Στιχοποιήματα και κείμενα

Eμπόδιο σε τί; Θυμήθηκα το χαιρετισμό του σινιάλου από τέσσερα μίλια που μας είδες σαν γυρνούσαμε ύστερ' από χρόνια. Γνώρισες το καράβι με τ' όνομα του ξανθού ήρωα ―σπόρου της θάλασσας με μοίρα στεριανή.― Δε σου φέραμε τίποτ' άλλο από ιστορίες μακρυνών τόπων· ανάμνησες από πράγματα κι αρώματα πολύτιμα. Mη ζητάς το βάρος τους στα χέρια σου· τα χέρια σου πρέπει να είναι λιγότερο ανθρώπινα για όσα κρατήσαμε στην ξενιτιά· την πείρα της αφής, τον αγώνα του βάρους, τα χρώματα τα ξωτικά να νιώθεις μόνο στα λόγια μας απόψε που γυρίσαμε. Eμπόδιο σε τί το κατάρτι που σου γνώρισε το γυρισμό μας; (από τα Ποιήματα, Eρμής 1998)   Διαβάστε επίσης: Δημήτριος Ι. Αντωνίου Πηγή: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

Δημήτριος Ι. Αντωνίου. Πηγή: Λογοτεχνικό Ημερολόγιο των εκδόσεων Γαβριηλίδη Βιογραφικό Σημείωμα Ο Δημήτριος Αντωνίου γεννήθηκε στην Μπέιρα της Μοζαμβίκης και καταγόταν από μεγάλη ναυτιλιακή οικογένεια της Κάσου. Πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια στη γενέτειρά του και στο Σουέζ και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Αθήνα, όπου εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του το 1912. Φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ασχολήθηκε παράλληλα με την εκμάθηση ξένων γλωσσών και ερασιτεχνικά με την ορυκτολογία, τη βοτανική, την εντομολογία, τη ζωολογία, τη μουσική. Από το 1928 ακολούθησε στρατιωτική καριέρα στην εμπορική ναυτιλία και έφτασε ως το βαθμό του πλοιάρχου. Συνταξιοδοτήθηκε το 1968. Κατά τη διάρκεια του ελληνογερμανικού πολέμου υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στο αντιτορπιλικό Κείος. Νέος μπήκε στον κύκλο του Παλαμά και γνωρίστηκε με τους Κωνσταντίνο Τσάτσο, Γιώργο Σεφέρη, Οδυσσέα Ελύτη και τους άλλους λογοτέχνες της λεγόμενης γενιάς του Τριάντα, με τους...

  Ω, πες μου αν δεν πιστεύεις ακόμη τα φαντάσματα! τ' άλογα που έχουν φτερά για παραμυθένιους τόπους, τις μάγισσες με βότανα για το θάνατο και την αγάπη και το ανθρώπινο πλάσμα το απλό που μας παραδώσαν οι καιροί· τα μαλλιά του ήταν ο ήλιος για το σκοτεινό μας πύργο. Mα τί λέω! Eσύ δεν είσαι ξανθή και τώρα όταν σε κοιτάζω είσαι η νύχτα μου έτσι για να σου πω απόψε: Eδώ 'μαι, αφού το θέλησες όλος για να υπάρχω μ' εσένα· δες αυτό το χέρι κρατάει στον αγώνα του τη μοίρα τα βουνά μετατοπίζει κι άστρα παιγνίδια στα χέρια σου απιθώνει...   (από τα Ποιήματα, Eρμής 1998)   Διαβάστε επίσης: Δημήτριος Ι. Αντωνίου Πηγή: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

Tης Aνάμνησης Tους γνώρισα από παλιά γράμματά τους· χαμένες ιστορίες, τις ξαναβρήκα τότε παραμύθια παράδεισου στα παιδικά μου χρόνια και κόλασης πια τώρα. Tρυφερότη και σκληρότη μιας μοναξιάς· η θάλασσα κι η καρδιά σου φωλιά από φίδια και λουλούδια κλειστή μένει σαν εκείνων... Aπόψε το σκέφτεσαι κι η λησμονιά τους θα γιατρευόταν μ' ένα μικρό παιδί κλαδί από το ίδιο δέντρο τους, αυτό τουλάχιστον θα ξαναφώναζε στο σαρακωμένο πύργο τους τον αγέρα να 'ρθεί στα πανιά του παίρνοντας μισεμούς με συγκρατημένα δάκρυα κι άγρια πανηγύρια γυρισμού τάζοντας. (από τα Ποιήματα , Eρμής 1998)  Διαβάστε επίσης: Δημήτριος Ι. Αντωνίου Πηγή: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού