Στιχοποιήματα και κείμενα

"ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ" Ξοδεύω την ύπαρξη μου στη σπουδή του έρωτα σου, ανίερες επιδιώξεις σε έκπτωτο παράδεισο, χρησμοί τα μελλούμενα, διφορούμενες ερμηνείες. Καρκινοβατεί   το πάθος μου στη μετέωρη φύση σου κάθε πόθος μου αμφίδρομος και μια νέα διάσταση διανθισμένες επιθυμίες προφάσεις εν αμαρτίαις. Δελφικοί στοχασμοί της Πυθίας κελεύσματα, απ' τα χείλη σου λέξεις ακατάληπτης έκστασης, ενεός   παραδίδω το πνεύμα μου. Αντανάκλαση η ζωή μου περιδιαβαίνει το υπερπέραν   στη δική σου παρόρμηση πειθόμενος ! "Γενηθήτω το θέλημα σου". Γ. Μάγιατζης                   18-9-2015

Βραχώνουν τα βαλτόνερα, Στηλώνουνε τις Πέτρες.  Ορθώνουν και ηφαίστειες, πρισματικές κολώνες. Φωτιές τετράγωνες, πηχτές, στυφές, σκοταδοκτόνες.  Ανάφτουν και, τα λασπερά, πηλώνουν στο Καμίνι. Το Αρχέτυπο, το Άκαυστο, που επταπλασίως καίει. Μεταλουργώντας την Ψυχή, που αινεί Φωναίς αισίαις. Τον Κύριον και Ποιητήν, Κτίστην της Οικουμένης. Πατέρα και ΣυνΑδελφόν, των ταπεινών ανθρώπων. Με πείσμα που αντιμαχούν, σε άνισον Αγώνα. Με αγωνία ισόθεη, αν δίκιο ποτέ θάβρουν. Στον κόσμο τον αντίΘεο, τον Φαραωνισμένον. Όπου οι μακάριες Ψυχές, φλογίζονται, υποφέρουν. Αναμασούνε την Νυχτιά, γεύονται το Σκοτάδι. Και ανασκάφτουν τον Καημό, τα δάκρυα Κρυσταλλώνουν. Τα χρυσοδένουνε στο Φως, Γραφών Αχειρογράφων. ΟινοΠοιοιούντες άκρατους, Οίνους Παλαιωμένους. Με αρώματα μεθυστικά, χρώματα κοραλλένια. Και πλέουν εις το Αβαρές, μετάρσιοι, Αιωρούνται. Στου Θόλου το Αχείμαστο, Αλαργινό Λιμάνι.  Βασίλειος Αναγνώστης

Ο Κακομοιρίδης, που πολεμούσε στην άλλη άκρη του στρατοπέδου, αφού κυνήγησε κάμποση ώρα τους εχθρούς, γύρισε και, μη βλέποντας το Βασιλόπουλο, ρώτησε πού ήταν. Μα δεν ήξεραν να του πουν. Με ανησυχία τον αναζητούσε δω κι εκεί, όταν μερικοί στρατιώτες, που βρίσκονταν κοντά στη σκηνή του θείου Βασιλιά, τον φώναξαν. - Έλα δω, κυρ-Κακομοιρίδη, σε θέλομε να σου δείξομε κάτι, είπαν. Και όλοι μαζί ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Ανάμεσα τους βαστούσαν έναν άνθρωπο από τις μασχάλες. Το κεφάλι του ήταν πεσμένο μπροστά, τα μαλλιά του άνω-κάτω, το πλούσιο βελουδένιο βυσσινί του ρούχο κάτασπρο από τη σκόνη. Και, μόλις έκαναν οι στρατιώτες να τον αφήσουν, έπεφτε χάμω. - Τι έχει αυτός ο δυστυχισμένος; ρώτησε ο Κακομοιρίδης. Πληγωμένος είναι ή άρρωστος; Οι στρατιώτες ξέσπασαν πάλι στα γέλια. - Ούτε το ένα ούτε το άλλο, αποκρίθηκαν, μόνο τρέμει από το φόβο του. Ο Κακομοιρίδης σίμωσε και θέλησε να διώξει τους στρατιώτες και ν' αφήσει ελεύθερο τον άνθρωπο. Μα μόλις τον είδε κον...

ΚΟΚΚΙΝΟ Βαμμένο κόκκινο φεγγάρι μακριά από μένα σ' έχει πάρει βαμμένο κόκκινο στο αίμα κόκκινα χείλη, κόκκινο ρέμα. Απλώνω επάνω τη ματιά μου μα πάλι άδεια η αγκαλιά μου λείπεις κι η σκέψη μου παγώνει κόκκινο χιόνι με πλακώνει. Φορούσες κόκκινο φουστάνι κι εγώ σου έβαζα στεφάνι πάνω στα κόκκινα μαλλιά σου κόκκινα και τα μάγουλα σου. Κόκκινα λόγια στον αέρα κόκκινη δύση πέρα ως πέρα κι εγώ στο κόκκινο σε ψάχνω και κόκκινο κλουβί σου φτιάχνω. Απ' το φεγγάρι όταν κατέβεις αφού το κόκκινο λατρεύεις μέσα στο κόκκινο κλουβί σου θα σ' έχω σε όλη τη ζωή σου. Γ. Μάγιατζης                28-9-2015

Νικηφόρος Βρεττάκος Ἀνάσκαψα ὅλη τη γῆ νὰ σὲ βρῶ. Κοσκίνισα μὲς τὴν καρδιά μου τὴν ἔρημο· ἤξερα πὼς δίχως τὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι πλῆρες τοῦ ἥλιου τὸ φῶς. Ἐνῷ, τώρα, κοιτάζοντας μὲς ἀπὸ τόση διαύγεια τὸν κόσμο, μὲς ἀπὸ σένα - πλησιάζουν τὰ πράγματα, γίνονται εὐδιάκριτα, γίνονται διάφανα - τώρα μπορῶ ν᾿ ἀρθρώσω τὴν τάξη του σ᾿ ἕνα μου ποίημα. Παίρνοντας μία σελίδα θὰ βάλω σ᾿ εὐθεῖες τὸ φῶς. Διαβάστε επίσης:  Νικηφόρος Βρεττάκος Πηγή:  Νικηφόρος Βρεττάκος - Ποιήματα

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, φωτογραφία: Thora Hallager   Βιογραφία Γεννήθηκε στις 2 Απριλίου 1805 στο Όντενσε, στο νησί Φιονία της Δανίας. Ο πατέρας του με τον καιρό ξέπεσε και δούλευε τσαγκάρης, για να ζήσει την οικογένειά του. Αλλά, μην μπορώντας να αντέξει στη φτώχεια, πέθανε πολύ νέος, αφήνοντας το γιο του το Χανς ορφανό, με τη μητέρα του για μόνο στήριγμα. Ο Χανς ήταν ένα περίεργο παιδί με εξαιρετική φαντασία. Πολλές φορές τον έβλεπαν να περπατά στο δρόμο σαν ονειροπαρμένος και το μυαλό του δεν το είχε πουθενά αλλού, παρά μόνο στα ποιήματα και στο διάβασμα. Προσπάθησε άδικα να μάθει την τέχνη του πατέρα του. Όταν τέλειωσε το σχολείο των άπορων παιδιών, μπήκε σε ένα ραφτάδικο, για να μάθει την τέχνη, αλλά ούτε και εκεί τα κατάφερε. Το ενδιαφέρον του κέρδισε το θέατρο, όπου αποστήθιζε ολόκληρες σκηνές από τα έργα που έβλεπε. Όταν ήταν με τους φίλους του, του άρεσε να απαγγέλλει και να τραγουδά. Ήταν δεκατεσσάρων χρονών, όταν, κυνηγώντας μια καλύτερη τύχη, ...

Η πρώτη αχτίδα της αυγής ανασαίνει με το στόμα σου στο βάθος των έρημων δρόμων. Γκρίζο φως τα μάτια σου γλυκές σταγόνες της αυγής πάνω στους σκοτεινούς λόφους. Το βήμα σου κι η αναπνοή σου πλημμυρίζουν τα σπίτια σαν τον άνεμο της αυγής. Η πόλη ριγεί, ευωδιάζουν οι πέτρες- είσαι η ζωή, το ξύπνημα. Άστρο χαμένο στο φως της αυγής ψίθυρος αύρας, θαλπωρή, ανάσα- τελείωσε η νύχτα. Είσαι το φως και το πρωί. Διαβάστε επίσης:  Τσέζαρε Παβέζε  Πηγή: Κόκκινο πρωί  

Είχε διατροφή τρανταχτή, και μια μεζονέτα με αυλή. ποια θα ήθελε να ξαναπαντρευτεί; δεν είχε βλέπεις και παιδί. Ήταν τσαχπίνα πολύ, φορούσε μπορντό ζαρτιέρες και ασορτί βρακί. ζούσε τώρα την δική της ζωή, το όνειρο της πριν παντρευτεί ήξερε παιχνίδια πολλά μπορούσε να 'ναι δούλα και κυρά είχε περιβόλι καρδιά, με μιαν ολάνθιστη αχλαδιά... θερμό ταπεραμέντο για να μείνεις φαλιμέντο.. της άρεσαν τα τεκνά. φανταράκια ζωηρά, και φοιτιτούδια ζουμερά τέτοια γυναίκα κρίμα -αλί και τρισαλί- μόνη κυκλοφορεί. με το καρότσι στη λαϊκή. ένας παλικαράς την είδε, στο σούπερ μάρκετ καθώς πήγε, της το παίζει αδιάφορος πολύ, κι αυτή παριστά τη ντροπαλή. Της λέει ότι είναι ποιητής, πως έχει στο νου του μια θολούρα, της μιλά για την δική του μοναξιά,  και τη φλομώνει στην κουλτούρα. σε μια βόλτα στην ακρογιαλιά. στο αυτί της λέει ψιθυριστά {τώρα ξέρεις τα πάντα για μένα, που 'χω την οδοντόβουρτσα, και που φυλώ τη χτένα], της δίνει καυτά φιλιά. κι αυτή ...