Στιχοποιήματα και κείμενα

Η προφορική ή λαϊκή λογοτεχνία ως τμήμα της προφορικής παράδοσης, περιέχει τις πλέον σύνθετες, ειδολογικά διακριτές, μορφές προφορικού λόγου. Στην προφορική λογοτεχνία έχουμε να κάνουμε με μία νέα παραλλαγή του ίδιου έργου, που διαρκώς αλλάζει από στόμα σε στόμα αλλά ο κεντρικός πυρήνας του παραμένει αμετάβλητος. Έργα Το έργο που εντάσσεται στη λαϊκή παράδοση είναι ομαδικό. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει δημιουργός, εκείνος που εμπνεύστηκε το έργο, αλλά ότι ταυτίζεται με την κοινωνία όπου ζει. Στο έργο του δεν εκφράζει τις προσωπικές του εμπειρίες, αλλά τη γενική αντίληψη που έχει για τον κόσμο η κοινωνική ομάδα όπου ανήκει. Δεν προσπαθεί να επινοήσει νέα θέματα, δεν έχει προσωπικό ύφος. Για τον λόγο αυτόν, το έργο της λαϊκής παράδοσης αφενός εκφράζει τις κοινές αντιλήψεις και αφετέρου δεν τελειώνει μόλις φύγει από τα χέρια του δημιουργού του. Περνάει στη χρήση των πολλών, που το κατεργάζονται και το προσαρμόζουν ακόμα περισσότερο στο κοινό αίσθημα. Από την άλλ...

Θα συγκρουστούμε στους αιθέρες. Είναι καταγάλανες, αυτές οι μέρες. Θα κρατηθούμε απ' του ορίζοντα τα δυο σημεία. Σε απατηλές εικόνες. Της μνήμης, σπάζουν οι κανόνες. Έλα κοντά μου, εκεί να έρχομαι κι εγώ. Γινόμαστε σταγόνες, βουτάμε σε βαθύ ωκεανό. Αλέξανδρος Βλαχιώτης Από την ποιητική ανθολογία "Ταξίδια πολύτιμα του νου", των εκδόσεων Όστρια

Ο Κωνσταντίνος Σκόκος Εἶχα ἀπελπισθῇ ἀπὸ τὸν ἄθλιον βουλευτὴν τῆς ἐπαρχίας μας, ποὺ δὲν τὰ κατάφερε νὰ μὲ διορίσῃ οὔτε κἂν τελωνοσταθμάρχην ἢ ἀλατοποθηκάριον, καὶ ἤμουν ἀποφασισμένος νὰ ἱδρύσω σοσιαλιστικὸν κέντρον ἢ φύλλον ἀντικυβερνητικόν, διὰ νὰ κτυπήσω κατακέφαλα τὸ κράτος καὶ τὸ κεφάλαιον − ὅταν ἔξαφνα ἡ καλὴ Τύχη, ὑπὸ μορφὴν γραμματοκομιστοῦ, ἦλθε νὰ μοῦ χαμογελάσῃ μ' ἕνα γράμμα 'ςτὸ χέρι. Ἦταν ἀπὸ τὸ Κάϊρο. Τὸ ἀνοίγω καὶ διαβάζω: "Ἀκριβέ μου ἀνεψιὲ, "Μόλις λάβῃς τὸ παρόν, πάρε τὴ βαλίτσα σου καὶ τὸ πρῶτο βαπόρι κι' ἐλα ἐδῶ. Σοῦ ηὕραμε μιὰ καλὴ θέσι ἐγώ, καὶ μιὰ γερὴ προῖκα ἡ θεία σου. Μὴ χάσῃς στιγμή. Σοῦ στέλνω καὶ τὰ ναῦλα σου. Σὲ φιλῶ, ὁ θείος σου Ἀλέξης Υ.Γ. Μὴ ξεχάσῃς νὰ πάρῃς κ' ἕνα πιστοποιητικὸ πῶς ὑπηρέτησες 'ςτὸ στρατό. Χωρὶς αὐτὸ νὰ μὴν ἔλθῃς διόλου. Ὁ ἵδιος − Πφφφ! σπουδαῖο πράμμα ἕνα πιστοποιητικό! Τὸ μόνο εὔκολο! εἶπα μέσα μου. Περνῶντας ἀπὸ τὸν Περαία, πετιέμαι μιὰ ὥρα στὴν Ἀθήνα, τὸ παίρνω ἀπ' τὸ ὑπουργεῖο καὶ...

Είναι η ρουτίνα, μια καλοστημένη μηχανή. Σφίγγει γύρω μας του χρόνου τις θηλιές. Διψάει για χαμένες ώρες, κινήσεις μηχανικές. Η δόλια σκέψη της προστάζει. Τον άνθρωπο, δρόμο να μην αλλάζει. Κάθε μέρα, η ίδια ανηφόρα, η ίδια κατηφόρα. Τα μαγαζιά στέκουν ατάραχα. Μόνο οι δρόμοι κινούνται μαζί μας. Μας μιλούν, σε τόνο προστακτικό. Και εμείς, ανασαίνουμε υπομονετικά. Δεχόμαστε τα πάντα στωικά. Αρνούμαστε το κάτι τις να αλλάξουμε. Το οποιοδήποτε κάτι. Κοιτάζουμε τα δεμένα χέρια μας, αδύναμα φαντάζουν τα ισχνά μας πόδια. Σκεφτόμαστε, πως τίποτε δεν αλλάζει. Κάποιος αποφασίζει να πάρει άλλη διαδρομή. Του φαίνονται καινούργια όσα βλέπει... Είναι η ρουτίνα, μια καλοστημένη μηχανή. Απ' τις ψευδαισθήσεις, η πιο ισχυρή. Αλέξανδρος Β. Από την ποιητική συλλογή μου: Στου αιώνα μου το θαύμα

Ο Τζίμης Πανούσης Ο Τζίμης Πανούσης (12 Φεβρουαρίου 1954 - 13 Ιανουαρίου 2018) ήταν Έλληνας τραγουδοποιός και ηθοποιός, γνωστός για τη σάτιρα και τον καυστικό και αθυρόστομο στίχο του. Πρώτα χρόνια Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1954 από Μικρασιάτες πρόσφυγες γονείς - τον Θεόδωρο και τη Φωτεινή - στην Αθήνα και μεγάλωσε στο Χολαργό. Το 1973 βρήκε από αγγελία δουλειά σε περιοδεύοντα θίασο. Στη συνέχεια εγκατέλειψε το θίασο για να δουλέψει ως υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα από την οποία παραιτήθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Μουσική διαδρομή Μουσικές Ταξιαρχίες Μουσικά δήλωνε αυτοδίδακτος και έπαιζε λίγο απ' όλα. Πρώτες προσπάθειες στο χώρο της μουσικής έγιναν με το σχήμα "Χαρούμενη Κουδουνίστρα" όταν ακόμα ήταν στο γυμνάσιο. Στο β΄ μισό της δεκαετίας του 1970 σχημάτισε το συγκρότημα Μουσικές Ταξιαρχίες, στο οποίο ανέλαβε τα φωνητικά, τους στίχους και τη μουσική και πλαισιώθηκε από τους Γιάννη Δρόλαπα (ηλεκτρική κιθάρα), Βαγγέλη Βέκιο (τύμπανα), Δημήτρ...

Άγγελε της χιονοθύελλας και των μπλακάουτ,  τα βατόμουρα τα ξέρεις εκείνα τα ρουμπίνια που από τον πράσινο κήπο του παππού μου μπορούσες να φέρεις; Εσύ, στα λάστιχα του χιονιού,  εσύ, στα φτερά τα ζαχαρένια, με παγώνεις.  Άσε με να συρθώ στην κουρελού.  Άσε να είμαι δέκα χρονών παιδάκι χωρίς έννοια. Κλέφτης αλλοτινός, άσε με, να μαζεύω τα παλιά γλυκά φιλιά, την ώρα που το χειροκρότημα της θάλασσας  μας ράπιζε από τ’ αριστερά. Μόνο στον παππού μου επιτρεπόταν να μπει.  Ή στην υπηρέτρια που ήρθε μ’ ένα δίσκο, να διαλέξει για το πρωινό. Σ’ αυτήν, με τα πλέοντα στον αέρα ρολά,  σ’ αυτήν, με τα σκαλιστά έπιπλα,  γυαλισμένα με άρωμα λεμονιού,  σ’ αυτήν, με τη σκόνη και το φτερό, κι όχι σ’ εμένα.  Ωστόσο, ήρθα κρυφά περνώντας τη χλόη την αρμυρή ξυπόλυτη, με φόρμα γυμναστικής, μέσα στη δαιδαλώδη αυγή. Ω, αγγέλισσα της χιονοθύελλας και του μπλακάουτ,  εσύ, λευκο-πρόσωπη Κυρία, πήγαινέ με ...

Φωτογραφία:  Tomasz Alen Kopera Τρία πεσμένα δέντρα Φράξανε το μονοπάτι. Από τον ξυλοκόπο ξεχασμένα δέντρα Κρυφομιλούν, σαν τους τυφλούς, αγκαλισμένα. Στο βασίλεμα του ο ήλιος Βάφει με το αίμα του τα τσακισμένα κλωνάρια Κι απ τους φλοιούς τους ξεσχισμένους παίρνει Ο αγέρας το άρωμά του. Το ένα στραμπουλισμένο χέρι, Πελώριο κι όλο φύλλα, Το άλλο ζητάει, Και μοιάζουν οι πληγές τους, Σαν μάτια ζωντανών, γεμάτα παρακάλια. Από τον ξυλοκόπο ξεχασμένα δέντρα, Σαν πέσει η νύχτα εγώ θα έρθω σιμά σας, Μες στην καρδιά μου θα δεχτώ, Την ευγενική ρετσίνα σας, φωτιά που θα μου γίνει.. Κι αγκαλιασμένους και βουβούς, Θα μας ανακαλύψει η αυγή, Σπαρακτικό ένα ξόδι! Νέα Εστία τεύχος 1034 1 Αυγούστου 1970 Απόδοση: Γ.Δ Χουρμουζιάδης Διαβάστε επίσης: Γκαμπριέλα Μιστράλ Πηγή

Αγγέλοι Αγγέλοι στον ουρανό Ο ένας ντυμένος αξιωματικός Ο άλλος μάγειρος Κι οι υπόλοιποι το ρίχνουν στο τραγούδι Φιλόκαλε αξιωματικέ του ουρανού Ύστερ’ απ’ τα Χριστούγεννα Άνοιξη τρυφερή θα σου φέρει Ήλιο λαμπρό Να σε παρασημοφορήσει Ήλιο λαμπρό Ο μάγειρας ξεπουπουλιάζει μια πάπια Αχ πέφτει το χιόνι Χιόνι χιόνι πια Και δεν έχω την αγάπη μου αγκαλιά (Γκ. Απολλιναίρ, Ποιήματα, μτφ. Ν. Σπάνιας, Γνώση) Διαβάστε επίσης:  Γκιγιώμ Απολλιναίρ Πηγή: Homo Universalis

Κατίνα Παξινού Η Κατίνα Κωνσταντοπούλου - Παξινού (17 Δεκεμβρίου 1900 - 22 Φεβρουαρίου 1973) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, κυρίως δραματικού ρεπερτορίου, παγκόσμιας φήμης. Βιογραφία Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1900 στον Πειραιά. Κόρη μεγαλοαστικής οικογένειας, και συγκεκριμένα του αλευροβιομήχανου Βασίλη Κωνσταντόπουλου, φοίτησε αρχικά στη Σχολή Χιλλ. Ακολούθησε η Σχολή Καλογραιών της Τήνου. Λόγω του ζωηρού της χαρακτήρα φοίτησε εσώκλειστη σε σχολείο της Ελβετίας. Σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης καθώς και σε άλλες αντίστοιχες σχολές στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Παντρεύτηκε τον βιομήχανο Παξινό, και απέκτησε μαζί του δύο κόρες (αργότερα η πρώτη πέθανε). Άρχισε από πολύ νωρίς την καλλιτεχνική σταδιοδρομία της και γρήγορα διακρίθηκε για το αληθινό ταλέντο της και την αγάπη στην τέχνη της. Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν της Βεατρίκης, στην ομώνυμη όπερα Αδελφή Βεατρίκη, που την έγραψε ειδικά γι' αυτήν ο Δημήτρης Μητρόπουλος και η οποία ανέβηκε το 1920...