Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Δημήτρης Λιπέρτης

Δημήτρης Λιπέρτης - Το στομόχειλόν σου

Εικόνα
  Έχεις γλυκύν στομόχ̌ειλον πολλά,  πον το ‘χει άλλη μια μέσα στην χώραν.  Όπκοιος σε δει το γαίμαν του χογλά, λουβάρκα να ‘χ̌ει,  δκια τα ‘πού καλά να το φιλήσει κ̌ι εν θωρεί την ώραν. Ίντα να πω κ̌ι εγιώ που καταυτίς για σέναν  κ̌αι το γαίμαν μου χ̌ιονώννω!  Μιαν σταλαμήν να μου φιαρευτείς να σε φιλήσω  κ̌ι ύστερις ευτύς ‘πο τουν τον κόσμον τότες ξηχρεώννω.   Διαβάστε επίσης:  Δημήτρης Λιπέρτης Πηγή: Βικιθήκη

Δημήτρης Λιπέρτης

Εικόνα
Δημήτρης Λιπέρτης   Ο Δημήτρης Λιπέρτης γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1866, σ’ ένα σπίτι στην περιοχή Σωτήρας κοντά στη Μητρόπολη. Ο πατέρας του Θεοφάνης, καταγόταν από τη Θέρμια της Κερύνειας, εγκαταστάθηκε όμως στη Λάρνακα λόγω των εμπορικών του δραστηριοτήτων. Η μητέρα του, Κοκονού Μοδινού καταγόταν από το Όμοδος και ήταν ανεψιά του Μελέτιου Γ΄Μοδινού Μητροπολίτη Κίτιου [1846-1864]. Ήρθε στη Λάρνακα με τη βοήθεια του θείου της. Εδώ ήταν που γνωρίστηκαν και παντρεύτηκαν οι γονείς του Λιπέρτη. Η μητέρα του που φημιζόταν για την ομορφιά της, ήταν ξαδέλφη του Χαρίτωνα Μοδινού, εφημέριου του μητροπολιτικού ναού Σωτήρος, από τον οποίο ο νεαρός Λιπέρτης έμαθε τα πρώτα του γράμματα, καθώς και του Μελέτιου Μοδινού, μετέπειτα Αρχιμανδρίτη [1875-1917], κοντά στον οποίο έμεινε ο Λιπέρτης, όταν σε ηλικία 20 χρονών έχασε τους γονείς του και τις αδελφές του. Από άποψη καταγωγής ο Λιπέρτης προερχόταν από δύο ισχυρές κοινωνικές τάξεις: του κλήρου [από την πλευρά της μητέρας ...

Δημήτρης Λιπέρτης - Θωρώ σε κ̌ι ούλλον έναν αρωτώ

Εικόνα
Θωρώ σε κ̌ι ούλλον έναν αρωτώ ίντα λοής η ομορτκιά σου ένι, δέρνω τον νουν μου, χάχ̌χ̌ιω, πελλετώ κ̌ι οι κόποι μου, του κάκου, παν χαμένοι. Μέλλιμον είσαι όρωμαν, δροχ̌ιά, για μυρωδκιά των φκιόρων είσαι; πε μου, μεν κ̌ι είσαι τάχατες θεάς οχ̌χ̌ιά; χ̌ιαστίζω, πον εχ̌ιάστησα ποττέ μου. Ό,τιν κ̌ι αν είσαι, πε μου, να χαρείς, γιατί λλιοψυχούν όσοι σου μπλάζουν, βαστά σε η καρτκιά σου να θωρείς μιάλους μικ̌κ̌ιούς για σεν ν’ αναστενάζουν; Νεράδ’ αν είσαι τόπου κανενού, φανέρωσ’ μού το πκιον να μεν σε λάμνω, ανκ̌έλισσα αν είσαι τ’ ουρανού, να μάθω κ̌αι να ξέρω ίντα κάμνω. Διαβάστε επίσης:  Δημήτρης Λιπέρτης Πηγή: Βικιθήκη