Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ

Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου - Ψυχή

Εικόνα
Ψυχή γεμάτη γέλια παλαιά   αρχαία δράματα, κλάματα υπομονής, λόγια χιλιοειπωμένα,  που κρατούν μια αιωνιότητα. Ψυχή, δεν ξέφυγες από την οφειλή...  γεμάτη αγάπη φορτωμένη.  Μετράς ζωής κύματα  σε περίεργα μονοπάτια, με κλεισμένα από δάκρυα μάτια  Σε φεγγάρι θαμπό,  σ' έναν ήλιο χλωμό.    ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ -ΒΕΛΛΟΥ Από ένα μου ποίημα που περιλαμβάνεται στην ποιητική ανθολογία μου{Τρεις πινελιές} που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Όστρια στην Αθήνα τον Δεκέμβριο 2014.

Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου - Στο άδειο σπίτι

Εικόνα
Στο άδειο σπίτι   μια νύχτα βροχερή που αφόρητη μοναξιά βασιλεύει  όμως άδειο δεν είναι.  Γεμάτο από σταγόνες  ψυχής αδικημένης με πόνο ψιθυρίζει όσα αρνείται νους να πει. Γιατί μόνο μένει. Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου

Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου - {Αρκεί ένα φύσημα του ανέμου}

Εικόνα
Η ιστορία που ακολουθεί είναι φανταστική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Οποιαδήποτε ομοιότης με οικεία πρόσωπα ή καταστάσεις είναι καθαρή σύμπτωση.   Αρκεί ένα φύσημα του ανέμου.   Ο Αγγελής τα είχε χαμένα. Τα ίδια του τα λόγια τον είχαν προδώσει. Φοβόταν και το θυμό της γυναίκας του. Εκείνη είχε μάθει τον παράνομο δεσμό του με μια άλλη γυναίκα την Αντιγόνη, την γυναίκα του ίδιου του αδελφού. Η τύχη του αυτή την φορά τον είχε αφήσει, τώρα όλα τον τρόμαζαν. Τα λόγια της γυναίκας του ήταν χωρίς θυμό μα και χωρίς κανένα έλεος για αυτόν. Τώρα όλοι θα μάθαιναν για τον παράνομο δεσμό του, για το ανόσιο πάθος του.   Ερωτεύτηκε την Αντιγόνη από την πρώτη στιγμή που την είδε. Το κορμί της του ξυπνούσε επαίσχυντα ανομολόγητα πάθη. Το βήμα της που ήταν σαν αλαφροπάτημα στο πρωτοβρόχι.   Ξαφνικά σκέφτηκε τον Δήμο τον μικρότερο αδελφό του, δεν έπρεπε να γίνει σκέφτηκε. Δεν θα ξεχνούσε το τελευταίο βλέμμα που του έριξε η γυναίκα του όταν του είπε...

Άτιτλο: Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου και Δημήτριος Γκόγκας

Εικόνα
The Combination by Sada1997 Μόλις πέσει η νύχτα  βγαίνουν οι ποιητές από τα χαλάσματα της μέρας  και αναγιγνώσκουν τα ποιήματά τους.  Ανθίζει ξαφνικά το σκότος,  λαμποκοπούνε οι σπηλιές  και οι ματωμένες ψυχές ανασταίνονται!  Κι έρχονται κι εκείνοι  που με κοάσματα προσπάθησαν  να καλύψουν την ποίηση  κι είχαν πιστέψει πως είχαν παντοδυναμία  μα ήταν μεγάλη τους ανοησία  τώρα και πάλι σιωπή  να ακουστούν αηδόνια.  Με το φως τις ημέρας  οι βάτραχοι που γίνηκαν πρίγκιπες  αφήνουν τα κοάσματα  κρύβονται από ντροπή  και ενδύονται την προβιά της ποίησης.  ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ και Δημήτριος Γκόγκας

Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου - Μοναχογιού φευγιό! [από το “Ανθολόγιο Ποιήσεως (χειμώνας-άνοιξη, 2017-2018)” των εκδόσεων Όστρια]

Εικόνα
Ό,τι, 'χε όλα τα πούλησε και φεύγει απ' το χωριό του άλλη ζωή να πάει να βρει σε άλλο βιλαέτι. Ο φόβος είναι φανερός, ο πόνος που τον καίει. Ποιος θα τον καλοδεχτεί σε ποιο σπίτι θα απαγκιάσει; Ποιόν στην μαύρη ξενιτιά θα εμπιστευτεί, με ποιόν κρασί θα μοιραστεί μία κουβέντα να πει; Μην κλαις γλυκιά μανούλα του, βασανισμένη μάνα που σκίζετ' η καρδούλα σου στη σκέψη πως μισεύει και χάνεις το καμάρι σου και την παρηγοριά σου. Μείνε αητέ παρακαλείς, με τη φωνή να τρέμει με παγωμένη την καρδιά και με λυμένα πόδια. Εσύ κοπελούδα τρυφερή, γλυκιά μορφή,  με μακρύ μαλλί που σαν νυχτολούλουδο μυρίζει, με γιομάτο καρπό ξέχειλο κορμί, αγκάλιασε τον νιο χαιρέτισε τον, με σαν μαυρούδι γλυκό χείλι φίλησε τον. Βουνό ασάλευτο άκουσε μοναχογιού φευγιό, ο αποχωρισμός πληγώνει πολύ λέει αηδόνι. Πες κάτι πετροκότσυφα συ που γνωρίζεις τόσα.  Μα το πουλί βουβάθηκε κι απάντηση δε δίνει. Μέχρι ο μαυροκόρακας σταμάτησε να κράζει. Ταχιά φεύγει ο νιος...

Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου - Μάλωμα

Εικόνα
Το εξώφυλλο της ανθολογίας Ποιος άκουσε για μάλωμα τόσο πολύ μεγάλο  όπου 'χε μήνες να τη δει, από το καλοκαίρι.  Πέρδικα ολομόναχη ακούει στα Καρλοβάσια  και πήγε το κελάηδησε σε ξακουστό γεφύρι.  Τέτοιο μεράκι σαν κι αυτό, ποιος έβαζε, ποιος βάζει  στην Πούντα της το έχε πει, κι αιώνια αγάπη  ως την στερνή του την πνοή, τότε της είχε τάξει  Και για τη χάρη της αυτή ραγίσαν τα λιθάρια  γκρεμίστηκαν τ' αρχοντικά και τα βυρσοδεψεία  και ξεραθήκαν τα κλαριά, -φρούρια γκρέμνα γίναν.  Σχίστηκαν οι περγαμηνές που 'ταν από χρυσάφι,  κι έγραφαν για τους έρωτες και τις παλιές αγάπες,  από το άγριο κακό της Λυγερής γινάτι.  Ποιός είδε τέτοια λεβεντιά να ξεψυχάει για κόρη!  Σοφία Σκουλίκα - Βέλλου Το ποίημα αναφέρεται στη Σάμο και είναι δημοσιευμένο στο:  Ανθολόγιο Ποιήσεως - Καλοκαίρι 2017 Εκδόσεις Όστρια  ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ  ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ 

Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου - Φευγάτα όνειρα

Εικόνα
Παλαιά έκδοση  παραμύθια μιας μέρας, που φαρμάκι στάζουν. Σε ιστορίας μάρμαρα  που έγιναν όνειρα, ερμητικά χαμένα, τα φιλιά μυστικά, κεριά καμένα  η απουσία σου αισθητή, τίμημα βαρύ. Η αγάπη, ψευδαίσθηση  που ενοχλεί την ψυχή, όλα σε τάξη  αλλά κάτι λείπει  Εσύ. Σοφία Σκουλίκα – Βέλλου (από το Ανθολόγιο Ποιήσεως Φθινόπωρο 2016, εκδόσεις Όστρια)

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Θα γίνω Ρίτσος και βάλε

Εικόνα
{Θα γίνω Ρίτσος και βάλε} αυτό είπε ο ανόητος, κάτι στίχους έψαχνε στα όνειρα του τα βλακώδη, λίγη χαρά να νοιώσει. Δεν ήταν ούτε καν ιππότης απάντηση να δώσει... Είναι της τέχνης δυστυχία, ψεύτικος είναι γιαλαντζί, τι να του πει κανείς, σε αγωνιώδεις λέξεις, πνίγηκε ο δυστυχής... Κανένα δεν συμφέρει στίχους ξένους να κλέβει. κι όποιος μορφασμούς κάνει, ας πνίγει σε ποίησης βάθη. Οι στίχοι του ας γίνουν στάχτη, φόβος να τον πιάσει. Με σκληρό τρόπο να μάθει ότι κλεμμένοι στίχοι, δεν θα έχουν τύχη, στον χρόνο ψεύτης, ποτέ δεν έχει κρατήσει. Ξεχασμένοι θα μείνουν, οι δικοί του στίχοι..., Τον μέγα Ρίτσο σε δέκα του ζωές, όσο και να προσπαθήσει, ότι και να κάνει, δεν τον φτάνει, μην θε να μας τρελάνει... ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Τα όνειρα

Εικόνα
  Έχουν τα όνειρα αλλόκοτη δύναμη είναι του νου μυλόπετρες, άλλης αλήθειας οντότητες σκοτεινές... Τώρα που μοιάζει η ζωή να μικραίνει μόνο η θάλασσα μένει, εκνευριστικά ήρεμη... Το σκουριασμένο του πλοίου κουφάρι που βλέπω στον ύπνο μου κάθε βράδυ, δοξασμένο παρελθόντος απομεινάρι έχει στοιχειωμένη την κουπαστή, την μπούμα κατεστραμμένη, τον πίνακα οργάνων μισοσβησμένο... Έχει από άγρια κύματα καταστραφεί μετά από μιάν αγρία, υπέροχη μάχη χιλιάδες λόγια κυμάτων λέει, όπως η ιδία μου η σκληρή ζωή...  ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Αλέξανδρος Βλαχιώτης (Kάλπικης αγάπης αφή)

Εικόνα
Με το χέρι γράψε σε αγαπώ σε κορμί που έχει νιώσει, κάλπικης αγάπης αφή. Το πρώτο ψέμα εύκολα θα δεχθεί. Χωρίς αντίρρηση, τώρα το ίδιο σε καλεί. Το άδειο της ποτήρι, στοργικά θα το γεμίσει. Ποιος μπορεί να την εμποδίσει; Την κορύφωση του πάθους να γευτεί; περιμένει... αγάπη αληθινή. Από αυτή να ευλογηθεί. ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Αλέξανδρος Βλαχιώτης

Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου - Δημήτριος Γκόγκας - ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ

Εικόνα
Άνομη αγάπη Αρνούμαι πεισματικά την Άνοιξη, σαν να ήμουν τυφλή κείνους τους πορφυρούς μήνες που στέγνωναν στους χρόνους μας. Η αλήθεια είναι πως με την πρώτη εντύπωση έγινες αγαπημένη συνήθεια για μένα που λέω θα γίνω ποιητής ξανά και πάλι θα γίνω ποιητής να σου πω πως είσαι εσύ, είσαι μια ευχάριστη έμπνευσης πηγή είσαι ατελεύτητη περιπέτεια γλυκό άκουσμα με λίγα λόγια… Ποιητικό πέλαγος που κάθε αρσενική καρδιά θέλει να κολυμπήσει, να εξερευνήσει..., βούισμα πάθους αερικό στις αμμουδιές που πλανηθήκαμε εσύ κι εγώ. Άνομη αγάπη Χαμόγελο πάθους απρόσμενη   παραμυθένια ανάσα ζωής πάνω από θάλασσες με γλάρους να μας βρέχουν τα χείλη στο υγρό αυτό πανηγύρι. …όταν ο ήλιος πυρώσει για καλά να με έχεις ακόμα αγκαλιά... με Αλμυρονερού κρυφά φιλιά στα δικά μου πικραμένα χείλη Ναι αγάπη μου άνομη στο φιλί μας η ουσία αναζήτησης….. Θα συντάξω λοιπόν τις εποχές που αφήσαμε στις χαρές και τις λύπες Στις δικές μας μυστι...

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Τρεις πινελιές

Εικόνα
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια. Χέυδεν 3 - Αθήνα Τρεις πινελιές η θάλασσα   μόνο τρεις μέσα στο άπειρο,   υπογεγραμμένες με ήλιο   που κερί ανάβει σβηστό.   Εκείνη γοργόνα υποκάτω   να σκέπτεται αγκαλιάσματα συνευρέσεις... χρόνου χαλάσματα   ανόητη απολογία στον έρωτα,   που έρχεται... που φεύγει...   Τίποτα δεν έχει απομείνει   της ζωής το κύμα όλα τα σβήνει...    25/8/2014   ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ – Αλέξανδρος Βλαχιώτης (Στου ουρανού το φανάρι)

Εικόνα
  Στην γη σου συνέχεια θα γυρίζω. Περιμένω να σε δω, τις πίκρες μου, στην άκρη ν' αφήσω. Είσαι του ήλιου η αχτίδα, το χέρι μου, σου δίνω. Και τώρα... ...Όλα μου φαίν ονται γλυκά σαν γλάρος ανοίγω φτερά. ...Χ ορεύω... στου ουρανού σου το φανάρι, θαλασσινό τραγούδι, ακούγεται και πάλι. Λέω σ’ αγαπώ κυματιστά, ζητάω, το φιλί σου στα κλεφτά. Κάθε που βλεπόμαστε. Διαλύουμε της ψυχής μας το σκοτάδι. Ο ουρανός σου δεν είναι μουντός, δεν έχει βροχές. Και τώρα... χορεύω... ερωτεύομαι... επάνω σου, όλα μου φαίν ονται γλυκά. Μακριά σου, δεν βρίσκω ησυχία πουθενά. 8/10/2015  ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Αλέξανδρος Βλαχιώτης   Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ποιητική ανθολογία:  <<Ταξίδια πολύτιμα του νου>> Εκδόσεις ΌΣΤΡΙΑ

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ - ΕΥΡ. ΔΡΑΤΣΕΛΟΣ - Η γιαγιά η καλή, μου έλεγε

Εικόνα
Η γιαγιά η καλή, μου έλεγε, -κι επέμενε πολύ-, "Μαθέ τέχνη και Άστηνε" -κι ας μην είναι κι η πιο καλή- και όταν πεινάσεις πιάστεινε, σα το έξυπνο πουλί Να είσαι τίμιο παλικάρι, και να 'νοιξεις σπίτι, για να μην κακοπέσεις κάτω από κανά ραδίκι. Έμαθα τέχνη το λοιπόν, έγινα μπογιατζής, να έχω θέα απ' τη σκαλωσιά και στα ψηλά, όσο να πεις. Κι έτσι βρήκα γκομενάκι περιωπής, πρώτο πράγμα-τεφαρίκι, με λίγο ψηλά τη μύτη. Βλέπεις, έχει ο μπαμπάς της μεγάλο σπίτι, -μια μικρή βίλα στην Εκάλη- έχει δρόμο ιδιωτικό, έχει κι ένα κανάλι, και στον κήπο αμολυτή, μια τίγρη απ' τη Βεγγάλη. Είναι η πισίνα του πάντα γεμάτη, γι' αυτό είναι η μάντρα του ψιλή, μη τηνε πιάνει μάτι. Ο μπαμπάς της ξέρει τέχνη λαμπρή, κι εμένα με φωνάζει "ασπριτζή". Χρήματα τοκίζει ολημερίς, μα γι' αυτό δε βγάζω άχνα, γιατί μου είπε "αν μιλάς πολύ, θα σε ρίξω στα πιράνχα". Τέλος πάντων, δε σκοτίζομαι πολύ, αφού έχω βολευτεί με τη μικρή. Αυτή είναι χο...

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ - Επίσημη εκδοχή

Εικόνα
Φωτογραφία: ΚΙΜΩΝ ΒΕΛΛΟΣ Σαν παιδί είχα ένα φίλο έναν όμορφο σκύλο με κοίταζε στα μάτΙα είχε ένα όμορφο άσπρο χρώμα. τον θυμάμαι τον σκύλο μου ακόμα όταν έκλαιγα με συμπονούσε, φίλο καλύτερο δεν θα βρω στον κόσμο αυτόν τον σκληρό. Τον φώλιασαν αυτή ήταν η επίσημη εκδοχή, για αυτόν τον βάρβαρο κόσμο τΙ να πεΙς.   ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ – Αλέξανδρος Β. (θέλω να μου πεις)

Εικόνα
Ποιος αγαπάει και ποιος μισεί. Πόνος αβάσταγος, θολώνει τη ψυχή. ...θέλω να μου πεις... γιατί προτρέπω την αγάπη, διπλά ν' αγαπηθεί. Ήσουν το αλάτι που νοστίμευε, την δική μου ζωή. Για σένα τώρα... Ποια κακοδαιμονία, μου στερεί ότι αγάπησα στη γη... Ποιος αγαπάει και ποιος μισεί. Στην ανύπαρκτη αγάπη σου, ψάχνεις τώρα να κρυφτείς. Αν με ήθελες κι αν κάποτε με πόθησες.   Γιατί το έκανες, θέλω να μου πεις... A πόσπασμα από " T αξίδια πολύτιμα του νου" συλλογικό έργο, εκδόσεις ΌΣΤΡΙΑ   17/10/2015   ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Αλέξανδρος Β.

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ-ΒΕΛΛΟΥ - ΕΥΡ. ΔΡΑΤΣΕΛΟΣ - Ο πυροβολημένος

Εικόνα
Είσαι «Ο» πυροβολημένος, και ζεις σε 'να κόσμο μαγικό, όπου είσαι σίγουρος πολύ, ανά πάσα ώρα και λεπτό για ότι λες κι ότι κάνεις, πως εισ' αλεπού κι όλα τα πιάνεις. Τι να σου πει κανείς; Η σιγουριά στο καλό δεν θα σε βγάλει λιμάνι. Κι όλοι σκέφτονται «άστο το τρελό, αστον να ξεθυμάνει». Μα εσύ καθόλου δεν δειλιάζεις, να λες ότι με την κούτρα κατεβάζεις. Περνάς με κόκκινα φανάρια τυφλά, παρκάρεις στην αναπηρική μουλωχτά, και νομίζεις ότι όλα είναι εντάξει, είτε βρέξει, είτε στάξει. πως τίποτα δεν ξεδιαλύνει, αν δεν έχεις την ευθύνη. Δεν συνειδητοποιείς καθόλου το πως, και χωρίς τη φάτσα σου γυρνά ο τροχός. Το γιατί... -σκοπίμως- ρεζίλι έχεις γίνει, κι έχεις -μονίμως- στο μάτι παρασελήνη. Μπροστά στον κόσμο φωνάζεις για λίγη σημασία, αλλά μας ζάλισες, και δεν στο λέω με κακία, απλά κουράστηκα, απ' τη πολλή βλακεία...