Στιχοποιήματα και κείμενα

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος. Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα. Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ, πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί; Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει. Ἀλλὰ μεθύστε. Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ, μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας, ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο, ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι, τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ, ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι, καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι, θὰ σᾶς ἀπαντήσουν: -Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε! Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου, μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή! Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει. Διαβάστε επίσης: Σαρλ Μπω...

Σὰ σεντούκι ἀνοίξεις παλιό, ἀπ᾿ τὴν Ἀνατολὴ φερμένο ποὺ ἡ κλειδαριά του μορφάζει, τρίζοντας φρικτὰ κι ἀπ᾿ αὐτὸ ξεχυθοῦν, μύρια ἀρώματα βαριὰ ποὺ ζαλίζουν ἢ σὲ σπιτιοῦ ἐρημωμένου ντουλάπα παμπάλαιη Σκονισμένο καὶ μαῦρο ξεβιδώσεις μπουκαλάκι κι ἀπ᾿ αὐτὸ ἀναπηδήσει μία ψυχὴ μὲ λαχτάρα νὰ ἐπιστρέψει Χίλιες σκέψεις ποὺ κοιμόνταν στὰ βαριὰ τὰ ἐρέβη, ἐπιστρέφουν -χρυσαλίδες ποὺ ἀστράφτουν, μὲ ὁρμὴ τὰ γαλάζια καὶ ρὸζ σὰ μὲ γλάσο φτιαγμένα φτερὰ τοὺς τινάζουν ζαλισμένος τὰ μάτια σου κλείνεις τὴ ψυχή σου ὁ ἴλιγγος νικημένη ἀδράχνει μὲ ὁρμὴ τὴ σκουντᾶ σὲ βάραθρο μαῦρο σκοτεινό, ἀπὸ ἀνθρώπινα μιάσματα γεμάτο Στὴν ἄκρη τοῦ γκρεμοῦ τήνε σπρώχνει κεῖ ὅπου ὁ Λάζαρος ζέων, τὸ σάβανό του μὲ δύναμη σκίζει καὶ τὸ πτῶμα ξυπνᾶ γοητευτικὸ μὰ καὶ πένθιμο, μιᾶς ἀγάπης παλιᾶς ξεχασμένης Κι ἐγὼ ἔτσι, ὅταν θὰ ῾χω ἀπ᾿ τὴ μνήμη τῶν γύρω χαθεῖ καὶ θὰ μ᾿ ἔχουν πετάξει ραγισμένο, εὐτελὲς μπουκαλάκι στὴ γωνιὰ μιᾶς ἀπαίσιας ντ...

Πορτρέτο του Μπωντλαίρ από τον Γκυστάβ Κουρμπέ Στὴ πολυαγάπητη, στὴ πιὸ ὄμορφή μου ποῦ φῶς γεμίζει μου τὴ καρδιά, στὸ ἀθάνατο εἴδωλο, στὸ σεραφείμ μου, ἕνα μου «χαῖρε» παντοτινά! Δρυσοξεχύνεται μέσ᾿ στὴ ζωή μου σὰν ἕνα ἀγέρι θαλασσινὸ καὶ τὴν ἀχόρταγη φέρνει ψυχή μου, σ᾿ ἀθανασίας πόθο τρανό. Σὰ μυροφόρι πάντα σκορπίζει στὴν ἀτμόσφαιρα γλυκιὰ εὐωδιά, σὰ θυμιατήρι κρυφὰ καπνίζει λησμονημένο μέσ᾿ στὴ νυχτιά. Ἔρωτα ἀμόλυντε πῶς νὰ σοῦ γράψει ὁ νοῦς τὶς χαρές της ἀληθινά; Σπόρος τοῦ μόσχου ῾ναι ποὺ ῾χουνε θάψει μέσα στοῦ τάφου μου τὴ σκοτεινιά. Στὴ πολυαγάπητη, στὴ πιὸ ὄμορφή μου πού ῾ναι ἡ χαρά μου κι ὅλη μου ἡ ὑγειά, στὸ ἀθάνατο εἴδωλο, στὸ σεραφείμ μου, ἕνα μου «χαῖρε» παντοτινά! Πηγή: Σὰρλ Μπωντλαίρ - Ποιήματα   Διαβάστε επίσης: Σαρλ Μπωντλαίρ 

O Μπωντλαίρ, φωτογραφία του Nadar .   Ο Σαρλ Πιερ Μπωντλαίρ ( Charles Pierre Baudelaire , Παρίσι, 9 Απριλίου 1821 - 31 Αυγούστου 1867) ήταν Γάλλος ποιητής, ένας από τους σημαντικότερους της γαλλικής αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Κατά την διάρκεια της ζωής του, ο Μπωντλαίρ υπέστη δριμεία κριτική για τις συγγραφές του και την θεματική του. Ελάχιστοι από τους σύγχρονούς του τον κατανόησαν. Η εφημερίδα Le Figaro της 5ης Ιουλίου 1857 έγραψε τα εξής σχετικά με την πρόσφατη εμφάνιση των Ανθέων του Κακού: «Σε ορισμένα σημεία αμφιβάλλουμε για την πνευματική υγεία του Κου Μπωντλαίρ. Όμως ορισμένα άλλα δεν μας επιτρέπουν περαιτέρω αμφιβολίες. Κυριαρχεί, ως επί το πλείστον, η μονότονη και επιτηδευμένη επανάληψη των ίδιων πραγμάτων, των ίδιων σκέψεων. Η αηδία πνίγει την αχρειότητα—για να την καταπολεμήσει σμίγει με το μόλυσμα» . Ο Μπωντλαίρ σήμερα αναγνωρίζεται ως μέγας ποιητής της γαλλικής και της παγκόσμιας Λογοτεχνίας και συγκαταλέγεται με...