Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου - {Αρκεί ένα φύσημα του ανέμου}

Η ιστορία που ακολουθεί είναι φανταστική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Οποιαδήποτε ομοιότης με οικεία πρόσωπα ή καταστάσεις είναι καθαρή σύμπτωση.  

Αρκεί ένα φύσημα του ανέμου.  

Ο Αγγελής τα είχε χαμένα. Τα ίδια του τα λόγια τον είχαν προδώσει. Φοβόταν και το θυμό της γυναίκας του. Εκείνη είχε μάθει τον παράνομο δεσμό του με μια άλλη γυναίκα την Αντιγόνη, την γυναίκα του ίδιου του αδελφού. Η τύχη του αυτή την φορά τον είχε αφήσει, τώρα όλα τον τρόμαζαν. Τα λόγια της γυναίκας του ήταν χωρίς θυμό μα και χωρίς κανένα έλεος για αυτόν. Τώρα όλοι θα μάθαιναν για τον παράνομο δεσμό του, για το ανόσιο πάθος του.  

Ερωτεύτηκε την Αντιγόνη από την πρώτη στιγμή που την είδε. Το κορμί της του ξυπνούσε επαίσχυντα ανομολόγητα πάθη. Το βήμα της που ήταν σαν αλαφροπάτημα στο πρωτοβρόχι.  

Ξαφνικά σκέφτηκε τον Δήμο τον μικρότερο αδελφό του, δεν έπρεπε να γίνει σκέφτηκε. Δεν θα ξεχνούσε το τελευταίο βλέμμα που του έριξε η γυναίκα του όταν του είπε ότι με τα καμώματα του κατέστρεψε τον γάμο τους. Τότε πήρε την βαλίτσα του και έφυγε.  

Από την άλλη η γυναίκα του θρηνούσε την τύχη της. Ήταν καταδικασμένη να ζει με έναν ανέντιμο άνθρωπο που δεν υπολόγιζε ούτε την τιμή του αδελφού του. Όχι ότι αγάπησε τον Αγγελή, προξενιό ήταν. Ο πατέρας της τον έφερε να της τον γνωρίσει. Εκείνη είχε αλλά όνειρα ήθελε να σπουδάσει. Ο Αγγελής ήταν το τελευταίο είδος ανδρός που θα διάλεγε αλλά είχε ένα μεγάλο προσόν ήταν από το μέρος που κατάγεται ο πατέρας της. Κάποιος διάολος έπαιζε μαζί της σίγουρα. Ο γάμος της έφτανε στο τέλος του, το στομάχι της είχε σφιχτεί. Ο γάμος της θα γινόταν παλιές μνήμες, λυπήθηκε τα νιάτα της. Τόσα χρόνια πέρασε μαζί του πως να τους γυρίσει την πλάτη. Σφάλμα αυτήν την εποχή σκέφτηκε να είσαι τίμια.

Μια στιγμή θυμήθηκε πόσο αφελής ήταν σφίγγοντας τα χείλη της, ώστε να μην καταλάβει τίποτα ώσπου ήρθε εκείνο το τηλεφώνημα από έναν μακρινό του ξάδελφο. {Ο άνδρας σου τα έχει με την νύφη του}. Της είπε γελώντας. Aρκεί ένα φύσημα του ανέμου για να σβηστεί η θύμηση.

Σε όλη της την ζωή είχε παθητικά υποταχθεί πρώτα στον θετό της πατέρα και μετά στον άνδρα της. Το σπίτι ήταν σαν να πενθούσε μαζί της.

Έπρεπε όμως να μεγαλώσει την μικρή κόρη της που έπαιζε στο δωμάτιο της ανέμελα, χωρίς να γνωρίζει την δυστυχία της μητέρας της. Δεν έπρεπε να μάθει τι είχε κάνει ο ανάξιος πατέρας της. Έπρεπε να διασφαλίσει την ηρεμία του σπιτιού πάση θυσία.

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ -ΒΕΛΛΟΥ