Στιχοποιήματα και κείμενα

Εἶδα χθὲς βράδυ στ᾿ ὄνειρό μου, τὸ γεννημένο μας Χριστό, τὰ βόδια ἐπάνω Του ἐφυσοῦσαν, ὅλο τὸ χνῶτο τους ζεστό.   Τὸ μέτωπό Του ἦταν σὰν ἥλιος, καὶ μέσα ἡ φάτνη φτωχική, ἄστραφτε πιὸ καλὰ ἀπὸ μέρα, μὲ κάποια λάμψη μαγική. Στὰ πόδια Του ἔσκυβαν οἱ Μάγοι, κι ἔμοιαζε τ᾿ ἄστρο ἀπὸ ψηλά, πὼς θὰ καθήσει σὰν κορώνα, στῆς Παναγίτσας τὰ μαλλιά. Βοσκοὶ πολλοὶ καὶ βοσκοποῦλες, τὸν προσκυνοῦσαν ταπεινά, ξανθόμαλλοι Ἄγγελοι ἐστεκόνταν, κι ἔψελναν γύρω του «ὠσαννά». Μὰ κι ἀπὸ Ἀγγέλους κι ἀπὸ Μάγους, δὲ ζήλεψα ἄλλο πιὸ πολύ, ὅσο τῆς Μάννας Του τὸ στόμα, καὶ τὸ ζεστὸ-ζεστὸ φιλί.   Διαβάστε επίσης: Τέλλος Άγρας Πηγή:  Τέλλος Ἄγρας - Ποιήματα

Ὧρα προσμένει μοναχὴ ἡ ἅμαξα κάτω ἀπ᾿ τὴ βροχή, καὶ δὲν τὴ μέλει, κι εἶναι σὰ νὰ τὴν τυραννᾶ πιότερη ἡ ξένη γειτονιὰ ποὺ δὲν τὴ θέλει. Τ᾿ ἀλογατάκια της, σιμά, κάτω ἀπ᾿ τὸν ἴδιο μουσαμὰ κάνουν καρτέρι, στὸν τόπο αὐτόν, τὸν θλιβερό, πρᾶμα δὲ μένει ἀπὸ καιρό, νὰ τὄχουν ταίρι. Γρίλιες δὲν εἶναι, μήτε αὐλὲς περικοκλάδες βαθουλές, δὲν ἔμειν᾿ ἕνα ἀπ᾿ τὰ φανάρια στὴ σειρὰ μὲ τὰ δυὸ μπρούτζινα φτερά, τὰ σταυρωμένα. Τ᾿ ἀνώφλια ἐπέσαν κι οἱ ἀγκωνιὲς κι οἱ ἀνεμοπέραστες, στενές, οἱ γαλαρίες κι ἔφυγαν ἔντρομες, πολλὲς κι οἱ θύμησες, σὰν τὶς καλές, σεμνὲς κυρίες. Ἄδεια βιτόρια καὶ φτωχή, πάρε μου ἐμένα τὴν ψυχή, πάρε με ἐμένα γιὰ ταξιδιώτη σου, κι εὐθὺς πᾶμε, ὅθε κίνησες νὰ ῾ρθεῖς: στὰ Περασμένα. Διαβάστε επίσης: Τέλλος Άγρας Πηγή:  Τέλλος Ἄγρας - Ποιήματα

Ο Τέλλος Άγρας (φωτογραφία ταυτότητας) Ο Τέλλος Άγρας (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Ευάγγελου Ιωάννου, 1899- 12 Νοεμβρίου 1944 [1] ) ήταν Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής και κριτικός λογοτεχνίας. Βιογραφικά στοιχεία Γεννήθηκε στην Καλαμπάκα, όπου υπηρετούσε τότε ως σχολάρχης ο πατέρας του Γεώργιος Ιωάννου. Η μητέρα του λεγόταν Ειρήνη Βλάχου, ενώ ο μικρότερος αδερφός του Χρήστος. Το 1906 μετακόμισαν οικογενειακώς στο Λαύριο, όπου ο ποιητής τελείωσε το Δημοτικό και το Ελληνικό Σχολείο. Το 1907 πρωτοεμφανίζεται στη στήλη της αλληλογραφίας του περιοδικού Η Διάπλασις των Παίδων και από το 1911 έγραφε τακτικά στη στήλη συνεργασίας συνδρομητών του περιοδικού με το ψευδώνυμο Τέλλος Άγρας. Το 1916 αποφοίτησε από το Γυμνάσιο και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ’ όπου έλαβε το πτυχίο του το 1923. Το Μάιο του ίδιου χρόνου γράφει στη Διάπλαση των Παίδων το πεζογράφημα ‘‘Αποχαιρετισμός’‘. Συνερ...

 Νά το, ἀψηλὰ κι ἀπὸ μακρυά, τὸ παραμύθι τοῦ βορριᾶ! μὲς τὰ τετράγωνα τὰ μόνα τὸ παραμύθι τοῦ χειμῶνα. Κι ἐγὼ τοῦ δρόμου τὸ θολὸ τὸ μαῦρο σύννεφο φιλῶ κι εἶμαι, στὰ τρίστρατα τὰ μόνα τὸ παραμύθι τοῦ χειμῶνα. Νά το ἀψηλά, νά το μακρυὰ τὸ παραμύθι τοῦ βορριᾶ! Ποῦ θά ῾βρω ἐδῶθε, ἄχ! πές μου ξένε, τὴ ζέστα, ἀγάπη ποὺ τὴ λένε; Ἐγὼ ποὺ χρόνια κατοικῶ τὸν δρόμο τὸν ἀγερικό, πρώτη φορὰ εἶναι ποὺ φοβᾶμαι μὲ τὸ χειμῶνα ἀπόψε νά ῾μαι... πρώτη νά φορὰ νὰ πιστευτῶ τέτοιο ἀκριβό, τέτοιο γραφτὸ τὸ πῶς ἡ μοῖρα μ᾿ ἔχει κάμει μιὰ πεταλούδα γιὰ τὸ τζάμι. Μὰ ἰδές: Γοργὸ κι ἀληθινὸ κορίτσι βγῆκε ἀπ᾿ τὸ στενὸ μὲς τὸ φουστάνι ὁποῦ ἀναδεύει τὰ δυό της πόδια ἀνακατεύει, γυμνὰ δυὸ πόδια καὶ χυτὰ καὶ μὲ τί τέχνη εἶναι χτιστά, καθὼς ὁ ἀγέρας τὰ ξεντύνει, μὲ τί χαρὰ κι ἐμπιστοσύνη! Σὰν τὸ πουλὶ ποὺ ἀναπηδᾷ ἀπὸ κλαδὶ σ᾿ ἄλλα κλαδιά, ἐχάθηκε ὡς νὰ ξεπρο...

Ὄξω πέφτει ἀδιάκοπα καὶ πυκνὸ τὸ χιόνι, κρύα καὶ κατασκότεινη κι ἀγριωπὴ ἡ νυχτιά. Εἶναι ἡ στέγη ὁλόλευκη, γέρνουν ἄσπροι κλῶνοι, μὲς τὸ τζάκι ἀπόμερα ξεψυχᾶ ἡ φωτιά... Τρέμει στὰ εἰκονίσματα τὸ καντήλι πλάγι καὶ φωτάει στὴ σκυθρωπή, στὴ θαμπὴ ἐμορφιά. Νὰ ἡ φάτνη, οἱ ἄγγελοι κι ὁ Χριστὸς κι οἱ Μάγοι καὶ τὸ ἀστέρι ὁλόλαμπρο μὲς στὴ συννεφιά! Κι οἱ ποιμένες, ποὺ ἔρχονται γύρω ἀπὸ τὴ στάνη κι ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ στὸ Χριστὸ μπροστά. Τὸ μικρὸ τὸ εἰκόνισμα ὅλ᾿ αὐτὰ τὰ φτάνει, μαζεμένα ὅλα μαζὶ καὶ σφιχτὰ-σφιχτά. Πέφτει ἀκόμη ἀδιάκοπο κι ἄφθονο τὸ χιόνι, ὅλα ξημερώνονται μ᾿ ἄσπρη φορεσιὰ στὸν ἀγέρα ἀντιλαλοῦν τοῦ σημάντρου οἱ στόνοι, κάτασπρη, γιορτάσιμη λάμπει ἡ ἐκκλησιά... Διαβάστε επίσης: Τέλλος Άγρας Πηγή:  Τέλλος Ἄγρας - Ποιήματα