Στιχοποιήματα και κείμενα

Όμορφη και παράξενη πατρίδα ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται Όμορφη και παράξενη πατρίδα ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους Όμορφη και παράξενη πατρίδα ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα Διαβάστε επίσης: Οδυσσέας Ελύτης Πηγή:  5ο Γυμνάσιο Ηρακλείου Κρήτης

Οδυσσέας Ελύτης Μ. Πέμπτη Μέρα τρεμάμενη, όμορφη σαν νεκροταφείο με κατεβασιές ψυχρού ουρανού Γονατιστή Παναγία κι αραχνιασμένη Τα χωμάτινα πόδια μου άλλοτε (Πολύ νέος ή και ανόητα όμορφος θα πρέπει να ήμουν) Οι και δύο και τρεις ψυχές που δύανε Γέμιζαν τα τζάμια ηλιοβασίλεμα. Μ. Πέμπτη, β Σωστός Θεός. Όμως κι αυτός έπινε το φαρμάκι του γουλιά γουλιά καθώς του είχε ταχθεί έως ότου ακούστηκε η μεγάλη έκρηξη. Χάθηκαν τα βουνά. Και τότε αλήθεια φάνηκε πίσω από το πελώριο πηγούνι ο κύλικας Κι αργότερα οι νεκροί μες στους ατμούς, εκτάδην. Από την ποιητική συλλογή: Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου Διαβάστε επίσης: Οδυσσέας Ελύτης Πηγή: Homo Universalis

Οδυσσέας Ελύτης Ολοένα οι κάκτοι μεγαλώνουν  κι ολοένα οι άνθρωποι ονειρεύονται σα να ’ταν αιώνιοι.  Όμως το μέσα μέρος του Ύπνου έχει όλο φαγωθεί  και μπορείς τώρα να ξεχωρίσεις καθαρά  τι σημαίνει κείνος ο μαύρος όγκος που σαλεύει Ολίγες μέρες πριν ακόμη μόλις αναστεναγμός Και τώρα μαύρος αιώνας. Από την ποιητική συλλογή:  Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου Διαβάστε επίσης:  Οδυσσέας Ελύτης Πηγή:  Homo Universalis

Οδυσσέας Ελύτης   Ο Οδυσσέας Ελύτης (Ηράκλειο Κρήτης 2 Νοεμβρίου 1911 - Αθήνα 18 Μαρτίου 1996), (πραγματικό ονοματεπώνυμο Οδυσσέας Αλεπουδέλλης ), ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του '30. Διακρίθηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο δεύτερος και τελευταίος μέχρι σήμερα Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ. Γνωστότερα ποιητικά του έργα είναι τα Άξιον Εστί , Ήλιος ο πρώτος , Προσανατολισμοί κ.α. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης. Πολλά ποιήματά του μελοποιήθηκαν, ενώ συλλογές του έχουν μεταφραστεί μέχρι σήμερα σε πολλές ξένες γλώσσες. Το έργο του περιλάμβανε ακόμα μεταφράσεις ποιητικών και θεατρικών έργων. Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Έργων Τέχνης και της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κριτικής, Αντιπρόσωπος στις Rencontres Internationales της Γενεύης και Incontro Romano della Cultura της Ρώ...

Στην εκπομπή αυτή ο ποιητής ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ μιλά λίγο μετά τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (1979). Η αφήγησή του ξεκινά με πληροφορίες για την καταγωγή του, τους τόπους όπου έζησε και τον επηρέασαν καθώς και για την προέλευση του ονόματός του.  Στη συνέχεια αναφέρεται στην επίδραση των θαλασσινών τοπίων και της αιγαιοπελαγίτικης αισθητικής στην ποίησή του και μιλά για τη σύνδεσή του με τον υπερρεαλισμό, αν και ποτέ δεν υπήρξε αμιγώς υπερρεαλιστής ποιητής.  Διευκρινίζει πώς αντιλαμβάνεται την «ελληνικότητα» και τη «διαφάνεια», έννοιες κεντρικές στην ποίησή του, ενώ ιδιαίτερη μνεία επιφυλάσσει στον ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ, στην ποιητική παράδοση του οποίου θεωρεί ότι ανήκει.  Αναφερόμενος στο μείζον έργο του «Άξιον εστί», εξηγεί τον τρόπο που εργάστηκε για να δημιουργήσει μια ποιητική σύνθεση με αναλογίες χριστιανικής λειτουργίας, αλλά με θεματολογία που θα σχετιζόταν με τη σύγχρονη Ελλάδα και το δράμα της.  Παραθέτει επίσης την εμπειρία του...

Μ᾿ ἕνα τίποτα ἔζησα Μονάχα οἱ λέξεις δὲ μοῦ ἀρκούσανε Σ᾿ ἑνὸς περάσματος ἀέρα ξεγνέθοντας ἀπόκοσμη φωνὴ τ᾿ αὐτιά μου φχιὰ φχιοὺ φχιού ἐσκαρφίστηκα τὰ μύρια ὅσα Τί γυαλόπετρες φοῦχτες τί καλάθια φρέσκες μέλισσες καὶ σταμνιὰ φουσκωτὰ ὅπου ἄκουγες βββ νὰ σοῦ βροντάει ὁ αἰχμάλωτος ἀέρας. Κάτι Κάτι δαιμονικὸ μὰ ποὺ νὰ πιάνεται σὰν σὲ δίχτυ στὸ σχῆμα τοῦ Ἀρχαγγέλου Παραλαλοῦσα κι ἔτρεχα Ἔφτασα κι ἀποτύπωνα τὰ κύματα στὴν ἀκοὴ ἀπ᾿ τὴ γλώσσα - Ἔ καβάκια μαῦρα, φώναζα, κι ἐσεῖς γαλάζια δέντρα τί ξέρετε ἀπὸ μένα; - Θόη θόη θμός - Ἔ; Τί; - Ἀρίηω ἠθύμως θμὸς - Δὲν ἄκουσα τί πράγμα; - Θμὸς θμὸς ἄδυσος Ὥσπου τέλος ἔνιωσα κι ἂς πᾶ᾿ νὰ μ᾿ ἔλεγαν τρελὸ πῶς ἀπό ῾να τίποτα γίνεται ὁ Παράδεισος. Πηγή: Οδυσσέας Ελύτης - Ποιήματα Διαβάστε επίσης: Οδυσσέας Ελύτης  

“Άνοιξη παρά τέταρτο!  Δύο νέοι κοιτάζονται στα μάτια   και κανείς τους δεν κατεβάζει τα βλέφαρα.  Το αίμα με σα στις φλέβες παίρνει έναν καινούριο δρόμο,  αλλάζουν οι φωνές των αγοριών,  τα στήθια των κοριτσιών σκλη ραίνουν  και το μακρινό παθητικό τραγούδι της αγάπης   τρέμει παραστρατημένο στις κυανές ανταύγειες  ενός μι σοξυπνημένου ορίζοντα…  Άνοιξη παρά τέταρτο!  Σε λίγο, πίσω από τις μάντρες, στα έρημα οικόπεδα, οι ξι νήθρες κι οι τσοκνίδες θα δώσουνε μια γροθιά  στις κα ταλασπωμένες πέτρες και μεσ’ απ’ τα σπασμένα γυαλιά   και τις αναποδογυρισμένες τρύπιες λεκάνες,  νικώντας τα στερνά σκουπιδομαζώματα,  θ’ ανατείλει γυμνή στην αιχ μη της αχτίδας της  η πρώτη μαργαρίτα της τύχης.  Λο ξά, και στο πείσμα του ανέμου,  που γι’ αλλού ταξίδευε το σπόρο της,  θα μπουκάρει μεσ’ από δυο σκιστές μαλτε ζόπετρες  να σαλέψει κάτω κάτω απ’ τα ρουθούνια της χειμω νιάς  ...