Στιχοποιήματα και κείμενα

Τοῦ Μαϊοῦ ροδοφαίνεται ἡ μέρα ποὺ ὡραιότερη φύση ξυπνάει καὶ τὴν κάνουν λαμπρὰ καὶ γελάει πρασινάδες, ἀχτίδες, νερά.  Ἄνθη κι ἄνθη βαστοῦνε στὸ χέρι παιδιὰ κι ἄντρες, γυναῖκες καὶ γέροι ἀσπροεντύματα, γέλια καὶ κρότοι,  ὅλοι οἱ δρόμοι γιομάτοι χαρά.  Ναί, χαρεῖτε τοῦ χρόνου τὴ νιότη,  ἄνδρες, γέροι, γυναῖκες παιδιά. Διαβάστε επίσης:  Διονύσιος Σολωμός Πηγή:  Διονύσιος Σολωμός - Ποιήματα

«Ἄκουσε, γεράκι, τὸ καημένο τ᾿ ἀηδόνι. Ἡ ζωή μου εἶναι στὴν ἐξουσία σου, ὅπως καὶ τὸ πέταγμά μας αὐτὸ μέσα στὰ σύννεφα, ὅπου δὲν εἶχα φτάσει ποτέ. Ἀλλὰ ἄκουσέ με: Ἀπὸ τὶς μυστικὲς πηγὲς τῆς φύσης ἐρχόταν μιὰ ἤπια πνοὴ καὶ συναντοῦσε μιὰν ἄλλη, ἐξίσου ἤπια, μέσα στὸ στῆθος μου. Αὐτὴ ἡ πνοὴ γινόταν τραγούδι, ὅπως καὶ τὸ φύλλωμα τοῦ δέντρου ποὺ μὲ φιλοξενοῦσε, ὅπως τὰ ἄστρα ποὺ ἔλαμπαν ψηλά. Ἡ ὀμορφιὰ τῶν πραγμάτων ποὺ ἦταν γύρω μου μὲ συγκινοῦσε καὶ μεταβαλλόταν σὲ μουσική. Εἶδα κι ἐσένα νὰ ἔρχεσαι καταπάνω μου, καὶ ὁ φόβος μου νικήθηκε ἀπὸ τὸ θαῦμα τῆς γρήγορης καὶ μεγαλόπρεπης πτήσης σου, ποὺ τὴ θαύμαζα σὰν δῶρο τῶν θεῶν. Ἀλλὰ τὴ στιγμὴ ἐκείνη, ἀπὸ ἀπροσμέτρητο βάθος, ἑτοιμάζονταν ν᾿ ἀναβρύσουν ἀπὸ μένα τραγούδια θλίψης γιὰ ἕνα ρόδο ποὺ τὸ μάδησε ὁ ἀέρας. Τὰ ἄρχιζα, τὰ τραγούδια αὐτά, ἐγὼ πού, ὅταν ξεσποῦσε ὁ κεραυνός, ἔνιωθα νὰ μοῦ τρέμει τὸ στῆθος, καθὼς ἤμουν μαζεμένο μέσα στὸ νέο φύλλωμα. Ἄφησέ με νὰ ζήσω μιὰ στιγμὴ μόνο, ὅσο γιὰ νὰ βγάλω στὸν αἰθέρα καὶ γιὰ τὸ αὐτί σου τὸ θη...

  Τὶς αὕτη ἡ ἐκκύπτουσα ὡσεὶ ὄρθρος, Καλὴ ὡς σελήνη... ΑΣΜΑ ΑΣΜΑΤΩΝ, 6.10    Ποιὰ εἶν᾿ αὐτὴ πού ῾ρχεται σὰν φανεῖ ἡ αὐγή, μὲ ῥόδα ντυμένη στὸν κόσμο ξεπροβάλλει, καὶ μ᾿ ὁλόλευκες σταγόνες τοὺς κάμπους δροσίζει, ζωὴ δίνοντας πάλι σὲ κάθε ξερὸ χορτάρι; Ὄμορφη σὰν τὸ φεγγάρι ποὺ ἀνασταίνει, μ᾿ ἐκεῖνο τὸ φωτεινὸ λύχνισμα ποὺ χαρίζει τὸ λίγο τῆς νύχτας, γιὰ νὰ ξεχωρίζει τέτοια νυχτερινὴ ὀμορφιὰ ποὺ μαγεύει. Ἐκλεκτὴ σὰν τὸν Ἥλιο, ποὺ κι ἂν εὐγνωμονεῖ τὸν Οὐρανό, τὶς ἐρημιὲς τῆς γῆς ζεσταίνει, ζωντανεύει, ἀγαλλιάζει, ἀναθαρρεῖ κι ὁρίζει. Φοβερὴ σὰν στρατὸς ποὺ ἕτοιμος γιὰ μάχη σὲ ἀχανεῖς πεδιάδες σκορπάει τὸν φόβο - ποιὰ εἶν᾿ αὐτή; Ἀπὸ τὴ συλλογὴ «Rime improvvisate» (1822) Μετάφραση: Βασίλης Ρούβαλης   Διαβάστε επίσης:  Διονύσιος Σολωμός ,  Σονέτο   Πηγή:  Διονύσιος Σολωμός - Ποιήματα

Ζωγραφική: Vladislav Nagornov Ἄκου ἕν᾿ ὄνειρο, ψυχή μου, Καὶ τῆς ὀμορφιᾶς θεά· Μοῦ ἐφαινότουν ὅπως ἤμουν Μετ᾿ ἐσένα μία νυχτιά. ῾Σ ἕνα ὡραῖο περιβολάκι Περπατούσαμε μαζί, Ὅλα ἐλάμπανε τ᾿ ἀστέρια, Καὶ τὰ κύτταζες ἐσύ. Ἐγὼ τσὤλεα· πέστε, ἀστέρια, Εἶν᾿ κανέν᾿ ἀπὸ τ᾿ ἐσᾶς, Ποῦ νὰ λάμπη ἀπὸ κεῖ ἀπάνου Σὰν τὰ μάτια τῆς κυρᾶς; Πέστε ἂν εἴδετε ποτέ σας ῾Σ ἄλλη, τέτοια ὡραῖα μαλλιά, Τέτοιο χέρι, τέτοιο πόδι, Τέτοια ἀγγελικὴ θωριά; Τέτοιο σῶμα ὡραῖον ὅπ᾿ ὅποιος Τὸ κυττάζει εὐθὺς ρωτᾶ· Ἂν εἶν᾿ ἄγγελος ἐκεῖνος, πῶς δὲν ἔχει καὶ φτερά; Κάθε φίλημα, ψυχή μου, Ὅπου μὤδινες γλυκά, Ἐξεφύτρωνε ἄλλο ρόδο Ἀπὸ τὴν τριανταφυλλιά. Ὅλη νύχτα ἐξεφυτρώσαν, Ὡς ὁποῦ λάμψεν ἡ αὐγή, Ποὺ μᾶς ηὖρε καὶ τοὺς δυό μας Μὲ τὴν ὄψη μας χλωμή. Τοῦτο εἶν᾿ τ᾿ ὄνειρο, ψυχὴ μου· Τώρα στέκεται εἰς ἐσέ, Νὰ τὸ κάμης ν᾿ ἀληθέψῃ, Καὶ νὰ θυμηθεῖς γιὰ μέ. Διαβάστε επίσης: Διονύσιος Σολωμός Πηγή: Βικιθήκη  

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ ποίημα «Λάμπρος» Κ αθαρώτατον ἥλιο ἐπρομηνοῦσε τῆς αὐγῆς τὸ δροσᾶτο ἀστέρι, σύγνεφο, καταχνιά, δὲν ἀπενοῦσε τ᾿ οὐρανοῦ σὲ κανένα ἀπὸ τὰ μέρη· καὶ ἀπὸ ‘κεῖ κινημένο ἀργοφυσοῦσε τόσο γλυκὸ στὸ πρόσωπο τ᾿ ἀέρι, ποὺ λὲς καὶ λέει μὲς τῆς καρδιᾶς τὰ φύλλα· «γλυκειὰ ἡ ζωή κι᾿ ὁ θάνατος μαυρίλα». Χ ριστὸς ἀνέστη! Νέοι, γέροι, καὶ κόρες, ὅλοι, μικροί, μεγάλοι, ἑτοιμαστῆτε· μέσα στὲς ἐκκλησίες τὲς δαφνοφόρες μὲ τὸ φῶς τῆς χαρᾶς συμμαζωχτῆτε· ἀνοίξετε ἀγκαλιὲς εἰρηνοφόρες ὀμπροστὰ στοὺς ἁγίους, καὶ φιληθῆτε· φιληθῆτε γλυκὰ χείλη μὲ χείλη, πέστε· Χριστὸς ἀνέστη , ἐχθροὶ καὶ φίλοι. Δ άφνες εἰς κάθε πλάκα ἔχουν οἱ τάφοι, καὶ βρέφη ὡραῖα στὴν ἀγκαλιὰ οἱ μανάδες· γλυκόφωνα, κοιτώντας τὲς ζωγραφι- σμένες εἰκόνες, ψάλλουνε οἱ ψαλτάδες· λάμπει τὸ ἀσήμι, λάμπει τὸ χρυσάφι, ἀπὸ τὸ φῶς ποὺ χύνουνε οἱ λαμπάδες· κάθε πρόσωπο λάμπει ἀπ᾿ τ᾿ ἁγιοκέρι, ὁποῦ κρατοῦνε οἱ Χριστιαν...

Πορτραίτο του Σολωμού   Ο Διονύσιος Σολωμός (8 Απριλίου 1798 - 9 Φεβρουαρίου 1857) ήταν Έλληνας ποιητής, περισσότερο γνωστός για τη συγγραφή του ποιήματος Ύμνος εις την Ελευθερίαν, οι πρώτες δύο στροφές του οποίου έγιναν ο εθνικός ύμνος των Ελλήνων (Ελλάδας και Κύπρου). Κεντρικό πρόσωπο της Επτανησιακής σχολής, ο Διονύσιος Σολωμός θεωρήθηκε και θεωρείται ο εθνικός ποιητής των Ελλήνων, όχι μόνον γιατί έγραψε τον Εθνικό Ύμνο, αλλά και γιατί αξιοποίησε την προγενέστερη ποιητική παράδοση (κρητική λογοτεχνία, Δημοτικό τραγούδι) και ήταν ο πρώτος που καλλιέργησε συστηματικά τη δημοτική γλώσσα και άνοιξε τον δρόμο για τη χρησιμοποίησή της στη λογοτεχνία, αλλάζοντας ακόμη περισσότερο τη στάθμη της.[1] Σύμφωνα με τις απόψεις του δημιουργούσε «από τον ρομαντισμό μαζί με τον κλασικισμό ένα [...]είδος μιχτό, αλλά νόμιμο[...]». Εκτός από τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν, τα σπουδαιότερα έργα του είναι: Ο Κρητικός, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Ο Πόρφυρας, Η Γυναίκα της Ζάκυθος, Λάμπρος. Το βασικ...