Στιχοποιήματα και κείμενα

Έζρα Πάουντ Μες στη χρυσοβαμμένη καμπίνα της θαλαμηγού του,  καλοσυνάτος ο κ. Νίξον με ορμήνευε να προχωρήσω   δίχως καθυστέρηση.   "Σκέψου με προσοχή τον κριτικό. Ήμουν απένταρος όπως κι εσύ· Όταν ξεκίνησα πήρα μπροστάντζα  πενήντα απ’ τα συγγραφικά μου δικαιώματα", είπε ο κ. Νίξον, "κάμε κι εσύ το ίδιο, ανάλαβε μια στήλη έστω κι αν δουλέψεις τζάμπα. Γλύφε τους κριτικούς. Σε δεκαοκτώ μήνες τα πενήντα έγιναν τριακόσια. Το πιο σκληρό καρύδι που έπρεπε να σπάσω ήταν ο Δρ. Ντούντας. Κανέναν δεν ανέφερα ποτέ χωρίς σκοπιμότητα παρά μονάχα γιά νά πουληθούν τα έργα μου. Αυτή είναι η οὐσία κι όσο για τη λογοτεχνία δεν αφήνει πεντάρα σε κανέναν. Κανείς δε διακρίνει εξ’ αρχής το αριστούργημα και παράτησε, αγόρι μου, τους στίχους είναι μια υπόθεση χαμένη." Τα ίδια με συμβούλευε κάποτε κι ένας φίλος τού Μπλούγκραμ: Μην κοπιάζεις ανώφελα, άκουσέ με, κι η γενιά τού ’90 έπαιξε το παιχνίδι σου και ξόφλησε, είναι τελει...

  Σαν κουβάρι από χαλαρό μετάξι που έσπρωξε ο άνεμος σε τοίχο περνά πλάι στα κάγκελα ενός μονοπατιού στους Κήπους του Κέσινγκτον, και αργοπεθαίνει λίγο-λίγο από κάποια αναιμία συναισθηματική. Και γύρω της είναι το τσούρμο με τα βρομερά, καλοθρεμμένα, ανεξολόθρευτα μωρά όλων των φτωχών. Αυτά θα κληρονομήσουν τη γη. Μέσα της παύει η γονιμότητα. Η ανία της είναι βαριά και υπέρμετρη. Θα ‘θελε κάποιος να της μιλήσει, και σχεδόν φοβάται ότι εγώ θα τη διαπράξω ετούτη την απρέπεια.   Διαβάστε επίσης:  Έζρα Πάουντ Πηγή: ΤΟ ΠΑΡάΘΥΡΟ

  Για το σταυρό και τους ραβίνους δε χάσαμε τον ομορφότερό μας σύντροφο; Εκείνον που αγάπησε τους μαχητές, τα γερά σκαριά και τις ανοιχτές θάλασσες.   Σαν ήρθανε τα πλήθη να αιχμαλωτίσουνε τον Άνθρωπό μας να τον έβλεπες μονάχα πως χαμογελούσε. «Πρώτα ν’ αφήσετε να φύγουν οι υπόλοιποι» έτσι τους είπε ο όμορφός μας σύντροφος «αλλιώς θα είσαστε καταραμένοι…»   Έτσι μας έδιωξε ανάμεσα από τις λόγχες τους, έτσι γελοιοποίησε τη συμμορία «γιατί δε με συλλάβατε» τους είπε «τότε που μόνος μες στην πόλη περπατούσα;»   Την τελευταία φορά που μας συντρόφευσε ήπιαμε στην υγειά του φίνο κόκκινο κρασί γιατί ήταν ο πιο άνθρωπος απ’ τους ανθρώπους, γιατί δεν ήτανε παχύς παπάς κι ευνούχος.   Τον είδα με μια τριχιά στο χέρι να κυνηγάει καμιά εκατοστή εμπόρους, γιατί -μη σας ξαφνιάζει- το τίμιο κι αγιασμένο σπίτι του το καταντήσανε παζάρι και χρηματιστήριο.   Δε θα τη βρείτε, δε χωράει στα βιβλία η ζωή του, όσο περίτεχνα κι αν γράφον...

Έζρα Πάουντ   Ο Έζρα Ουέστον Λούμις Πάουντ ( Ezra Weston Loomis Pound ) (Χέϊλι, Άϊνταχο, ΗΠΑ 30 Οκτωβρίου 1885 – 1 Νοεμβρίου 1972 Βενετία, Ιταλία) ήταν Αμερικανός ποιητής και δοκιμιογράφος. Μαζί με τον Τ.Σ. Έλιοτ θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ποιητές του αγγλοαμερικανικού μοντερνισμού. Βιογραφία Ο Έζρα Πάουντ γεννήθηκε στις 30 Οκτωβρίου 1885 στο Χάλεϊ του Αϊντάχο των Η.Π.Α.. Υπήρξε παιδί παλιάς αποικιακής οικογένειας: οι πρόγονοί του από την πλευρά του πατέρα του και της μητέρας του έφθασαν εκεί προερχόμενοι από την Αγγλία του 17ου αιώνα. Ήταν μοναχογιός του Χόμερ Λούμις από το Ουισκόνσιν, ομοσπονδιακού υπαλλήλου και της Ιζαμπέλας Γουέστον από τη Νέα Υόρκη. Στα δεκαπέντε του χρόνια γράφτηκε στην Στρατιωτική Ακαδημία του Τσέτελχαμ για να την εγκαταλείψει γρήγορα.   Πρώτα χρόνια Το 1900-05 σπούδασε συγκριτική λογοτεχνία και ξένες γλώσσες στο πανεπιστήμιο της Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια και στο Χάμιλτον Κόλετζ τ...