Στιχοποιήματα και κείμενα

Η γυναίκα μου με μαλλιά φωτιάς από ξύλα Η γυναίκα μου με σκέψεις αστραπών της ζέστης Με μέση κλεψύδρας Η γυναίκα μου με μέση σβίδρας ανάμεσα στα δόντια της τίγρης Η γυναίκα μου με στόμα κονκάρδας και ανθοδέσμης άστρων μικρότερου μεγέθους Με δόντια αποτυπώματα άσπρου ποντικιού πάνω στην άσπρη γη Με γλώσσα κεχριμπαριού και γυαλιού τριμμένου Με γλώσσα μαχαιρωμένου αντίδωρου Με γλώσσα κούκλας που ανοιγοκλείνει τα μάτια της Με γλώσσα πέτρας απίστευτης Η γυναίκα μου με ματόκλαδα όρθιες γραμμούλες παιδικής γραφής Με φρύδια περίγυρου φωλιάς χελιδονιού Η γυναίκα μου με κροτάφους σχιστόλιθου στέγης θερμοκηπίου Κι άχνας στα παράθυρα Η γυναίκα μου με ώμους σαμπάνιας Και κρήνης με κεφάλια δελφινιών κάτω από τον πάγο Η γυναίκα μου με καρπούς χεριών από σπίρτα Η γυναίκα μου με δάχτυλα τύχης και καρδιάς άσσου κούπα Με δάχτυλα θερισμένου σταχυού Η γυναίκα μου με μασχάλες τριχώματος του κουναβιού και καρπών οξιάς Της νύχτας του Αϊ-Γιαννιού Της αγριομ...

  Το ατλάζι* των φύλλων που γυρίζει κανείς στα βιβλία σχηματίζει μια γυναίκα τόσο ωραία που όταν δεν διαβάζει κανείς την ατενίζει με λύπη χωρίς να τολμά να της μιλήσει χωρίς να τολμά να της πει πως είναι τόσο ωραία που αυτό που πρόκειται να μάθουμε δεν έχει τιμή Αυτή η γυναίκα περνά ανεπαισθήτως μέσα σε θρόισμα λουλουδιών καμιά φορά στρέφεται μέσα στις τυπωμένες εποχές και ζητά την ώρα ή καμώνεται πως κοιτάζει τα κοσμήματα κατάματα όπως δεν κάνουν τ' αληθινά πλάσματα Και ο κόσμος πεθαίνει ένα ρήγμα δημιουργείται στα δακτυλίδια του αέρος ένα σχίσμα στην θέση της καρδιάς Οι πρωινές εφημερίδες φέρνουν αοιδούς των οποίων η φωνή έχει το χρώμα της άμμου πάνω σε ακτές απαλές και κινδυνώδεις και καμιά φορά οι βραδινές αφήνουν να περάσουν κάτι πολύ νέα κοριτσάκια που οδηγούν θηρία αλυσοδεμένα Μα το πιο ωραίο είναι στα ενδιάμεσα διαστήματα ορισμένων γραμμάτων όπου χέρια πιο λευκά από το ...

  Η γυναίκα μου με τα μαλλιά της φωτιάς του ξύλου Με σκέψεις των αστραπών της ζεστασιάς Με τη μέση της κλεψύδρας Η γυναίκα μου με τη σιλουέτα της ενυδρίδας μέσα στης τίγρης τα δόντια Η γυναίκα μου με κονκάρδα το στόμα της και με το μπουκέτο των άστρων του τελευταίου μεγαλείου Με δόντια αποτυπώματα του λευκού ποντικού πάνω στην άσπρη γη Mε την κεχριμπαρένια γλώσσα την καθαρισμένη Η γυναίκα μου με τη γλώσσα της μαχαιρωμένης όστιας Με τη γλώσσα της κούκλας που ανοίγει και κλείνει τα μάτια Με τη γλώσσα της πέτρας της απίστευτης Η γυναίκα μου στα βλέφαρά της κοντύλια των μικρών παιδιών Στα φρύδια της η άκρη της χελιδονοφωλιάς Η γυναίκα μου στους κροτάφους της οι σχιστόλιθοι σκεπής θερμοκηπίου Και με τους αχνούς στα τζάμια H γυναίκα μου με τους ώμους της σαμπάνιας Και με σιντριβάνι από κεφάλια δελφινιών που ζουν κάτω απ’ τον πάγο Η γυναίκα μου με τους καρπούς σαν τα σπίρτα Η γυναίκα μου με τα δάχτυλα του τυχαίο...

  Πάντα για πρώτη φορά Μετά βίας σε γνωρίζω εξ όψεως Επιστρέφεις εκείνη την ώρα της νύχτας σε ένα σπίτι πλάγια απ' το παράθυρό μου Σπίτι ολάκερα φανταστικό Είναι εκεί που από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο Μέσα στο απαράβατο σκοτάδι Περιμένω να συμβεί μία φορά ακόμα το συναρπαστικό ρήγμα Το ρήγμα το μοναδικό Στην πρόσοψη και στην καρδιά μου Όσο πιο κοντά σου έρχομαι Στην πραγματικότητα Όσο περισσότερο το κλειδί τραγουδά στην πόρτα του άγνωστου δωματίου Όπου μου φανερώνεσαι μονάχη Στην αρχή ενώνεσαι ακέραιη με τη φωτεινή Τη φευγαλέα γωνία μιας κουρτίνας Είναι χωράφι γιασεμιών που ατένισα χαράματα σε ένα δρόμο στα περίχωρα της Grasse Με το διαγώνιο ράπισμα των κοριτσιών ενώ συλλέγουν Πίσω τους τα σκοτεινά να πέφτουνε φτερά των γυμνωμένων φυτών Μπροστά τους η πλατεία εκτυφλωτικού φωτός Η αυλαία αόρατα ανεβασμένη Σ' έναν παροξυσμό τα άνθη συρρέουν όλα μέσα Είσαι εσύ σε πάλη ενάντια στην ώρα εκείνη την τόσο μα...

Αντρέ Μπρετόν 1924   O Αντρέ Μπρετόν (19 Φεβρουαρίου 1896-28 Σεπτεμβρίου 1966) ήταν σημαντικός Γάλλος λογοτέχνης. Ποιητής και δοκιμιογράφος, είναι ο κυριότερος θεωρητικός του υπερρεαλισμού και ίσως η σημαντικότερη μορφή του. Είναι ουσιαστικά η προσωποποίηση του λεγόμενου ορθόδοξου υπερρεαλισμού. Βιογραφία Ο Αντρέ Μπρετόν γεννήθηκε στις 19 Φεβρουαρίου του 1896 στο Τινσεμπραί ( Tinchebray , νομός Όρν) της Νορμανδίας. Σπούδασε Ιατρική και Ψυχιατρική στο Παρίσι λίγο πριν επιστρατευθεί το 1915 λόγω του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Αποσπασμένος σε διάφορα νευροψυχιατρικά κέντρα, μυήθηκε την εποχή εκείνη στο έργο του Σίγκμουντ Φρόυντ, το οποίο τότε, ήταν πολύ λίγο γνωστό στη Γαλλία. Το 1916, συνάντησε στο νοσοκομείο της Ναντ τον συγγραφέα Ζακ Βασσέ, ο οποίος άσκησε σημαντική επίδραση πάνω του. Τον επόμενο χρόνο, γνωρίστηκε ακόμα με τον επίσης ασκούμενο ιατρό Λουί Αραγκόν καθώς και με τον σημαντικό ποιητή Γκιγιώμ Απολλιναίρ, μέσω του οποίου ήρθε σε επαφή...