Στιχοποιήματα και κείμενα

Ψυχή γεμάτη γέλια παλαιά   αρχαία δράματα, κλάματα υπομονής, λόγια χιλιοειπωμένα,  που κρατούν μια αιωνιότητα. Ψυχή, δεν ξέφυγες από την οφειλή...  γεμάτη αγάπη φορτωμένη.  Μετράς ζωής κύματα  σε περίεργα μονοπάτια, με κλεισμένα από δάκρυα μάτια  Σε φεγγάρι θαμπό,  σ' έναν ήλιο χλωμό.    ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ -ΒΕΛΛΟΥ Από ένα μου ποίημα που περιλαμβάνεται στην ποιητική ανθολογία μου{Τρεις πινελιές} που κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Όστρια στην Αθήνα τον Δεκέμβριο 2014.

Στο άδειο σπίτι   μια νύχτα βροχερή που αφόρητη μοναξιά βασιλεύει  όμως άδειο δεν είναι.  Γεμάτο από σταγόνες  ψυχής αδικημένης με πόνο ψιθυρίζει όσα αρνείται νους να πει. Γιατί μόνο μένει. Σοφία Σκουλίκα-Βέλλου

Η ιστορία που ακολουθεί είναι φανταστική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Οποιαδήποτε ομοιότης με οικεία πρόσωπα ή καταστάσεις είναι καθαρή σύμπτωση.   Αρκεί ένα φύσημα του ανέμου.   Ο Αγγελής τα είχε χαμένα. Τα ίδια του τα λόγια τον είχαν προδώσει. Φοβόταν και το θυμό της γυναίκας του. Εκείνη είχε μάθει τον παράνομο δεσμό του με μια άλλη γυναίκα την Αντιγόνη, την γυναίκα του ίδιου του αδελφού. Η τύχη του αυτή την φορά τον είχε αφήσει, τώρα όλα τον τρόμαζαν. Τα λόγια της γυναίκας του ήταν χωρίς θυμό μα και χωρίς κανένα έλεος για αυτόν. Τώρα όλοι θα μάθαιναν για τον παράνομο δεσμό του, για το ανόσιο πάθος του.   Ερωτεύτηκε την Αντιγόνη από την πρώτη στιγμή που την είδε. Το κορμί της του ξυπνούσε επαίσχυντα ανομολόγητα πάθη. Το βήμα της που ήταν σαν αλαφροπάτημα στο πρωτοβρόχι.   Ξαφνικά σκέφτηκε τον Δήμο τον μικρότερο αδελφό του, δεν έπρεπε να γίνει σκέφτηκε. Δεν θα ξεχνούσε το τελευταίο βλέμμα που του έριξε η γυναίκα του όταν του είπε...

Τύλιξε με, παχύς της αράχνης ο ιστός. Περιμένω το άπειρο, ο καιρός είναι χαλεπός. Χάσκουν εμπρός μου μαύρες τρύπες. Με περιβάλλουν ακάνθινα στεφάνια. Σκοτεινές κραυγές φωνάζουν τ' όνομα μου. ...Οι καβαλάρηδες πυροβολούν καθρέφτες. Βρώμικος ο διάδρομος.  Φωνάζουν οι νοσοκόμες. Λίγοι έμειναν νεκροθάφτες. Στο πάτωμα, ρόμπες λευκές με κόκκινες στάμπες. Είναι η σειρά μου... Θα με δέσουν ξανά στο κίτρινο δωμάτιο. Με πλησιάζει του τοίχου η επιγραφή. Ουρλιάζει: «Είμαι του άπειρου η προσμονή». Αλέξανδρος Β. Του άπειρου η προσμονή