Αλέξανδρος Β. - Του άπειρου η προσμονή

Τύλιξε με,

παχύς της αράχνης ο ιστός.

Περιμένω το άπειρο,

ο καιρός είναι χαλεπός.

Χάσκουν εμπρός μου μαύρες τρύπες.

Με περιβάλλουν ακάνθινα στεφάνια.

Σκοτεινές κραυγές φωνάζουν τ' όνομα μου.

...Οι καβαλάρηδες πυροβολούν καθρέφτες.

Βρώμικος ο διάδρομος. 

Φωνάζουν οι νοσοκόμες.

Λίγοι έμειναν νεκροθάφτες.

Στο πάτωμα, ρόμπες λευκές με κόκκινες στάμπες.

Είναι η σειρά μου...

Θα με δέσουν ξανά στο κίτρινο δωμάτιο.

Με πλησιάζει του τοίχου η επιγραφή.

Ουρλιάζει: «Είμαι του άπειρου η προσμονή».

Αλέξανδρος Β.

Του άπειρου η προσμονή