Στιχοποιήματα και κείμενα

Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου Πονώ που είμαι σε τούτη την όχθη κορμός δίχως κλαδιά μα πιότερο λυπάμαι που δεν έχω τον ανθό, πόλφο ή πηλό για το σκουλήκι του μαρτυρίου μου. Αν είσαι εσύ ο κρυμμένος μου θησαυρός αν είσαι εσύ ο σταυρός και ο υγρός μου πόνος, αν ειμαι το σκυλί της αρχοντιάς σου μη με αφήσεις να χάσω ό,τι έχω κερδίσει και στόλισε τα νερά του ποταμού σου με φύλλα από το φρενοκρουσμένο μου φθινόπωρο. Διαβάστε επίσης:  Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα Πηγή:  Homo Universalis

  Μήλα ελαφρά πληγωμένα από ασημένια λεπτά ξίφη σύννεφα ξεσχισμένα από κοραλλένιο χέρι που κουβαλάει στη ράχη του ένα αμύγδαλο από φωτιά ψάρια από αρσενικό σαν καρχαρίες, καρχαρίες σαν σταλαγματιές δακρύων για να τυφλώσουν ένα πλήθος ρόδα που πληγώνουν και βελόνες τοποθετημένες μες στα κανάλια του αίματος κόσμοι εχθρικοί και έρωτες σκεπασμένοι με σκουλήκια θα πέσουν πάνω σου. Θα πέσουν πάνω στο μεγάλο τρούλο που οι στρατιωτικές γλώσσες αλείβουν με λάδι όταν ένας άνθρωπος ουρεί πάνω σε ένα ολόφωτο περιστέρι και φτύνει κάρβουνο κοπανισμένο τριγυρισμένος από χιλιάδες καμπανούλες.   Γιατί δεν υπάρχει κανένας για να μοιράσει τον άρτο και τον οίνο κανένας για να καλλιεργήσει τα χόρτα στου νεκρού το στόμα ούτε κανείς να ξεσκεπάσει τα σεντόνια της αργίας κανένας για να κλάψει πάνω στις πληγές των ελεφάντων. Δεν υπάρχουν πια παρά ένα εκατομμύριο σιδεράδες που σφυρηλατούν αλυσίδες για τα παιδιά που θάρθουν Δεν υπάρχουν πια παρά ένα εκατομμύριο μαραγοί που φτ...

Ο Λόρκα το 1914   O Φεδερίκο ντελ Σαγκράδο Κοραθόν ντε Χεσούς Γκαρθία Λόρκα ( Federico del Sagrado Corazón de Jesús García Lorca , προφορά: [feðeˈɾiko ɡarˈθi.a ˈlorka]) (Φουέντε Βακέρος, 5 Ιουνίου 1898 - Βιθνάρ, 19 Αυγούστου 1936), ήταν ένας Ισπανός ποιητής και δραματουργός που ανήκει στη λεγόμενη γενιά του ’27, μια ομάδα συγγραφέων που   προσέγγισε την ευρωπαϊκή αβάν-γκαρντ  με εξαιρετικά αποτελέσματα, ούτως ώστε το πρώτο μισό του 19ου αιώνα να ορίζεται ως Edad de Plata της Ισπανικής Λογοτεχνίας. Ακριβώς επειδή ήταν ομοφυλόφιλος και φανερός υποστηρικτής των δημοκρατικών δυνάμεων, με το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου δολοφονήθηκε από αγνώστους, που πολύ πιθανόν συνδέονταν με τον εθνικό φασισμό. [1] [2] Γεννημένος σε μια οικογένεια μικρών γαιοκτημόνων στο χωριό Φουέντε Βακέρος, ο Λόρκα είναι από πολλές απόψεις ένα παιδί θαύμα, αν και δεν αρίστευσε ποτέ στο σχολείο -όχι λόγω ανικανότητας, αλλά λόγω της πολυπλοκότητ...

  Άνθος του ήλιου. Του ποταμού άνθος. Εγώ Ήσουν εσύ; Το στήθος έχεις πάμφωτο  Και δεν σ’είδα. Αυτή Πόσες φορές σε άγγιξαν  του φουστανιού μου οι άκρες! Εγώ Δίχως ν’ανοίξω, ακούω στο λαιμό σου  τις άσπρες φωνές των παιδιών μου. Αυτή Τα παιδιά σου πλέουν στα μάτια μου  σαν κίτρινα διαμάντια. Εγώ Ήσουν εσύ; Πούθε έσερνες  τούτες τις ατέλειωτες πλεξούδες, αγάπη μου; Αυτή Στο φεγγάρι. Γελάς; Ε λοιπόν  ολόγυρα στο άνθος του ναρκίσσου. Εγώ Πάλλει στο στήθος μου  ένα ερπετό αρχαίων φιλιών που υπνοβατεί. Αυτή Οι ανοιχτές στιγμές κάρφωναν  τις ρίζες τους πάνω στους στεναγμούς μου. Εγώ Δεμένοι με την ίδια αύρα  κατάματα κι ούτε που γνωριστήκαμε! Αυτή Τα κλαδιά πυκνώνουν, βιάσου. Κανείς από τους δυό μας δεν γεννήθηκε! Άνθος του ήλιου. Άνθος του ποταμού. Από τη συλλογή...

Spring Love by gemini Ο ίσκιος της ψυχής μου χάνεται μέσα σε ένα σούρουπο από αλφάβητα ομίχλη από βιβλία και λόγια Ο ίσκιος της ψυχής μου! ¨Εφτασα στη γραμμή όπου σταματά η νοσταλγία και το δάκρυ μεταμορφώνεται σε αλάβαστρο του νου Ο ίσκιος της ψυχής μου Η ανέμη του πόνου φτάνει στο τέλος της μα μέσα μου απομένει, ουσία και λόγος, ένα παλιό μεσημέρι από χείλη, ένα παλιό μεσημέρι από βλέμματα Ένας θολός λαβύρινθος από σκοτεινιασμένα αστέρια πλέκεται με τις αυταπάτες μου που έχουν σχεδόν μαραθεί Ο ίσκιος της ψυχής μου! Μια προαίσθηση ρουφάει τη ματιά μου Βλέπω τη λέξη έρωτας να γίνεται ρημάδι Αηδόνι! Ω αηδόνι μου! Τραγουδάς ακόμα; Πηγή:  Froso Chatoglou Διαβάστε επίσης: Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα