Στιχοποιήματα και κείμενα

Φωτογραφία: PEIRATIKO REPORTAZ "Ακούμε: δε θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας. Γονάτισες, δε μπορείς άλλο να τρέχεις. Κουράστηκες, δε μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια. Ξόφλησες: Κανείς δε μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα. Μάθε λοιπόν: εμείς το ζητάμε. Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς κανείς δε θα σε ξυπνήσει πια να πει: σήκω το φαΐ είναι έτοιμο. Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ; Σαν δεν μπορείς άλλο να τρέχεις, θα μείνεις ξαπλωμένος. Κανείς δε θα σε ψάξει για να πει: “έγινε επανάσταση, τα εργοστάσια σε περιμένουν”. Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση; Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν, είτε φταις που πέθανες, είτε όχι. Λες: πολύν καιρό αγωνίστηκες. Δε μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς. Άκου λοιπόν: είτε φταις, είτε όχι σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις θα πεθάνεις. Λες: πολύν καιρό ήλπιζες, δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Ήλπιζες τι; Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που...

   Μάθαινε και τ’ απλούστερα! Γι’ αυτούς που ο καιρός τους ήρθε ποτέ δεν είναι πολύ αργά! Μάθαινε το αβγ, δε σε φτάνει, μα συ να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί! Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις! Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Μάθαινε, άνθρωπε στο άσυλο! Μάθαινε, άνθρωπε στη φυλακή! Μάθαινε, γυναίκα στην κουζίνα! Μάθαινε, εξηντάχρονε! Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Ψάξε για σχολείο, άστεγε! Προμηθεύσου γνώση, παγωμένε! Πεινασμένε, άρπαξε το βιβλίο: είν’ ένα όπλο. Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις, Σύντροφε! Μην αφεθείς να πείθεσαι μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος! Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος καθόλου δεν το ξέρεις. Έλεγξε το λογαριασμό εσύ Θα τον πληρώσεις. Ψάξε με τα δάχτυλα κάθε σημάδι Ρώτα: πώς βρέθηκε αυτό εδώ. Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία. Διαβάστε επίσης: Μπέρτολτ Μπρεχτ Πηγή: Homo Universalis  

  Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ, όπως εκείνο το δείλι που σε άφησα με κατάπιε το βαθυγάλαζο δάσος, ψυχή μου, που πάνω του, στα δυτικά, κρέμονταν κιόλας χλωμά τα άστρα. Γέλασα αρκετά, καρδιά μου, γιατί συγκρούστηκα παίζοντας με το σκυθρωπό πεπρωμένο την ίδια ώρα μέσα στο γαλανό δείλι του δάσους αργοσβήναν κιόλας πίσω μου τα πρόσωπα. Εκείνο το μοναδικό σούρουπο όλα ήταν τόσο γλυκά όσο δεν ήταν ποτέ ξανά να γίνουν αλλά αυτό που μου απόμεινε είναι μόνο πουλιά μεγάλα που το δείλι πετούν πεινασμένα στο σκοτεινιασμένο ουρανό. Πηγή: Άννα Αγγελοπούλου Διαβάστε επίσης: Μπέρτολτ Μπρεχτ

  Όταν διαταγή έβγαλε το καθεστώς  να καούνε σε δημόσιες πλατείες  τα βιβλία που περικλείνουν ιδέες ανατρεπτικές, κι από παντού κεντρίζανε τα βόδια να σέρνουν κάρα ολόκληρα με βιβλία για την πυρά,  ένας εξορισμένος ποιητής,  ένας απ’ τους καλύτερους, διαβάζοντας των βιβλίων τον κατάλογο, με φρίκη του είδε πως τα δικά του τα είχανε ξεχάσει.  Χίμηξε στο γραφείο του με τις φτερούγες της οργής,  κι έγραψε στους τυράννους ένα γράμμα: «Κάψτε με!» έγραφε με πένα ακράτητη, «κάψτε με! Μ’ αφήσατε έξω! Δε μπορείτε να μου το κάνετε αυτό, εμένα! Την αλήθεια δεν έγραφα πάντα στα βιβλία μου;  Και τώρα μου φερνόσαστε σα να’ μαι ψεύτης!  Σας διατάζω:  Κάψτε με!» (1938) Μετάφραση: Μάριος Πλωρίτης Διαβάστε επίσης: Μπέρτολτ Μπρεχτ Πηγή ποιήματος: read and write

Πορτραίτο του Μπέρτολτ Μπρεχτ το 1948   Ο Μπέρτολτ Μπρεχτ (γενν. ως Eugen Berthold Friedrich Brecht , 10 Φεβρουαρίου 1898 - 14 Αυγούστου 1956) ήταν Γερμανός δραματουργός, σκηνοθέτης και ποιητής του 20ού αιώνα. Θεωρείται ο πατέρας του "επικού θεάτρου" (Episches Theater) στη Γερμανία.   Βιογραφία Γεννήθηκε το 1898 στο Άουγκσμπουργκ της Βαυαρίας και πέθανε το 1956 στο Ανατολικό Βερολίνο. Η μητέρα του ήταν Προτεστάντισα και ο πατέρας του Καθολικός διευθυντής εταιρείας χάρτου. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (1917 - 1921), επιστρατεύεται ως νοσοκόμος και υπηρετεί στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχίζει να γράφει ποιήματα και θεατρικά. Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του ήταν το "Εγκόλπιο ευσέβειας" (Hauspostille). Κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, συνάντησε και δούλεψε με το συνθέτη Χανς Έισλερ και ανέπτυξαν φιλία ζωής. Γνώρισε και τη Χέλενε Βάιγγελ, τη δεύτερη γυναίκα του, που τον συνόδεψε αργότερ...