Στιχοποιήματα και κείμενα

Φθινοπώριασε…Προς τι όμως η ανάγκη για παντοτινό ήλιο; Εμείς είμαστε στρατευμένη στην ανακάλυψη του θείου φωτός… Μακριά από τους ανθρώπους που φθίνουν με τις εποχές… Φθινόπωρο… Η βάρκα μας μετέωρη μες στην ασάλευτη ομίχλη Επιστρέφει στο λιμάνι της δυστυχίας… Στην απέραντη πολιτεία με τον ουρανό λεκιασμένο από φωτιά και λάσπη… Κουρέλια που σαπίζουν… Μουσκεμένο στη βροχή ψωμί…. Μέθη… Μέθη…  Μέθη… Και χιλιάδες έρωτες που με σταύρωσαν… Δε θα σταματήσει πια αυτή η λάμια να εξουσιάζει εκατομμύρια ψυχές και σώματα νεκρών που θα αντιμετωπίσουνε τη θεία κρίση… Ο εαυτός μου… Κοιτάζω πάλι τον εαυτό μου… Κοιτάζομαι ξανά…  Το δέρμα μου φαγωμένο από το πύο και την πανούκλα…  Τα μαλλιά μου σκουλήκια και στην καρδιά μου παντού σκουλήκια … Ξαπλωμένος ανάμεσα σε άγνωστους χωρίς ηλικία, χωρίς αισθήματα… Θα μπορούσα να πεθάνω εδώ…  Τι φριχτή ανάμνηση…;; Σιχαίνομαι την κακομοιριά και ο χειμώνας με τις ανέσεις του με φοβίζει… Καμιά φορά βλέπω στον ουρανό απέρ...

despair by Hallpen  Απαλλαγμένος από κάθε ηθική επιστρέφω στη γη να επιτελέσω ένα καθήκον. Να γίνω ένα με τη σκληρή πραγματικότητα. Πλάνη;;; Μπορεί... Η εποχή που ανατέλλει είναι αμείλικτη. Εγώ, πάντως, μπορώ να πω, ότι νίκησα∙ σβήστηκαν όλες οι απαίσιες αναμνήσεις. Πρέπει να είσαι, οπωσδήποτε, στο πνεύμα της εποχής. Τέρμα οι ευλογίες και τα ευλογητάρια∙ κράτα το κερδισμένο έδαφος. Το πρόσωπό μου, ρούφηξε το ξεραμένο αίμα. Πίσω μου, το τίποτα... Ααα!!! Μόνο, ένα...Άθλιο δεντράκι... Οι αγώνες του πνεύματος είναι εξίσου άγριοι με τους πολέμους των ανθρώπων. Και είμαστε μόνο, στην αρχή... Αγαπημένο χέρι(;) τί να πω γι' αυτό... Γελάω! Μπορώ να γελάω με τις παλιές μου, ερωτικές απογοητεύσεις.  Εκεί κάτω, αντίκρισα, την κόλαση των γυναικών και  δικαιούμαι να συλλάβω την...Αλήθεια,  σε μια ψυχή  και ένα σώμα.  Πρέπει να είσαι, οπωσδήποτε, στο πνεύμα της εποχής.  ...

Σε Ποταμούς ατάραχους καθώς αργοκατέβαινα, μ’ αφήκαν αρυμούλκητο οι αγγαρεμένοι ανθρώποι: Κάποιοι έξαλλοι Ερυθρόδερμοι, γυμνούς αφού τους κάρφωσαν στα παρδαλά τους ξόανα, τους τόξευαν κατόπι. Έγνοια καμμιά για πλήρωμα δεν είχα εγώ, γεννήματα φλαμανδικά κι εγγλέζικα μπαμπάκια είχα φορτίο. Μιά και με τους ανθρώπους μου τελειώσαν τα καθέκαστα, όπου ’θελα κι οι Ποταμοί μ’ αφήκανε να φύγω. Παιδί εγώ κακοτράχαλο, του κεφαλιού μου κάνοντας, πέρσυ το μισοχείμωνο ρίχτηκα μες στο σάλο τον άγριο των παλιρροιών! Και του έκπλου μου οι Χερρσόνησες δε θα θυμούνται αναβρασμό ποτέ τους πιο μεγάλο. Η καταιγίδα ευλόγησε τις ναυτικές αγρύπνιες μου. Δέκα νυχτιές, λαφρή φελλό, χωρίς ν’ αποθυμήσω το ηλίθιο μάτι των φανών, με χόρεψαν τα κύματα που μοίρα τους ν’ αργοκυλάν από πνιγμένους πίσω. Πράσινο αφρόν ερούφηξεν η πλώρη μου η ελάτινη, σαν το χυμό ξυνόμηλου παιδί όταν το δαγκώνει, από κρασιά κι απ’ έμετους μ’ εξέπλυνεν η θάλασσα, σκορπώντας μου στη μάνητα κι αρπάγες και τιμόν...

Coin de table , ο. 1872, λάδι σε μουσαμά, 1.6x2.25 μ., Μουσείο Ορσέ, Παρίσι. Πίνακας του Ανρί Φαντέν-Λατούρ. Διακρίνεται ο Πωλ Βερλαίν (πρώτος από αριστερά) και δίπλα του ο Αρθούρος Ρεμπώ (δεύτερος από αριστερά).   O Αρθούρος Ρεμπώ ( Arthur Rimbaud , [aʀ'tyʀ ʀɛ̃'bo] , πλήρες όνομα Ζαν-Νικολά-Αρτύρ Ρεμπώ , 20 Οκτωβρίου 1854 - 10 Νοεμβρίου 1891) ήταν Γάλλος ποιητής. Θεωρείται ένας από τους μείζονες εκπροσώπους του συμβολισμού, με σημαντική επίδραση στη μοντέρνα ποίηση, παρά το γεγονός πως εγκατέλειψε οριστικά τη λογοτεχνία στην ηλικία των είκοσι ετών. Από το σύνολο του έργου του ξεχωρίζουν οι ποιητικές συλλογές Εκλάμψεις και Μια Εποχή στην Κόλαση . Η τελευταία υπήρξε το μοναδικό βιβλίο του Ρεμπώ που δημοσιεύτηκε κατόπιν επιθυμίας και ενεργειών του ίδιου, ενώ σημαντικό μέρος των ποιημάτων του δημοσιεύτηκαν ενόσω ήταν εν ζωή αλλά χωρίς τη συγκατάθεσή του ή εν αγνοία του. Γεννήθηκε στη Γαλλική αγροτική πόλη Σαρλβίλ των Αρδεννών, όπου έζησε τα νεανικά...