Στιχοποιήματα και κείμενα

Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό, ἦταν ἕνα γραμμόφωνο. Ἕνα ὁλομόναχο γραμμόφωνο. Μὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γραμμόφωνο καὶ νά ῾ταν μόνο ἕνα τραγούδι, ποὺ ζητοῦσε ἕνα γραμμόφωνο, γιὰ νὰ πεῖ τὸ καημό του. Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό, ἦταν ἕνας Ερωτας. Ἕνας ὁλομόναχος Ἔρωτας ποὺ γύριζε μὲ μία πλάκα στὴ μασχάλη, γιὰ νὰ βρεῖ ἕνα γραμμόφωνο γιὰ νὰ πει τὸ καημό του. «Ἔρωτα μὴ σὲ πλάνεψαν ἄλλων ματιῶν μεθύσια καὶ μέσ᾿ τὰ κυπαρίσια περνᾷς μὲ μι᾿ ἄλλη νιά; Ἔρωτ᾿ ἀδικοθάνατε, Ἔρωτα χρυσομάλλη, ἂν σ᾿ εἶδαν μὲ μιὰν ἄλλη, ἦταν ἡ Λησμονιά». Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό, δὲν ἦταν ἕνας ἔρωτας, δὲν ἦταν ἕνας πόνος. Ἦταν μισὸς ἔρωτας -μισὸς πόνος- καὶ μιὰ μισὴ πλάκα, πού ῾λεγε τὸ μισό της σκοπό: «Ἔρωτα μὴ σὲ... Ἔρωτα μὴ σὲ... ἔρωτα μισέ... ἔρωτα μισέ...» Θέ μου! Μὰ δὲ βρίσκεται ἕνα χέρι! Ἕνα πονετικὸ χέρι, γιὰ ν᾿ ἀνασηκώσει τὴ βελόνα καὶ ν᾿ ἀκουστεῖ ξανά, ὁλόκληρος ὁ Ἔρωτας, ὁλόκληρο τὸ τραγούδι: «Ἔρωτα μὴ σὲ σκότωσαν τὰ μαγεμένα β...

Κοίτα εκεί. Τι ακαταλόγιστη αντινομία! Τι μασκαράδικη αθάνατη ψευτιά! Να ψάχνεις μες σ’ έναν ωκεανό από νερό και να μη βρίσκεις ούτε μια σταγόνα! Μα όλα αυτά είναι μαθήματα αργοπορημένα. Τ’ αφήσαμε σκαλισμένα στις πέτρες. Και οι πέτρες πάλιωσαν και θρυμματίστηκαν. Και τα μαθήματα χάθηκαν. Μα να που βρυκολάκιασαν μερικά κι έλαβα προχθές ένα από έναν πλανταγμένο καλλιτέχνη. Έναν αργοπορημένο Φειδία που αντίς για μάρμαρο δούλευε σε ξύλο. Έφτιαχνε ξύλινα σκυλιά. Τα σκάλιζε, τα μαστόρευε. Τα λουστράριζε. Τ’ αράδιαζε στο ράφι γλυκά και προσεχτικά. Κι ύστερα έπεφτε σ’ απελπισία! – Αλίμονο, τι θ’ απογίνουμε σινιόρε; Κανείς πια σήμερα, κανείς δεν αγοράζει ψεύτικα σκυλιά. – Ξέρεις γιατί, Τζιάκομο; Είναι πολύ απλό: γιατί δεν δαγκώνουν. Φτιάξε καλύτερα ανθρώπους. – Ξύλινους; – Ξύλινους, χάρτινους, αχυρένιους. Έχουν πέραση. – Κακή μου μοίρα. Και τι θα πούνε οι αληθινοί; – Μα… υπάρχουν; Γερο-Τζιάκομο, θέλω να σου πω μιαν ιστορία. Μιαν ιστορία για έναν Γκραίκο, έναν Διογένη. Τον έχεις ακουστά; ...

Grey cloud island by Jim Denham Μιὰ μέρα -φίλοι μου καλοί- ἕνα σταχτὺ σύννεφο ἄφησε τὸν οὐρανό του κι ἔπεσε στὴ κάμαρά μου. Καὶ τότε... ὅλα... ἔχασαν τὸ χρῶμα τους. Η Θλίψη ἔγινε σταχτιά. Σταχτιὰ κι η χαρά. Σταχτὺς κι Ἔρωτας. Καὶ σταχτύς -ἀλίμονο- κι ο Θάνατος. Ὦ Σειρῆνα, ἐσύ... Ἐσὺ ποὺ τά ῾βαψες ὅλα. Ποὺ τ᾿ ἄλλαξες ὅλα, γιατί δὲν ἄφηνες τὸ Θάνατο -τουλάχιστον αὐτόν- νὰ μὲ πάρει μὲ τ᾿ ἀληθινό του χρῶμα; Διαβάστε επίσης:  Μενέλαος Λουντέμης Πηγή: Μενέλαος Λουντέμης - ποιήματα

Μενέλαος Λουντέμης Ο Μενέλαος Λουντέμης (1912 [1] - 22 Ιανουαρίου 1977), ήταν Έλληνας λογοτέχνης που γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη το έτος 1912. Το λογοτεχνικό του ψευδώνυμο το εμπνεύστηκε από τον ποταμό Λουδία της μετέπειτα πατρίδας του. [2] Βιογραφικό Ήταν το μοναδικό αγόρι από τα πέντε παιδιά του Γρηγόρη Μπαλάσογλου (που με την εγκατάσταση του στην Ελλάδα έγινε Βαλασιάδης) και της Δόμνας Τσουφλίδη. Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα σε πολύ νεαρή ηλικία, δημοσιεύοντας ποιητικές συλλογές στην « Αγροτική Ιδέα » της Έδεσσας το 1927 και το 1928, τις οποίες υπέγραφε με το πραγματικό του όνομα (Τάκης Βαλασιάδης). Γύρω στο 1930 δημοσιεύει ποιήματα και διηγήματα του στο περιοδικό « Νέα Εστία ». Η πρώτη φορά που χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο του ήταν το 1934 στο διήγημα « Μια νύχτα με πολλά φώτα κάτω από μια πόλη με πολλά αστέρια ». Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας του 1938 για τη συλλογή διηγημάτων του Τα πλοία δεν άραξαν και μ...

Θαρροῦσα ὡς τώρα -φίλοι μου καλοί- θαρροῦσα ὡς τώρα... πῶς ὅλα τὰ πράματα βαδίζουν στὴ γῆ μὲ τὸ ἀληθινό τους χρῶμα. Ἡ Χαρὰ ἄσπρη. Ἡ Θλίψη χλωμή. Ὁ Ἔρωτας ρόδινος Ο Θάνατος μαῦρος. Ἔτσι θαρροῦσα... Καὶ περνοῦσα τὶς μέρες μου, μὲ τὰ χρώματά μου τακτοποιημένα. Με τα ὄνειρά μου συγυρισμένα. Μὲ τὰ ποιήματά μου καθαρογραμμένα... Γιατὶ ἔτσι τά ῾βλεπα. Ἔτσι νόμιζα. Διαβάστε επίσης:  Μενέλαος Λουντέμης Πηγή: Μενέλαος Λουντέμης - ποιήματα

  Ἔλα κοντά μου, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά. Τὶς φωτιὲς τὶς σβήνουν τὰ ποτάμια. Τὶς πνίγουν οἱ νεροποντές. Τὶς κυνηγοῦν οἱ βοριάδες. Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ἡ φωτιά. Ἔλα κοντά μου δὲν εἶμαι ἄνεμος. Τοὺς ἄνεμους τοὺς κόβουν τὰ βουνά. Τοὺς βουβαίνουν τὰ λιοπύρια. Τοὺς σαρώνουν οἱ κατακλυσμοί. Δὲν εἶμαι, δὲν εἶμαι ὁ ἄνεμος. Ἐγὼ δὲν εἶμαι παρὰ ἕνας στρατολάτης ἕνας ἀποσταμένος περπατητὴς ποὺ ἀκούμπησε στὴ ρίζα μιᾶς ἐλιᾶς ν᾿ ἀκούσει τὸ τραγούδι τῶν γρύλων. Κι ἂν θέλεις, ἔλα νὰ τ᾿ ἀκούσουμε μαζί. Αναδημοσίευση από: Μενέλαος Λουντέμης - ποιήματα