Στιχοποιήματα και κείμενα

Χωράω.. σε αυτόν τον άδειο κόσμο… έχω κι εγώ μια σπιθαμή δική μου. Υπάρχω… στα όνειρα κάποιου… μαξιλάρι να κάνει όλες τις ευχές μου. Ανασαίνω… σε άκληρο κορμί γυμνό… κατά δικό μου γεννημένο. Χτίζω ηδονές… σε κατάλευκα στήθη… ικανά να ταΐσουν τον έρωτα. Σκορπάω… αναστεναγμούς, ζωγραφίζω… έρωτα, με ένα χάδι τολμηρό… που ξεκινά από τις άκρες των χειλιών σου και χάνεται… ξίφος πολεμιστή… ανάμεσα στους γοφούς σου. Πονάω… στο βλέμμα των ματιών μου… που δεν αντικρίζουν, τα μάτια σου. (Dimitris Anemos)

  Ξέρεις… περπάτησα πολλά βήματα στη ζωή… στιγμές στα δικά μου πόδια, άλλα φορώντας παπούτσια άλλων. Η περπατησιά ίδια δεν ήταν ποτέ… θυμάμαι… κάποια ήταν μεγάλα τα βήματα… και εγώ χανόμουν, στην προσπάθεια να προλάβω το αύριο. Άλλα ήταν τόσο μικρά… στένευαν τις δρασκελιές μου… σκόνταφτα και έπεφτα, έχανα τα θέλω μου… στο κάθε ξημέρωμα. Πέρασαν τα χρόνια… γέμισαν τα πόδια μου πληγές… πληγές που δεν στάζουν αίμα, αλλά όνειρα και ευχές… λερωμένες… από το χώμα και τη λάσπη. Να σου πω τι έμαθα; Εάν θες… της καρδιάς σου το χτύπο να προλάβεις… πριν ακόμα σε ανθρώπους ακουστεί… πρέπει να μάθεις να περπατάς με τα χέρια… να μπορείς να γεμίζεις τη χούφτα… με όνειρα… δάκρυα… και σπέρμα… αυτών που αυτοκτόνησαν σήμερα, ότι αγάπησαν πιο πολύ… για περπατηθεί ο δικός σου κόσμος… σε απάτητα βήματα. (Dimitris Anemos)

Λένε… οι ζωές των ανθρώπων.. ευθείες γραμμές μοιάζουν. Όταν συναντηθούν… ενώνουν… ως μια αποτυπώνονται. Μάλιστα… αυτές είναι οι ζωές; Πειράζει που εγώ τις θέλω… Καμπύλες… να μπορούν να συγκρατούν τα χαμόγελα. Στρογγυλές… να μπορούν να διώχνουν την λύπη. Τεθλασμένες… να μπορούν να έχουν την ένταση. Διακεκομμένες… όπως οι αναστεναγμοί… του σώματος. Τις Θέλω βρόμικες… να αφήνουν ίχνη, στο πέρασμα του χρόνου. Στιγμές… τις θέλω παχιές.. να μπορούν να αγκαλιάζουν την γέννηση. Και να θυμάσαι… εγώ τις θέλω κόκκινες… με αίμα να στάζουν. Με πάθος να ζωγραφίζονται. Ναι.. μην το ξεχνάς… να έχουν κ την γεύση του σπέρματος. Αλλιώς διάολε.. πως ηδονικά θα αναστενάζουνε; Γουστάρω, Θηλιές να κάνουν… τα σώματα να αγκαλιάζουνε. Και τις θέλω ορθές… στο μέγιστο να ανεβαίνουνε. Τώρα θα μου πεις… τελικά οι ζωές μας είναι γραμμές, γραμμές… που κάποτε θα σβήσουνε. (Dimitris Anemos)

Dylan J Murphy - www.dylanmurphy.net Και έμεινα πάλι εδώ να μετρώ.. χαμένες μέρες.. εικόνες που ξεθώριασαν Στιγμές που χάθηκαν.. σε νεκρούς αναστεναγμούς Να ζωγραφίζω νεκρά σώματα που ενώθηκαν κάτω από σκισμένα σεντόνια.. πάθους και ηδονής Θυμήθηκα.. όρκους και υποσχέσεις, που αβίαστα έτρεχαν από στόματα.. που το φιλί λαχτάρησαν. Έφερα κοντά μου τον Θεό.. να μου πει… για ότι γεννήθηκε Τον δαίμονα άκουσα.. να φωνάζει… γι αυτό που πέθανε Τα μάτια μου σκούπισα … με όση καρδιά μου απέμεινε Την ψυχή μου τύλιξα.. σε αυτό που δεν έπαψε Το στόμα μου όρκισα να μην φωνάξει.. νεκρούς που στον κόσμο αυτόν περπάτησαν να μην γεννήσει… φιλιά και γεύσεις.. που στο λάθος ξεχάστηκαν Και εμένα… εμένα με ονομάτισα … κανέναν Dimitris Anemos