Βασίλειος Αναγνώστης - Μεταλλουργώντας την Ψυχή

Βραχώνουν τα βαλτόνερα, Στηλώνουνε τις Πέτρες. 

Ορθώνουν και ηφαίστειες, πρισματικές κολώνες.

Φωτιές τετράγωνες, πηχτές, στυφές, σκοταδοκτόνες. 

Ανάφτουν και, τα λασπερά, πηλώνουν στο Καμίνι.

Το Αρχέτυπο, το Άκαυστο, που επταπλασίως καίει.

Μεταλουργώντας την Ψυχή, που αινεί Φωναίς αισίαις.

Τον Κύριον και Ποιητήν, Κτίστην της Οικουμένης.

Πατέρα και ΣυνΑδελφόν, των ταπεινών ανθρώπων.

Με πείσμα που αντιμαχούν, σε άνισον Αγώνα.

Με αγωνία ισόθεη, αν δίκιο ποτέ θάβρουν.

Στον κόσμο τον αντίΘεο, τον Φαραωνισμένον.

Όπου οι μακάριες Ψυχές, φλογίζονται, υποφέρουν.

Αναμασούνε την Νυχτιά, γεύονται το Σκοτάδι.

Και ανασκάφτουν τον Καημό, τα δάκρυα Κρυσταλλώνουν.

Τα χρυσοδένουνε στο Φως, Γραφών Αχειρογράφων.

ΟινοΠοιοιούντες άκρατους, Οίνους Παλαιωμένους.

Με αρώματα μεθυστικά, χρώματα κοραλλένια.

Και πλέουν εις το Αβαρές, μετάρσιοι, Αιωρούνται.

Στου Θόλου το Αχείμαστο, Αλαργινό Λιμάνι. 

Βασίλειος Αναγνώστης