θαυμασμὸ τὴ γλυκειὰ φωνὴ τοῦ βιολιοῦ του. Κι αὐτὴ ἡ φωνὴ εἶχε κάτι ξεχωριστό, κάτι ποὺ ἔφτανε ὡς τὴν καρδιά. Ὅλο ἐνόμιζαν πὼς ὁ τεχνίτης εἶχε ἐπιτύχει τὴν μη...

Σκίτσο του Γεωργίου Δροσίνη από περιοδικό του 1889   Ο Γεώργιος Δροσίνης (9 Δεκεμβρίου 1859 - 3 Ιανουαρίου 1951) ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος. Ήταν ένας από τους πρωτοπόρους της Νέας Αθηναϊκής Σχολής στην ποίηση και της ηθογραφίας στην πεζογραφία. Η πρώτη ποιητική του συλλογή Ιστοί Αράχνης σηματοδότησε την εμφάνιση της Νέας Αθηναϊκής Σχολής ενώ το διήγημά του Χρυσούλα κέρδισε το πρώτο βραβείο στον πρώτο διαγωνισμό διηγήματος του περιοδικού «Η Εστία» το 1883. Βίος Γεννήθηκε σε ένα αρχοντικό της Πλάκας στην Αθήνα από γονείς Μεσολογγίτες. Ήταν γιος του Χρήστου Δροσίνη , που εργαζόταν ως ανώτατος υπάλληλος στο Υπουργείο Οικονομικών και της Αμαλίας Πετροκόκκινου, της οποίας η οικογένεια είχε κατεβεί στην Αθήνα με τον Καποδίστρια. Η οικογένεια του Δροσίνη, εκτός από εύπορη ήταν και γνωστή για τη συνεισφορά της στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του 1821. Παππούς του ήταν ο Γιώργης Καραγιώργης , που σκοτώθηκε στην Έξοδο του Μεσολογγίο...

Τίποτε δὲν ἄλλαξε ἀπ᾿ τὸ σπίτι σου κι ἀπ᾿ τὸ δρόμο κι ἀπ᾿ τὴ γειτονιά. Μόνον ἡ παλιὰ βρυσούλα στέρεψε στὴν ἀντικρινή σου τὴ γωνιά. Τίποτε δὲν ἄλλαξε ἀπ᾿ τὸ σπίτι σου. Βιαστικὸς διαβάτης τὸ θωρῶ καί, ξεχνώντας πόσα χρόνια πέρασαν, σὰ καὶ τότε πάλι λαχταρῶ... Λαχταρῶ ν᾿ ἀνοίξεις τὸ παράθυρο καὶ στὸ διάβα μου ἄξαφνα νὰ βγεῖς, γελαστῆ παιδούλα καστανόξανθη, χάραμα ἀπριλιάτικης αὐγῆς. Σφαλιστὸ ἀπομένει τὸ παράθυρο κι ἂν τ᾿ ἀνοίξεις, μι᾿ ἄλλη θὰ φανεῖ. Μόνο στὸ παράθυρο τῆς θύμησης βγαίνεις ἴδια καὶ παντοτινή.   Διαβάστε επίσης:  Γεώργιος Δροσίνης Πηγή: Γεώργιος Δροσίνης - Ποιήματα

  Τὴν ἅγια νύχτα τὴ Χριστουγεννιάτικη λυγοῦν τὰ πόδια καὶ προσκυνοῦν γονατιστὰ τὴ φάτνη τους τ᾿ ἄδολα βώδια. Κι᾿ ὁ ζευγολάτης ξάγρυπνος θωρώντας τα σταυροκοπιέται καὶ λέει μὲ πίστη ἀπ᾿ τῆς ψυχῆς τ᾿ ἀπόβαθα, Χριστὸς γεννιέται! Τὴν ἅγια νύχτα τὴ Χριστουγεννιάτικη κάποιοι ποιμένες ξυπνοῦν ἀπὸ φωνὲς ὕμνων μεσούρανες στὴ γῆ σταλμένες. Κι᾿ ἀκούοντας τὰ Ὡσαννὰ ἀπ᾿ ἀγγέλων στόματα στὸ σκόρπιο ἀέρα, τὰ διαλαλοῦν σὲ χειμαδιὰ λιοφώτιστα μὲ τὴ φλογέρα. Τὴν ἅγια νύχτα τὴ Χριστουγεννιάτικη - ποιὸς δὲν τὸ ξέρει; - τῶν Μάγων κάθε χρόνο τὰ μεσάνυχτα λάμπει τ᾿ ἀστέρι. Κι᾿ ὅποιος τὸ βρεῖ μέσ᾿ στ᾿ ἄλλα ἀστέρια ἀνάμεσα καὶ δὲν τὸ χάσει σὲ μιὰ ἄλλη Βηθλεὲμ ἀκολουθῶντας το μπορεῖ νὰ φτάσει. Διαβάστε επίσης:  Γεώργιος Δροσίνης Πηγή: Γεώργιος Δροσίνης - Ποιήματα