Στιχοποιήματα και κείμενα

Έργο:  Νικηφόρος Λύτρας - Τα κάλαντα Στὴ γωνιά μας κόκκινο  τ᾿ ἀναμμένο τζάκι.  Τοῦφες χιόνι πέφτουνε  στὸ παραθυράκι. Ὅλο ἀπόψε ξάγρυπνο  μένει τὸ χωριό,  καὶ κτυπᾶ Χριστούγεννα  τὸ καμπαναριό. Ἔλα, Ἐσὺ ποὺ Ἀρχάγγελοι  σ᾿ ἀνυμνοῦνε ἀπόψε,  πάρε ἀπὸ τὴν πίττα μας,  ποὺ εὐωδιᾶ καὶ κόψε. Ἔλα, κι ἡ γωνίτσα μας  καρτερεῖ νὰ ῾ρθεῖς.  Σοὔστρωσα, Χριστούλη μου,  γιὰ νὰ ζεσταθεῖς. Διαβάστε επίσης:  Στέλιος Σπεράντσας Πηγή:  Στέλιος Σπεράντσας - Ποιήματα

Ἄδεια δὲ μένει σου ἡ γωνιά, βάβω*, ποτὲ στὸ τζάκι. Ἀκόμα ἐγὼ τὸν ἴσκιο σου τὸν βλέπω, ἀπὸ παιδάκι. Τὰ ξύλα τρίζουν στὴ γωνιὰ καὶ ψιθυρίζουν κάτι, λέω, θἆν᾿ τὸ παραμύθι σου ποῦ λέει γιὰ ἕνα παλάτι. Κι ὅλο κοιτῶ συλλογιστὸς τὴ φλόγα ὡς καίει, ὦ βάβω. Κι εὐλαβικὸ κεράκι σου τὴ θύμησή μου ἀνάβω. ---------------------- *βάβω: η γιαγιά ---------------------- Διαβάστε επίσης: Στέλιος Σπεράντσας Πηγή: Στέλιος Σπεράντσας - Ποιήματα

Μὲς στὸ βαθύ σου νόημα τὴ σκέψη μου ὅλη ἐβύθισα. Ἐσύ, Ὑπερούσια Δύναμη, τὸ θεῖο σπινθῆρα δός μου. Μίσους ἀνήμερος σεισμὸς ξεσάλεψε τὰ θέμελα τοῦ κόσμου. Φυγάδεψε ἀπ᾿ τὰ χείλη ὁ χαλασμὸς τὸ χαμογέλιο τῶν ἀνθρώπων κι ὅλα τὰ μάτια μὲ ἄμετρη κακία ἔχει γεμίσει. Πρὸς Σέ, Ὑπερούσια Δύναμη, νικώντας τὴ χυδαία βοὴ τοῦ πλήθους ποὺ ἀλαλάζει, τούτη τὴ δέηση ψηλώνω κυπαρίσσι. Τὰ χέρια μου, λευκὰ σὰν τὸ χαλάζι, τ᾿ ἁπλώνω, ν᾿ ἀπιθώσῃς μία φωτιά, τὴ θεία φωτιά, ποὺ φλόγες μὲς στὶς φοῦχτες μου τρανὲς ἂς ἀναδώσῃ κι ἀκατάλυτες, τοῦ κόσμου τὴν καρδιὰ μ᾿ ἀποκοτιά, σὰν σὲ καμίνι μέταλλο σκληρό, νὰ λειώσω κι ἀμόλυντη, καθάρια ἕναν καιρὸ στὸν ἄνθρωπο ξανὰ νὰ τήνε δώσω. Ὤ, ἂς ἦταν σάρκα νἄπαιρνε τὸ τέτοιο παρακάλι, τὰ μάγια ποὺ ἔσπειρε τὸ Πνεῦμα τοῦ Κακοῦ, νὰ ξαναλύσουν, καμπάνες γιορτινὲς νὰ διαλαλήσουν τ᾿ ὁλόφωτο ἀναγάλλιασμα τῆς πλάσης ὅλης πάλι. Κι ἂς ἤτανε στὴν ἄχραντη καρδιά, ποὺ θἄδινα στὸν ἄνθρωπο, θρόνο γιὰ πάντα νἅστηνεν ἡ ρήγισ...

Λεονάρντο ντα Βίντσι . Ο Μυστικός Δείπνος περίπου 1495 - 1498 Καὶ λέει ὁ Ναζωραῖος στοὺς μαθητάδες: «Τὸ αἰώνιο εἶμαι τὸ φῶς καὶ σεῖς λαμπάδες Φῶς ἀπὸ φῶς, στὰ σκότη, ἐσεῖς πιστοὶ ὁδηγοὶ καὶ οἱ πρῶτοι καταλυτὲς τῶν γήινων θρήνων, ποῦ θεῖο μήνυμα θὰ φέρετε παντοῦ, κι ἀκόμα κι ὡς τὴ χώρα τῶν Ἑλλήνων. Τοῦ δείπνου μας χαρῆτε ἀπόψε τὴ χαρά. Καὶ τὴν καρδιὰ στυλώσετε γερὰ μὲ τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασί, ποὺ αἷμα καὶ σῶμα εἶναι δικό μου, μὴν ἀποστάσετε χλωμοὶ μὲς τὴν ἀνηφοριὰ τοῦ δρόμου». Καὶ λέει στὸν Ἰσκαριώτη: «Ἐσύ, τοῦτο τὸ ξέχωρο ὁλοκόκκινο κρασὶ θὰ πάρῃς, τὰ φλογισμένα χείλη νὰ δροσίσῃς, πρὶν στὸ Ραββὶ ἕνα φίλημα χαρίσῃς. Δικός μου ἐσὺ καὶ στέκεις τόσο χώρια!...» Ὁ Ἰούδας σκύβει, πὼς τάχα τὸ ψωμὶ θέλει νὰ κόψῃ. Τὰ φρύδια κατεβάζει, ἔτσι ποὺ κρύβει μὲ στενοχώρια τὸ φόβο, ὡς καθρεφτίζεται στὴν ὄψη. Καὶ λέγει του ξανὰ ὁ Χριστός: «Ἂς γίνῃ, ὅ,τι γραμμένο ὑπάρχει νὰ γενῇ. Νύχτα εἶν᾿ ἀκόμη σκοτεινὴ καὶ -μὴ φοβᾶσαι- ε...

Στέλιος Σπεράντσας Γιατρός και λογοτέχνης με καταγωγή από τη Σίφνο, γεννημένος στη Σμύρνη το 1888. Είναι περισσότερο γνωστός για τα παιδικά του ποιήματα, που περιλαμβάνονται σε σχολικά αναγνωστικά. Μετά το πέρας των σπουδών του στην Ευαγγελική Σχολή, σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπηρέτησε ως στρατιωτικός γιατρός με ειδικότητα ακτινολόγου. Αργότερα ειδικεύτηκε και στην οδοντιατρική και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στο Παρίσι. Το 1933 εξελέγη καθηγητής της Οδοντιατρικής Σχολής Αθηνών στην έδρα της Ορθοδοντικής, στην οποία παρέμεινε έως το 1952. Έγραψε πληθώρα συγγραμμάτων σχετικά με την ακτινολογία και την οδοντιατρική («Ορθοδοντική», «Αι ακτίνες Ραίντγκεν εν τη διαγνώσει της σκωληκοειδίτιδος», «Υπόμνημα προς την Κοινωνίαν των Εθνών επί τη λήψει νομοθετικών μέτρων διά την προφύλαξιν εκ των κινδύνων Χ και του Ραδίου» κ.ά.). Τη διετία 1939 - 1940 εξέδωσε το επιστημονικό περιοδικό «Ήρα». Στα γράμματα εμφανίσθηκε από τα εφηβικά του χρόνια, γράφοντας στίχ...