Στιχοποιήματα και κείμενα

Σὲ τοῦτο τὸ μεταξύ, ἂς παίζουμε μὲ τὶς λέξεις, ἂς παίζουμε τῆς ὁμιλίας τὸ θεῖο παιγνίδι ἀνύποπτοι ποιητὲς ποὺ κλέψανε τὸ μυστικὸ νὰ βλέπουνε καὶ ν᾿ ἀκοῦνε, ν᾿ ἀγγίζουνε καὶ νὰ γνωρίζουνε τὰ πράγματα, τὴν εἰκόνα τοῦ Κόσμου ξαναπλάθοντας μ᾿ ἀστραφτερὲς λέξεις ἂς παίζουμε καθὼς παιδιὰ μ᾿ ἀθώα χοχλάδια* ποῦ ξεβράστηκαν στ᾿ ἀκροθαλάσσι μόλις ἀγγίζοντας τὴ μυστικὴ φωτιὰ μόλις μαντεύοντας τὸν κρύφιο κεραυνό, μὲ χῶμα ἂς σκεπάζουμε καὶ στάχτη τὴ φλόγα ποὺ οἱ θνητοὶ ν᾿ ἀγγίσουν δὲν τολμοῦν δέσμιοι στὸ θάνατο ἂς ξανοίγουμε τὶς χάρτινες βαρκοῦλες μας μὲς στὸν ἀστραποβόλο* ὠκεανό... Διαβάστε επίσης:  Μελισσάνθη Πηγή: Μελισσάνθη - Ποιήματα _______________________________________   *χοχλάδι: το κοχύλι * ἀστραποβόλος: ‹ αστραπή + βόλος ‹ βάλλω = ρίχνω,  αυτός που εκπέμπει αστραπές, που εκπέμπει ζωηρή λάμψη   Από το λεξικό LivePedia.gr _______________________________________ ...

Ξεκινᾶμε ἀνάλαφροι καθὼς ἡ γύρη ποὺ ταξιδεύει στὸν ἄνεμο Γρήγορα πέφτουμε στὸ χῶμα ρίχνουμε ρίζες, ρίχνουμε κλαδιὰ γινόμαστε δέντρα ποὺ διψοῦν οὐρανὸ κι ὅλο ἁρπαζόμαστε μὲ δύναμη ἀπ᾿ τὴ γῆ Μᾶς βρίσκουν τ᾿ ἀτέλειωτα καλοκαίρια τὰ μεγάλα κάματα. Οἱ ἄνεμοι, τὰ νερὰ παίρνουν τὰ φύλλα μας. Ἀργότερα πλακώνουν οἱ βαριὲς συννεφιὲς μᾶς τυραννοῦν οἱ χειμῶνες κι οἱ καταιγίδες Μὰ πάντα ἀντιστεκόμαστε, ὀρθωνόμαστε πάντα ντυνόμαστε μὲ νέο φύλλωμα Ὡσότου, φτάνει ἕνας ἄνεμος παράξενος -κανεὶς δὲ ξέρει πότε κι ἀπὸ ποὺ ξεκινᾶ- μᾶς ρίχνει κάτω μ᾿ ὅλες μας τὶς ρίζες στὸν ἀέρα. Γιὰ λίγο ἀκόμα μὲς στὴ φυλλωσιά μας κάθεται κρυμμένο -νὰ πεῖ μία τρίλια του στὴ νύχτα ποὺ ἔρχεται- ἕνα πουλί. Διαβάστε επίσης:  Μελισσάνθη Πηγή: Μελισσάνθη - Ποιήματα

  Ἡ Ἀγάπη, μόνο, βαστάζει ὅλα τὰ φορτία. Μπορῶ νὰ βαστάζω ὅλα τὰ φορτία. Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ μέγα φορτίο! Ἡ Ἀγάπη σηκώνει τὸ βάρος τ᾿ οὐρανοῦ. Μπορῶ νὰ σηκώνω τὸ βάρος τ᾿ οὐρανοῦ. Ἡ Ἀγάπη ὑπομένει τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς. Μπορῶ νὰ ὑπομένω τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς. Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ πυρά! Ἡ Ἀγάπη πιστεύει στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο. ἡ Ἀγάπη πιστεύει στὸ θαῦμα. Μπορῶ νὰ πιστεύω στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο. μπορῶ νὰ πιστεύω στὸ θαῦμα. Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος! Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ θαῦμα! Ἡ Ἀγάπη προσεύχεται κ᾿ ἐνεργεῖ. ἡ Ἀγάπη ἀγρυπνεῖ. Μπορῶ νὰ προσεύχωμαι καὶ νὰ ἐνεργῶ. μπορῶ νὰ ἀγρυπνῶ. Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι προσευχὴ καὶ πράξη! Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ μυστικὴ ἀγρυπνία! Ἡ Ἀγάπη κρατάει ὅλα τὰ χαμόγελα καὶ ὅλα τὰ δάκρυα. Μπορῶ νὰ χαμογελῶ καὶ νὰ κλαίω ὅλα τὰ δάκρυα - γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ χαρούμενη θλίψη! Ἡ Ἀγάπη δίνει τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο ἐγγύηση γιὰ τὴν αἰωνιό...

Μελισσάνθη, φ ωτογραφία: σαν σήμερα.gr   Η Μελισσάνθη (πραγματικό όνομα: Ήβη Κούγια - Σκανδαλάκη , (7 Απριλίου 1907 - 9 Νοεμβρίου 1990) ήταν Ελληνίδα ποιήτρια. Βιογραφικά στοιχεία Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 7 Απριλίου του 1907 και σπούδασε [1] γαλλική και γερμανική φιλολογία στο Γαλλικό Ινστιτούτο και στην Abendschule Αθηνών. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και καθηγήτρια γαλλικών. Ασχολήθηκε με την ποίηση και το 1930 εξέδωσε την πρώτη ποιητική συλλογή ( Φωνές εντόμου ). Ακολούθησαν άλλες έξι. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της τιμήθηκε [1] με τον έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών (1936), με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1965), με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1976), με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη κ.α. Απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 1990, ταλαιπωρημένη από τον καρκίνο, και ενταφιάστηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένη από το 1932 με τον δικηγόρο και πολιτικό Ιωάννη Σκανδαλάκη. Πηγή: Βικιπαίδεια Περισσότερες πληροφορίες...