Στιχοποιήματα και κείμενα

  Ξαπλωμένοι στην αμμουδιά, ατενίζοντας το κίτρινο και τη μουντή θάλασσα, περίγελως εμείς που χλευάζουμε που ακολουθούμε τα κόκκινα ποτάμια, κούφια εσοχή λέξεων πέρα από τον ίσκιο των τζιτζικιών, διότι σε τούτο τον κίτρινο τάφο άμμου και θάλασσας μια επίκληση για χρώμα καλεί με τον αγέρα μουντή και ζωηρή όπως ο τάφος κι η θάλασσα καθώς κοιμούνται ούτως ή άλλως. Οι σεληνιακές σιωπές, η σιωπηλή παλίρροια που γλείφει τα ακίνητα κανάλια, ο ξηρός άρχοντας της παλίρροιας ζαρωμένος ανάμεσα σε αμμοθύελλα και νεροποντή, πρέπει να θεραπεύσουν τα δεινά μας από το νερό με μια μονόχρωμη γαλήνη· η ουράνια μουσική πάνω από την άμμο ηχεί μαζί με τους κόκκους που βιάζονται να κρύψουν τα χρυσαφένια βουνά και τις οικίες της μουντής, ζωηρής, παράκτιας γης που ζώνει αρχοντική κορδέλα, ξαπλωμένοι εμείς, ατενίζουμε το κίτρινο, ευχόμαστε ο άνεμος να διώξει μακριά τη μορφολογία της ακτής και τον πνιγμένο κόκκινο βράχο· μα οι ευχές δεν αποφέρουν, μήτε μπορούμε ν' αποφύγουμε την άφιξ...

  Τούτη την όψη της αλήθειας, ίσως δεν βλέπεις, γιε μου, βασιλιά των γαλανών ματιών σου στην εκτυφλωτική πατρίδα της νιότης, πως όλα χαλάσματα είναι, κάτω από τους αδιάφορους ουρανούς, από αθωότητα κι ενοχή πριν σκιρτήσεις  για ένα νεύμα της καρδιάς ή της κεφαλής, όλα συναγμένα και σκορπισμένα είναι μέσα στη σαβανώτρα σκοτεινιά σαν την τέφρα των νεκρών. Το καλό και το κακό, δυο δρόμοι για να ζυγώσεις τον θάνατό σου Πλάι στην αλέστρα θάλασσα, βασιλιά της καρδιάς σου σε μέρες τυφλές, ξεφυσούν σαν αναπνοή, οδύρονται μέσα από σένα κι από μένα και τις ψυχές όλων των ανθρώπων μες στο αθώο σκοτάδι, και το ένοχο σκοτάδι, και τον καλό θάνατο, και τον κακό θάνατο, και μετά την ύστατη στιγμή Ππτούν σαν το αίμα των άστρων Σαν τα δάκρυα του ήλιου, σαν το σπέρμα της σελήνης, απομαζώματα και φωτιά, η ιπτάμενη μεγαληγορία του ουρανού, βασιλιά των έξι σου ετών. Κι η βασκανία, από την απαρχή των φυτών και των ζώων και των πουλιών, Ύδωρ και Φως, γη κι ουρανός, ...

Το χέρι που υπέγραψε, ερήμωσε μια πόλη∙ πέντε ηγεμόνες δάχτυλα δεκάτισαν ανάσα, διεύρυναν την σφαίρα των νεκρών και χώρισαν μια χώρα∙ οι πέντε βασιλιάδες, οδήγησαν στο θάνατο τον έναν βασιλιά. Το μέγα χέρι έρχεται στην κατηφόρα του ώμου, τα δάχτυλα παθαίνουν κιμωλία∙ χήνας φτερό σταμάτησε το φονικό που είχε σταματήσει ομιλία. Το χέρι υπέγραψε συνθήκη, γέννησε πυρετό, θέρισε η πείνα κι έπεσε ακρίδα∙ μέγα το χέρι που έχει τόση εξουσία στον άνθρωπο, με τ’ όνομά του ορνιθοσκαλισμένο. Μετρούν νεκρούς οι πέντε βασιλιάδες, μα δε διώχνουν την κρούστα της πληγής, το μέτωπο δεν πιάνουν∙ χέρι θεσπίζει το έλεος, χέρι τα ουράνια∙ δεν έχουν δάκρυα τα χέρια για να κλάψουν. Πηγή: Ποιητικός Πυρήνας Διαβάστε επίσης: Dylan Thomas