Στιχοποιήματα και κείμενα

Η διαφημιστική αφίσα της ταινίας στη Μεγάλη Βρετανία Η ταινία The Hunchback of Notre Dame είναι ένα Αμερικανικό ρομαντικό δράμα με στοιχεία τρόμου του 1923. Πρωταγωνιστεί ο Lon Chaney, σκηνοθέτης είναι ο Wallace Worsley, η παραγωγή έγινε από τους Carl Laemmle και τον Irving Thalberg. Στους υπόλοιπους ηθοποιούς περιλαμβάνονται οι Patsy Ruth Miller, Norman Kerry, Nigel de Brulier, και ο Brandon Hurst. Ήταν η μεγάλη επιτυχία της Universal για το 1923 και η πιο επιτυχημένη βουβή ταινία τους, εισπράττοντας πάνω από τρία εκατομμύρια δολάρια. Το φιλμ είναι βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Βίκτωρος Ουγκώ η οποία εκδόθηκε το 1831, και είναι αξιοσημείωτα τα μεγαλειώδη σκηνικά που θυμίζουν το Παρίσι του 15ου αιώνα, η ερμηνεία του Chaney και η ομάδα του μέικ απ, για το “κοστούμι” του Κουασιμόδου. Η συγκεκριμένη ταινία βοήθησε τον Chaney, αν και ήταν ήδη γνωστός ηθοποιός, να καταξιωθεί στο Χόλιγουντ, και έθεσε τις βάσεις για τον ίδιο για μεταγενέστερα φιλμ τρόμου, συμπεριλαμβανομ...

Βίκτωρ Ουγκώ Αγρύπνησα, υπηρέτησα, έκαμα ό,τι μπορούσα, κ’ είδα πως είχε ο πόνος μου συχνά για πληρωμή περίγελο· με μάτιασε το μίσος, και απορούσα, γιατί πολύ και υπόφερα και δούλεψα πολύ. Μετάφραση: Κωστής Παλαμάς   Διαβάστε επίσης: Βικτόρ Ουγκώ   Πηγή:  Έχω έρθει από τον Σείριο

  Ο άνδρας είναι το ποιο εξυψωμένο των πλασμάτων.  Η γυναίκα είναι το πιο ύψιστο των ιδανικών. Ο εγκέφαλος παράγει το φως. Η καρδιά την αγάπη. Το φως γονιμοποιεί, η αγάπη ανασταίνει. Ο άνδρας είναι δυνατός στη λογική.  Η γυναίκα είναι ανίκητη με τα δάκρυα. Η λογική πείθει, τα δάκρυα συγκινούν. Ο άνδρας είναι ικανός για όλους τους ηρωισμούς.  Η γυναίκα για όλα τα μαρτύρια. Ο ηρωισμός εξευγενίζει. Το μαρτύριο ανυψώνει. Ο άνδρας είναι ένας κώδικας. Η Γυναίκα είναι Ευαγγέλιο. Ο κώδικας διορθώνει, το ευαγγέλιο τελειοποιεί. Ο άνδρας είναι ένας ναός, η γυναίκα είναι το ιερό. Μπροστά στο ναό αποκαλυπτόμαστε, μπροστά στο ιερό γονατίζουμε. Ο άνδρας σκέφτεται. Η γυναίκα ονειρεύεται. Το να σκέφτεσαι είναι να έχεις μια νύμφη στα κρανίο.  Το να ονειρεύεσαι είναι να έχεις ένα φωτοστέφανο στο μέτωπο. Ο άνδρας είναι ένας ωκεανός. Η γυναίκα είναι μια λίμνη. Ο ωκεανός έχει το μαργαριτάρι που στολίζει. Η λίμνη την ποίηση που θαμπώνει. Ο άνδρας είναι αετός που πετά. Η γυναίκ...

  Αύριο την αυγή, όταν η εξοχή παίρνει χρώμα λευκό, Θα ξεκινήσω. Βλέπεις, το ξέρω πως με περιμένεις. Θα φύγω για το δάσος, θα περάσω στο βουνό. Άλλο μακριά δεν γίνεται να μένω και να μένεις. Θα περπατήσω με τα μάτια μου σε σκέψεις καρφωμένα, Χωρίς ν’ακούω θορύβους, ούτε τίποτα να βλέπω πέρα, Μόνος και άγνωστος, σκυφτός, με χέρια σταυρωμένα, Θλιμένος, και σαν νύχτα θά’ναι πια για μένα η μέρα. Της νύχτας το χρυσάφι θ’αψηφήσω, Και στα καράβια του Αρφλέρ τα ιστία δεν θα δω, Μόνο όταν φτάσω, στο δικό σου μνήμα θ’ακουμπήσω Ένα μπουκέτο από γκι και αγριολούλουδων ανθό. Βίκτωρ Ουγκώ (1802-1885) (μετάφραση Λητώ Σεϊζάνη) (Γραμμένο το 1847 για την κόρη του που χάθηκε το 1843) Πηγή:  people & ideas  

Ο Ουγκώ σε νεαρή ηλικία   Ο Βικτόρ Ουγκώ (γαλλικά: Victor Marie Vicomte Hugo ) (26 Φεβρουαρίου 1802 – 22 Μαΐου 1885) ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, ο πλέον σημαντικός και προβεβλημένος εκπρόσωπος του κινήματος του γαλλικού ρομαντισμού. Από τα πρώτα χρόνια της εφηβείας του αντιλήφθηκε το λογοτεχνικό του ταλέντο και ξεκίνησε τις μεταφράσεις έργων από τα λατινικά καθώς και δικές του πρωτότυπες ποιητικές εργασίες. Η αξία του αναγνωρίστηκε σύντομα μέσα στο γαλλικό ακαδημαϊκό κύκλο αλλά και στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό. Ταυτόχρονα ασχολήθηκε με την πολιτική μεταλλασσόμενος βαθμιαία από φιλομοναρχικό συντηρητικό σε ριζοσπάστη δημοκρατικό. Την τελευταία περίοδο της ζωής του γνώρισε τη λατρεία του γαλλικού έθνους, ταυτιζόμενος με την ίδια τη Γαλλία, όπως ο ίδιος έλεγε στο ποίημά του Lettre à une femme (Γράμμα σε μία γυναίκα): "Je ne sais plus mon nom, je m'appelle Patrie!" (Δε γνωρίζω πλέον το όνομά μου, ονομάζομαι Πατρίς...