Στιχοποιήματα και κείμενα

Αχ, ο έρωτάς μου μοιάζει μ’ ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο  που ξαφνικά Ιούνιο μήνα ανθίζει· αχ, ο έρωτάς μου μοιάζει μελωδία  που – γλύκα σκέτη – μαγικά με νανουρίζει. Όσο όμορφη είσαι, αγαπούλα μου, τόσο βαθύς είναι για σένα ο έρωτάς μου· κι εγώ θα σ’ αγαπώ, καρδούλα μου, μέχρι που να στερέψουν τα πελάγη. Μέχρι που να στερέψουν τα πελάγη, αστράκι μου, μέχρι που ο ήλιος λιώσει όλα τα βράχια: θα σ’ αγαπώ, στο λέω, περιστεράκι μου, όσο υπάρχει ζωή. Εσένανε μονάχα. Τώρα σ’ αφήνω γεια, μοναδικέ Έρωτά μου! Τώρα τραγούδι χωρισμού θα τραγουδήσω. Μα ξέρε πως θα γύρναγα σε σένα  μακάρι χίλια μίλια να ’χα να διασχίσω! Μετάφραση: Ανδρέας Αγγελάκης Διαβάστε επίσης: Ρόμπερτ Μπερνς Πηγή: ΕΧΩ ΕΡΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ

  Αστέρι εσύ αργοκίνητο με τη θαμπή σου αχτίδα, οπού αγαπάς να χαιρετάς την πρώτη-πρώτη αυγή, κάνε τη Μαίρη μου να ’ρθεί ξανά στο φως της μέρας, που απ’ την πικρή μου επέταξε για πάντοτε ψυχή! Ω Μαίρη, αγαπημένη μου σκιά, που μου ’χεις φύγει! πού είν’ της γλυκιάς σου ανάπαψης η θέση η απαλή; προσέχεις την αγάπη σου που τριγυρνά εδώ κάτου; τάχατε ακούς τα στήθη της που σκίζουν στεναγμοί; Την αγιασμένην ώρα αυτή, μπορώ να λησμονήσω, να λησμονήσω το ιερό το δάσος μας μπορώ, που εσυναντόμαστε κοντά στον Έυρ, την κάθε μέρα, πριν τον πικρό να νοιώσουμε του έρωτα χωρισμό; Κι ο αιώνιος χρόνος που περνά, ποτέ αυτές δε θα σβήσει της ευτυχίας τις θύμησες απ’ τον παλιό καιρό: στο αγκάλιασμά μας το ύστερο, τη θεϊκιά σου εικόνα – αχ! λίγο το σκεφτήκαμε στα περασμένα αυτό! Φίλαγε ο Έυρ φλοισβίζοντας τη χαλικοστρωμένη ακρογιαλιά, με τ’ άγρια τα δάση τα πυκνά· το ολόασπρο λευκάγκαθο κι οι ευωδερές σημύδες στο μαγικό απλωνόντανε τοπίο αγκαλιαστά. ...

Είν' η αγάπη μου σαν ένα πορφυρένιο ρόδο Που μόλις ξεπετάχτηκε τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού: Είν' η αγάπη μου σαν τη μελωδία Που παίζεται γλυκά σ' ένα ρυθμό αρμονικού συντονισμού. Τόσ' όμορφη είσαι εσύ, γλυκειά μου αγαπημένη, Τόσο βαθειά εγώ σε αγαπώ: Κι ακόμα θε' να σ' αγαπώ, ακριβή μου, Μέχρι να λείψει το θαλασσινό νερό.  Μέχρι που ολότελα οι θάλασσες στερέψουν, ακριβή μου, Κι οι βράχοι λιώσουν με του ήλιου το λαμπρό το φως: Κι εγώ θα σ' αγαπώ ακόμα, ακριβή μου, Ενώ κινούμενη άμμος θα' ναι της ζωή μου η οδός Να 'σαι καλά μοναδική μου αγαπημένη Ένα αντίο προσωρινά! Και θα ξανάρθω, ακριβή μου αγαπημένη. Έστω κι αν βρίσκομαι δέκα χιλιάδες μίλια μακριά. (Μτφ.: Χρίστος Γούδης ) Διαβάστε επίσης:  Ρόμπερτ Μπερνς    Πηγή: Athens Voice

Πορτρέτο του ποιητή που φιλοτέχνησε ο Alexander Nasmyth (1787)   Ο Ρόμπερτ Μπερνς (Robert Burns, Άλλογουέι, 25 Ιανουαρίου 1759 [1] – Dumfries, 21 Ιουλίου 1796 [1] ) είναι ο εθνικός ποιητής της Σκοτίας. Γεννήθηκε στο χωριό Άλλογουέι (Alloway), δίπλα στην πόλη Άυρ (Ayr) και ήταν γιος κηπουρού. Πέρασε τα περισσότερα χρόνια του ως απλός γεωργός, κατόρθωσε όμως να μορφωθεί μελετώντας μόνος του. Έζησε δύο ευτυχισμένα χρόνια, από το 1784 ως το 1786, σ’ ένα κτήμα που νοίκιασε και καλλιεργούσε με τον αδελφό του, ζώντας επίσης διάφορους έρωτες, ισχυρότερος των οποίων ήταν αυτός με την Jean Armour. Αλλά επειδή ούτε το κτήμα ούτε ο δεσμός με την Jean πήγαιναν καλά, ετοιμάστηκε να μεταναστεύσει στην Τζαμάικα, έχοντας δώσει εν τω μεταξύ τα ποιήματά του σε εκδότη με την ελπίδα να κερδίσει ένα ποσό που θα του επέτρεπε ν’ αντιμετωπίσει τα έξοδα του ταξιδιού. Τα ποιήματα εκδόθηκαν με μεγάλη επιτυχία ( Poems, Chiefly in the Scottish dialect –Ποιήμα...