Στιχοποιήματα και κείμενα

  Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει ούτε ένα τραγουδι από το αηδόνι έτσι η ομορφιά σου μου σφραγίζει τα χείλη και κάνει παράφωνα για μένα τα πιο όμορφα τραγούδια Κι όπως την αυγή πάνω από τα λιβάδια περνά ο άνεμος με τα ορμητικά του φτερά και σπάει τα καλάμια με τα δυνατά φιλιά του που αυτά μόνο, μπορούν να γίνουν όργανα τραγουδιού έτσι τα ορμητικά μου πάθη, παραδέρνουν συνέχεια μέσα μου και η τόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβή Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια φιλιά που δεν σου έδωσα, τραγούδια που δεν σου είπα. Διαβάστε επίσης: Όσκαρ Ουάιλντ Πηγή:  Ποίηση και Λογοτεχνία

  (Πεζό ποίημα) Όταν ο Νάρκισσος πέθανε, η λιμνούλα στην οποία καθρεπτιζόταν έβαλε τα κλάματα.  Οι νύμφες Ορειάδες τη συμπόνεσαν. Είχε δίκιο να κλαίει καθώς έχασε έναν τόσο όμορφο σύντροφο. -Ήταν όμορφος ο Νάρκισσος; ρώτησε η λιμνούλα. -Και ποιος άλλος μπορεί να το ξέρει αυτό καλύτερα από σένα αποκρίθηκαν οι Ορειάδες. Από μας περνούσε μόνο από μπροστά χωρίς να μας δίνει καθόλου σημασία.  Εσένα αναζητούσε πάντοτε, και ξάπλωνε στην όχθη σου, και έσκυβε και κοίταζε τα νερά σου και καθρέπτιζε την ομορφιά του. Κι η λιμνούλα απάντησε: -Εγώ όμως τον Νάρκισσο τον αγαπούσα, όταν έσκυβε από την όχθη μου και καθρεπτιζόταν, έβλεπα μέσα στα μάτια του την δική μου ομορφιά.   Πηγή: Λογοτεχνικές Μικρογραφίες Διαβάστε επίσης: Όσκαρ Ουάιλντ

Κάθε απόγευμα, γυρίζοντας από το σχολείο, τα παιδιά πήγαιναν να παίξουν στον κήπο του γίγαντα. Ήταν ένας μεγάλος, πανέμορφος κήπος με απαλό πράσινο γρασίδι. Εδώ κι εκεί στο χορτάρι ορθώνονταν ωραία λουλούδια σαν αστέρια, υπήρχαν δώδεκα ροδακινιές που την γέμιζαν ρόδινα μαργαριταρένια ανθάκια, το φθινόπωρο βάραιναν από τους πλουσιους καρπούς. Τα πουλιά κάθονταν στα δέντρα τραγουδούσαν τόσο γλυκά, που τα παιδιά σταματούσαν τα παιχνίδια τους για να τ' ακούσουν. «Τι ευτυχισμένα που είμαστε εδώ!» φώναζαν το ένα στ' άλλο. Μια μέρα, ο γίγαντας γύρισε. Είχε πάει να επισκεφτεί το φίλο του, το δράκο της Κορνουάλλης, είχε μείνει μαζί του εφτά χρόνια. 'Όταν τέλειωσαν τα εφτά χρόνια, είχε πει όλα όσα ήθελε να πει, μια και τα ενδιαφέροντα του ήταν περιορισμένα, και αποφάσισε να γυρίσει στο κάστρο του. Όταν έφτασε, είδε τα παιδιά να παίζουν στον κήπο. «Τι κάνετε εδώ;» φώναξε με πολύ άγρια φωνή, και τα παιδιά έφυγαν τρέχοντας. «Ο κήπος μου είναι δικός μου» είπε ο γίγα...

Άγαλμα του Όσκαρ Ουάιλντ στην πλατεία Merrion Square στο Δουβλίνο Ο Όσκαρ Ουάιλντ (πλήρες όνομα Όσκαρ Φίνγκαλ Ο'Φλάχερτι Ουίλς Ουάιλντ , αγγλ. Oscar Fingal O'Flahertie Wills Wilde , Δουβλίνο, 16 Οκτωβρίου 1854 – Παρίσι, 30 Νοεμβρίου 1900) ήταν Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, ποιητής, δραματουργός και κριτικός. Έχοντας περάσει από διάφορα είδη γραπτού λόγου καθ' όλη την δεκαετία του 1880, γεύτηκε την δόξα σαν θεατρικός συγγραφέας στο Λονδίνο στις αρχές της επόμενης δεκαετίας. Στις μέρες μας έχει γίνει γνωστός για τα ευφυολογήματά του, το μοναδικό του μυθιστόρημα ( Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ ), τα θεατρικά έργα του, τις συνθήκες φυλάκισής του καθώς και τον πρόωρο θάνατό του. Οι γονείς του ήταν επιφανείς Δουβλινέζοι διανοούμενοι, με Αγγλικές ρίζες. Ο Όσκαρ από μικρός έμαθε άπταιστα Γαλλικά και Γερμανικά. Στο πανεπιστήμιο ασχολήθηκε με τις κλασικές σπουδές, επιδεικνύοντας από μικρή ηλικία κλίση προς τον Kλασικισμό, τόσο στο Δουβλίνο όσο και αργότερα ...