Αναρτήσεις

Εμφάνιση αναρτήσεων με την ετικέτα Λουί Αραγκόν

Λουί Αραγκόν

Εικόνα
Λουί Αραγκόν   Ο Λουί Αραγκόν (Louis Aragon, Παρίσι, 3 Οκτωβρίου 1897 - Παρίσι, 24 Δεκεμβρίου 1982) ήταν Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογραφός και δημοσιογράφος και για πολλά χρόνια μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Πήρε μέρος στο κίνημα του ντανταϊσμού ενώ αργότερα αποτέλεσε μαζί με τον Αντρέ Μπρετόν πρωτεργάτη του υπερρεαλισμού. Διετέλεσε εκδότης και τακτικός συνεργάτης των υπερρεαλιστικών περιοδικών Litterature και La Revolution Surrealiste . Έργα Εκδόσεις έργων του Αραγκόν στα ελληνικά   Μυθιστορήματα Ανισέ ή το πανόραμα , 1921 Les Aventures de Télémaque (Οι Περιπέτειες του Τηλέμαχου) , 1922 Le Paysan de Paris (Ο Παριζιάνος χωρικός) , 1926 Les Cloches de Bâle (Οι καμπάνες της Βασιλείας) , 1934 ― ελλην.μετάφρ.Γ.Παπακυριάκης, "ΟΔΥΣΣΕΑΣ" Les Beaux Quartiers (Οι καλές συνοικίες) , 1936 ― ελλην.μετάφρ. Μαν.Κορνήλιος, "ΟΔΥΣΣΕΑΣ" Les Communistes (Οι Κομμουνιστές) (6 τόμοι), 1949-1951 & 1966-1967 Blanche ou...

Λουί Αραγκόν - Τα μάτια της Έλσας

Εικόνα
  Τόσο βαθιά τα μάτια σου πόσκυψα να πιω πάνω Κι είδα τους όλους ήλιους σ’ αυτά ν’ αντιφεγγούν Και τους απελπισμένους να πέφτουν να πνιγούν Τόσο βαθιά τα μάτια σου που εκεί τη μνήμη χάνω Κάτω από σύννεφο πουλιών μουντός ωκεανός Και φέξιμο ύστερα ουρανών στα μάτια σου ανεφέλων Το θέρος κόβει σύννεφα στις ρόμπες των αγγέλων Πάνω απ’ τα στάχυα ο ουρανός τόσο είναι γαλανός Πασχίζει η αύρα του γλαυκού τα νέφη ν’ αλαφιάσει Τα μάτια σου πιο διάφανα στο δάκρυ τους υγρά Που κι ο ουρανός ο απόβροχος ζηλιάρης τα τηρά Γαλάζιο τόσο το γυαλί στο μέρος πόχει σπάσει Μάνα των εφτά βάσανων σελαγισμέ μου υγρέ Εφτά ρομφαίες πέρασαν το πρίσμα των χρωμάτων Οι ωραίες μέρες έχουνε πικρό το χάραμά των Η μελανόστικτη ίριδα στα μαύρα είναι πιο μπλε Τα πονεμένα μάτια σου ρήγμα διπλό ανοιγμένο Απ’ όπου μεταγίνεται το θαύμα σαν μεμιάς Οι Μάγοι οι τρεις αντίκρισαν με χτύπο της καρδιάς Το φόρεμ...

Λουί Αραγκόν - Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη

Εικόνα
  Τίποτα δε χαρίστηκε στον άνθρωπο ποτέ. Μηδέ η δύναμή του, Μηδέ αδυναμία, μηδέ καρδιά. Κι όταν νομίζει πως Τα χέρι’ ανοίγει, ο ίσκιος του είναι σωστός σταυρός Και μνέσκει μες στη χούφτα του της ευτυχίας του η σποδός Είναι μια προδοσία φριχτή κι αλλόκοτ’ η ζωή του. Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη. Η ζωή του... Μοιάζει σε στρατιώτες με στολές Μα δίχως όπλα, για έναν άγνωστο σκοπό ταγμένους. Τι κι αν τους έβρεις το πρωί ετοιμασμένους, Αυτούς, οπού το βράδυ θα τους δεις αβέβαιους, νικημένους; Πείτε μονάχα: η ζωή μου! Και βαστήχτε των δακρύων σας τις πηγές... Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη. Ωραία μου αγάπη, καλή μου αγάπη, οδύνη και πλάνη, Μαζί μου σ’έχω, μέσα μου, σαν πουλί πληγωμένο· Κι όλοι γύρω μάς βλέπουν μ’ένα βλέμμα χαμένο, Ξαναλέγοντας, πίσω μου, κάθε λόγο που είχα πλεγμένο Στα μεγάλα τα μάτια σου –κι έχει τώρα πεθάνει... Δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη. Ο καιρός να μάθουμε να ζούμε έχε...