Στιχοποιήματα και κείμενα

Πορτραίτο του Πούσκιν από τον Vasily Tropinin (1827)    Υπάρχουν δικαιώματα ηχηρά, ξέρω, πολλά θαμπώνουνε μυαλά, όμως εγώ δεν τα τιμώ· παράπονα δεν κάνω που οι θεοί μου αρνηθήκαν το γλυκό προνόμιο στην πληρωμή των φόρων να μετέχω· ούτε κι εμπόδια να βάλω στο ‘να βασίλειο να πολεμάει τ’ άλλο. Λίγο με νοιάζει μπορεί ή δεν μπορεί η δημοσιογραφία να σατιρίζει τους μωρούς και η μυγιάγγιχτη λογοκρισία των περιοδικών να περικόβει την αμετρολογία. Λόγια, λόγια, λόγια όλα αυτά. Άλλα, καλύτερα, δικαιώματα μου είναι σεβαστά. Άλλη, καλύτερη, ζητώ ελευθερία: Να σε ορίζει ο τσάρος, να σε ορίζει ο λαός το ίδιο δεν μας κάνει; Είθε ο θεός να τους φυλάει! Μα κανενός υπόλογος ο άνθρωπος δεν είναι, σημασία ας δίνει μόνο στη ζωή του τον εαυτό του να φροντίζει και να υπερετεί. Για τη λιβρέα*, για την εξουσία, η σκέψη, η συνείδηση του μην καμφθεί - γι αυτά μην σκύψει το κεφάλι. ...

    Μοναχικός της λευτεριάς σπορέας βγήκα, νωρίς, προτού καλοχαράξει   και με καθάριο χέρι, μα κι αθώο,   σπόρο πετούσα, ζωντανό,   φυτείες, σε σκλαβωμένο όργο, να καρπίσει. Μα τον καιρό μου έχασα μονάχα, τις ακριβές μου σκέψεις και τους κόπους... Βοσκήστε, ήμερων λαών αγέλες! Εσάς, φωνή τιμής δε σας ξυπνάει...   Της λευτεριάς το δώρο τι το θέλουν, τάχατες, τ' άβουλα κοπάδια; Σ' αυτά το σφάξιμο ταιριάζει και η κουρά του τομαριού τους μόνο· κι από γενιά τους σε γενιά κληροδοτούνε σκλαβιάς ζυγό, κουδούνια και καμτσίκι. Απόδοση: Κίρα Σίνου Διαβάστε επίσης: Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν Πηγές: ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ , στο τρένο της ποίησης

Η ψυχή μου είναι τριαντάφυλλο κι είμαι πάνω της αγκάθι... Μην το πείτε και τ` ακούσουνε η καλή μου μην το μάθει... Θε ναρθεί γλυκιά κι υπέροχη την αυγούλα κάποιου Απρίλη με χαμόγελο στα μάτια της, μ` ομορφιά πάνω στα χείλη. Θαμπωμένη από την κόκκινη καταματωμένη μου όψη με τ` αργό της το βημάτισμα, θα σιμώσει να με κόψει. Μα το κάτασπρο χεράκι της που αγαπώ και τρέμω τόσο θα χαρώ -χαρά περήφανη- με κακία να τ` αγκυλώσω. Και μια στάλα απ` το αίμα πέφτοντας πέταλά μου ματωμένα θα χαθεί μέσα στο χρώμα σας θα γενεί μαζί σας ένα... (μετάφραση: Γιάννης Αηδονόπουλος ) Διαβάστε επίσης:  Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν Πηγή: www.stixoi.info  

Vasily Tropinin. Portrait of Alexander Pushkin. 1827. Oil on canvas   Ο Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν (Ρωσικά: Александр Сергеевич Пушкин, προφέρεται: [ɐlʲɪˈksandr sʲɪˈrɡʲejɪvʲɪtɕ ˈpuʂkʲɪn]  ( ακούστε ), Μόσχα, 6 Ιουνίου 1799 [1] – Αγία Πετρούπολη, 10 Φεβρουαρίου 1837 [1] ), ήταν Ρώσος λογοτέχνης, ο μεγαλύτερος ποιητής της Ρωσίας που θεωρείται και ο δημιουργός της νεότερης ρωσικής λογοτεχνίας και γνωστός φιλέλληνας. [2] Ζωή και έργο του Πούσκιν Πρώτα χρόνια και εφηβεία Ο Πούσκιν γεννήθηκε στη Μόσχα, από γονείς ευγενείς, τον Σεργκέι Λβόβιτς Πούσκιν και τη Ναντέζντα (Νάντια) Όσιποβνα Χάννιμπαλ, (Надежда Осиповна Ганнибал) οι οποίοι μόλις είχαν εγκατασταθεί στην πρωτεύουσα μετά την παραίτηση του πατέρα του, Σεργκέι, από τον τσαρικό στρατό και τη γέννηση της αδελφής του Όλγας λίγο καιρό νωρίτερα. Το 1805 γεννήθηκε και το τρίτο παιδί, ο Λεβ. Οι γονείς τους τα παραμελούσαν με τον πατέρα να διαθέτει πολύ λίγο χρόνο γι' αυτά και τη ...