Στιχοποιήματα και κείμενα

ΠΡΩΤΗ   ΣΕΛΙΔΑ..   Τα σύννεφα δε δάκρυσαν   οι ουρανοί σταμάτησαν και βγήκε η πρώτη αχτίδα, στα όνειρα την βάλαμε εικόνισμα την κάναμε και πρώτη μας σελίδα..   Στα πόδια μας σταθήκαμε ποτέ δεν νικηθήκαμε για πάντα ενωμένοι περίσσεψε η αγάπη μας σημάδεψε το χάρτη μας κι ας ήμασταν δυο ξένοι.. Την ανηφόρα πήραμε στης γης το λίκνο γείραμε δεμένοι χέρι-χέρι, ανοίξαμε τα σύνορα στο αύριο, στο σήμερα, μας οδηγούσε αστέρι..   Ακόμα αγαπιόμαστε στα πλήθη δε χανόμαστε μας φέγγει η πρώτη αχτίδα, και μ' αγαπάς και σ' αγαπώ και με κρατάς και σε κρατώ ζωής πρώτη σελίδα… Γ.    Μάγιατζης    31-7-2014

ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ.. Γητευτής και κυρίαρχος άρχοντας των αισθήσεων, συνοδοιπόρος του έρωτα και μακελλάρης της σάρκας, σπονδή στο θεό της συντέλειας ακόρεστη δίψα αφής, ανάλγητη φλόγα ηδονής   κρεματόριο επαφής,     κεραυνός σε ανέφελη μήτρα ο πόθος εξουσιάζει ψυχές με ασύλληπτα πάθη του νου, στο "σαρξ εξ σαρκός"   μεταμορφώνει ασύστολα την ηδονή σε αίρεση… Κι εγώ δηλώνω…Αιρετικός… Καληνύχτα σας… Γ.     Μάγιατζης     30-7-2014

ΤΟ    Σ' ΑΓΑΠΩ.. Αν μπορούσα τη λαβωμένη μου καρδιά να σου δείξω πίσω από τις κλειστές τις γρίλιες, αν τον ήλιο μπορούσα να κρατήσω μέσα στα χέρια μου και να σου δωρίσω τις αχτίδες του, αν μπορούσα να σταματήσω τη γη να γυρίζει χαρίζοντας σου παντοτινά την άνοιξη , αν μπορούσα την ομορφιά της σελήνης να σου πλέξω αμάραντο στεφάνι και αν μπορούσα όλα αυτά να τα συγκεντρώσω και   να τα εκφράσω με μία φράση,     το σ΄αγαπώ θα διάλεγα… Γ.    Μάγιατζης      30-7-2014    

Σκληρή η μορφή σου χαϊδεύει το θυμητικό μου Σα φάντασμα ασθενικό απ’το παρελθόν Ανάθεμα στη λησμονιά που ορθώνω εμπρός μου Στερνό κατάλυμα πριν τον χαμό. Αναμοχλεύεις χωρίς αιδώ τα όνειρά μου Και ανασαίνεις αγέρι παγωμένο εντός Πόσα ν’αντέξει το αδράχτι της καρδιάς μου Κουράστηκε να βολοδέρνει στο κενό. Σφαλίζω με βία τα νοτισμένα βλέφαρα Πασχίζω μάταια ν’αντισταθώ Στης Κίρκης το δαιμόνιο χαριέντισμα Που αλυχτάει στου μυαλού μου τον ωκεανό. Μα ξέρω πια, η ελπίδα έχει πεθάνει Και ολομόναχος παλεύω στο σκοτάδι Μια θάλασσα απελπισίας διασχίζει Της ύπαρξής μου το σπασμένο το καράβι. Πριν να ροδίσει η αιώνια χαραυγή Μετρώ πληγές στου αδιέξοδου το άδυτο Έξω απ’τον κόσμο η ζωή μου μια πληγή Που κακοφόρμησε και ζέχνει θάνατο.

ΚΑΤΑΔΙΚΗ.. Δεν δίνω άφεση στο σούρουπο που με ξεμπρόστιασε στα κύματα.. Δεν δίνω άφεση στον άνεμο που το μουρμούρισε στα σύννεφα.. Δεν δίνω άφεση στα μάτια μου που δεν κοιτούσαν τα μηνύματα.. και ξέφυγε αυτό το δάκρυ… Γ. Μάγιατζης 27-7-2014