Translate

Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2014

Dimitris Anemos - Λένε…



Λένε…
οι ζωές των ανθρώπων..
ευθείες γραμμές μοιάζουν.
Όταν συναντηθούν…
ενώνουν…
ως μια αποτυπώνονται.
Μάλιστα…
αυτές είναι οι ζωές;
Πειράζει που εγώ τις θέλω…
Καμπύλες…
να μπορούν να συγκρατούν
τα χαμόγελα.
Στρογγυλές…
να μπορούν να διώχνουν την λύπη.
Τεθλασμένες…
να μπορούν να έχουν την ένταση.
Διακεκομμένες…
όπως οι αναστεναγμοί… του σώματος.
Τις Θέλω βρόμικες…
να αφήνουν ίχνη, στο πέρασμα του χρόνου.
Στιγμές…
τις θέλω παχιές..
να μπορούν να αγκαλιάζουν την γέννηση.
Και να θυμάσαι…
εγώ τις θέλω κόκκινες…
με αίμα να στάζουν.
Με πάθος να ζωγραφίζονται.
Ναι.. μην το ξεχνάς…
να έχουν κ την γεύση του σπέρματος.
Αλλιώς διάολε..
πως ηδονικά θα αναστενάζουνε;
Γουστάρω, Θηλιές να κάνουν…
τα σώματα να αγκαλιάζουνε.
Και τις θέλω ορθές…
στο μέγιστο να ανεβαίνουνε.
Τώρα θα μου πεις…
τελικά οι ζωές μας είναι γραμμές,
γραμμές…
που κάποτε θα σβήσουνε.


(Dimitris Anemos)

7 σχόλια :

  1. Απαντήσεις
    1. Σε ευχαριστώ και εγώ πολύ, Δημήτρη :)
      Καλή, όμορφη και δημιουργική ημέρα, σου εύχομαι!!!!

      Διαγραφή
  2. Συγχαρητήρια στο blog και τον κάτοχο του!
    Υπέροχος Δημήτρη...όπως πάντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κύριε Γαλανέ, σας ευχαριστώ πολύ για καλά σας λόγια!!!
    Ο Δημήτρης είναι πάντα εξαιρετικός στα ποιήματά του!!!
    Όμορφη ημέρα, σας εύχομαι!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Galane σε ευχαριστω πολυ για τα καλα σου λόγια!
    Ευχαριστω και τον φίλο μου Αλέξανδρο που με φιλοξενει δτη σελίδα του

    ΑπάντησηΔιαγραφή