Στιχοποιήματα και κείμενα

Τόμας Στερνς Έλιοτ O Τόμας Στερνς Έλιοτ (Thomas Stearns Eliot, 26 Σεπτεμβρίου 1888 - 4 Ιανουαρίου 1965), Μέλος του Τάγματος της Αξίας ήταν Βρετανος ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους ποιητές του 20ού αιώνα και ηγετική φυσιογνωμία του μοντερνιστικού κινήματος στην ποίηση. Το 1948 βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας. Ανάμεσα στα πιο γνωστά έργα του ανήκουν το Ερωτικό τραγούδι του Τζ. Προύφροκ (1910), η Έρημη Χώρα (1922), τα Τέσσερα κουαρτέτα (1943) καθώς και το θεατρικό έργο Φονικό στην Εκκλησιά (1935). Βιογραφία Νεανικά χρόνια και εκπαίδευση Ο Έλιοτ γεννήθηκε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1888, στο Σαιντ Λιούις του Μιζούρι. Ο παππούς του, Γουίλιαμ Γκρήνλιφ Έλιοτ (1811-1887), ήταν ουνιταριστής κληρικός, συνιδρυτής του Πανεπιστημίου Ουάσινγκτον του Μιζούρι και δεσπόζουσα φυσιογνωμία της οικογένειας του, αν και ο ίδιος ο Έλιοτ δεν τον γνώρισε καθώς είχε πεθάνει ένα χρόνο πριν τη γέ...

Του ποταμού η σκεπή σωριάστηκε· τα στερνά δάχτυλα των φύλλων Γαντζώνουν και βουλιάζουνε στην όχθη την υγρή. Ο αγέρας Στην καστανόχρωμη τη γης διαβαίνει, ανάκουστος. Φύγανε οι νύμφες. Γλυκέ μου Τάμεση, κύλα απαλά, το τραγούδι μου για να πω. Ο ποταμός δεν κατεβάζει άδειες μποτίλιες, χαρτιά από σάντουιτς, Μεταξωτά μαντίλια, χαρτονένια κουτιά, αποτσίγαρα Κι άλλα τεκμήρια θερινών νυχτών. Φύγανε οι νύμφες. Κι οι φίλοι τους, οι χασομέρηδες κληρονόμοι των διευθυντών του Σίτυ· Φύγανε, δεν άφησαν διεύθυνση. Επί των υδάτων Λεμάν κάθισα κι έκλαψα Γλυκέ μου Τάμεση, κύλα απαλά, το τραγούδι μου για να πω, Γλυκέ μου Τάμεση, κύλα απαλά, ’τι δε φωνάζω ούτε φλυαρώ. Αλλά πίσω απ’ τη ράχη μου ακούω σε μια παγωμένη ριπή Το κροτάλισμα των κοκάλων, και το πνιγμένο γέλιο ν’ απλώνεται. στην ακοή. Ένα ποντίκι γλίστρησε απαλά μέσα στη βλάστηση Τη λασπερή του σέρνοντας κοιλιά στην όχθη Εκεί που ψάρευα στο μουντό κανάλι Ένα χειμωνιάτικο δειλινό πίσω απ’ το Γκάζι Ρεμβάζοντας πάνω στου βασιλιά αδελφού μου το να...

«Το ερωτικό τραγούδι του Τζ. Άλφρεντ Προύφροκ» του Τ.Σ. Έλιοτ σε κόμικ    Β΄΄.. Μια παρτίδα σκάκι Το Κάθισμα όπου κάθονταν, σα στιλβωμένος θρόνος,  Έλαμπε στο μάρμαρο, όπου ο καθρέφτης  Που βάσταζαν κοντάρια πλουμισμένα με κλήματα  Όθε ξεμύτιζε ένας χρυσός Ερωτιδέας  (Με τη φτερούγα σκέπαζε τα μάτια του άλλος ένας)  Ζευγάρωνε φλόγες από εφτάκλωνους κεροστάτες  Αντιφεγγίζοντας το φως επάνω στο τραπέζι ένώ  Των κοσμημάτων της η λάμψη ορμούσε να το συναντήσει,  Πλούσια ξεχειλίζοντας σε θήκες μεταξωτές.  Σε φιάλες από φίλντισι και χρωματιστό γυαλί  Ξεβούλωτες, ενέδρευαν τ’ αλλόκοτα συνθετικά μυρωδικά της,  Υγρά, σε σκόνη, ή σ’ αλοιφή – σκοτίζανε, συγχύζανε  Και πνίγανε την αίσθηση με αρώματα· ερεθισμένα απ’ τον αγέρα  Που έμπαινε δροσερός απ’ το παράθυρο, τούτα ανεβαίναν...