Στιχοποιήματα και κείμενα

   Μάριο Μπενεδέτι  Επρόκειτο γιὰ ἕ­ναν συ­νη­θι­σμέ­νο νε­α­ρό: τὰ παν­τε­λό­νια του ἔ­κα­ναν πάν­τα γό­να­τα, δι­ά­βα­ζε εἰ­κο­νο­γρα­φη­μέ­να πε­ρι­ο­δι­κά, ἔ­κα­νε θό­ρυ­βο ὅ­ταν ἔ­τρω­γε, ἔ­βα­ζε τὸ δά­χτυ­λο στὴ μύ­τη του, ρο­χά­λι­ζε ὅ­ταν τὸν ἔ­παιρ­νε ὁ ὕ­πνος, τὸν ἔ­λε­γαν Ἀρ­μάν­το. Συ­νη­θι­σμέ­νο σὲ ὅ­λα ἐ­κτὸς ἀ­πὸ ἕ­να πράγ­μα: εἶ­χε ἄλ­λο Ἐ­γώ.       Τὸ ἄλ­λο Ἐ­γὼ κοι­τοῦ­σε μὲ μιὰ δό­ση ποί­η­σης στὴ μα­τιά, ἐ­ρω­τεύ­ον­ταν ἠ­θο­ποι­ούς, ἔ­λε­γε ψέ­μα­τα μὲ ἐ­πι­φύ­λα­ξη, συγ­κι­νοῦν­ταν τὰ δει­λι­νά. Τὸν νε­α­ρὸ τὸν ἀ­νη­συ­χοῦ­σε πο­λὺ τὸ ἄλ­λο του Ἐ­γὼ καὶ τὸν ἔ­κα­νε νὰ νι­ώ­θει ἄ­σχη­μα μπρο­στὰ στοὺς φί­λους του. Ἀ­π’ τὴν ἄλ­λη πλευ­ρά, τὸ ἄλ­λο Ἐ­γὼ ἦ­ταν με­λαγ­χο­λι­κὸ καὶ ἐ­ξαι­τί­ας αὐ­τοῦ ὁ Ἀρ­μάν­το δὲν μπο­ροῦ­σε νὰ εἶ­ναι ὅ­σο ἀ­γροῖ­κος θὰ ἤ­θε­λε.      Ἕ­να ἀ­πό­γευ­μα ὁ Ἀρ­μάν­το γύ­ρι­σε σπί­τι κου­ρα­σμέ­νος ἀ­πὸ τὴ δου­λειά, ἔ­βγα­λε τὰ πα­πού­τσια, κού­νη­σε ἀρ­γὰ τὰ δά­χτυ­λα τῶν πο­δι­ῶ...

Για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης για να χτυπήσουν το καθαρό από εφιαλτες μέτωπό του έπρεπε να γίνουν εφιάλτης για να νικήσουν τον άνθρωπο της ειρήνης έπρεπε να μαζέψουν όλα τα μίση και τ' αεροπλάνα και τα τανκς για να πλήξουν τον άνθρωπο της ειρήνης έπρεπε να τον βομβαρδίσουν να τον κάνουν στάχτη γιατί ο άνθρωπος της ειρήνης ήταν ένα φρούριο για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης έπρεπε να εξαπολύσουν έναν θολό πόλεμο για να νικήσουν τον άνθρωπο της ειρήνης και να κάνουν τη σεμνή και διαπεραστική φωνή του να σωπάσει έπρεπε να σπρώξουν τον τρόμο έως την άβυσσο και να σκοτώσουν πιο πολύ για να συνεχίσουν να σκοτώνουν για να πλήξουν τον άνθρωπο της ειρήνης έπρεπε να τον δολοφονήσουν πολλές φορές γιατί ο άνθρωπος της ειρήνης είναι ένα φρούριο για να σκοτώσουν τον άνθρωπο της ειρήνης έπρεπε να φανταστούν ότι ήταν ένας στρατός ένας στόλος ένα τάγμα μια ταξιαρχία έπρεπε να πιστέψουν ότι ήταν ένα άλλο στράτευμα αλλά ο άνθρωπος της ειρήνης δεν ήταν παρά ένας λαός κι είχ...

Εξακολουθώ να μην πιστεύω έρχεσαι δίπλα μου και η νύχτα είναι μια χούφτα αστεριών και ευθυμίας δακτύλων γεύσεις ακούω και βλέπω το πρόσωπό σου το μεγάλο σου διασκελισμό τα χέρια σου, και ακόμα ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι η επιστροφή σου έχει πολλά να κάνει με σένα και με μένα και για ξόρκι το λέω και για τις αμφιβολίες το τραγουδώ κανείς ποτέ δεν θα σε αντικαταστήσει και τα πιο ασήμαντα πράγματα αλλάζουν σε θεμελιώδεις επειδή γυρνάς στο σπίτι ωστόσο εξακολουθώ να αμφιβάλλω σε αυτήν την τύχη γιατί ο ουρανός σε έχει μου φαίνεται φαντασία. Αλλά έρχεσαι και είναι σίγουρο και έρχεσαι με το βλέμμα σου και γι’ αυτό η άφιξή σου κάνει μαγικό το μέλλον ακόμη και αν δεν είναι πάντα κατανοητές οι ενοχές μου και οι καταστροφές μου αλλά ξέρω ότι στα χέρια σου ο κόσμος έχει νόημα και αν φιλήσω με τόλμη και το μυστήριο των χειλιών σου δεν θα υπάρχουν αμφιβολίες ή άσχημες γεύσεις θα σ 'αγαπώ περισσότερο ακόμη. Διαβάστε επίσης:  Mario Benedetti Πηγή: Athens V...

Benedetti in 1983   Mario Orlando Hardy Hamlet Brenno Benedetti Farrugia [ 1 ] (Spanish pronunciation:  [ˈmaɾjo βeneˈðeti]  ( listen ); 14 September 1920 – 17 May 2009), [ 2 ] known as Mario Benedetti , was an Uruguayan journalist, novelist, and poet as well as being an integral member of the Generación del 45. In spite of publishing more than 80 books and being published in twenty languages he was not well known in the English-speaking world, [ 3 ] but in the Spanish-speaking world he was considered one of Latin America's most important writers from the latter half of the 20th-century. [ 4 ] Early years Benedetti was born in Paso de los Toros in the department of Tacuarembó to Brenno Benedetti (pharmaceutical and chemical winemaker) and Matilde Farrugia, a family of Italian descent. Mario completed six years of primary school at the Deutsche Schule in Montevideo, where he also learned German, which allowed him later to...