Στιχοποιήματα και κείμενα

insomnia in the city of dreams by Stacy Mark Τριγύρω θλιμμένα νιαουρίζουν τα γατιά Ήχους βημάτων ακούω από μακριά… Με νανουρίζουν τα γλυκά σου λόγια Τρεις μήνες τώρα δεν κοιμάμαι πια.  Μαζί μου είσαι και πάλι αϋπνία, μαζί μου! Αναγνωρίζω την ακίνητη μορφή σου. Έτσι δεν είναι ομορφονιά; Έτσι δεν είναι κλέφτρα; Θαρρείς πως άσχημα σου τραγουδώ;    Λευκό πανί το παραθύρι κλείνει Και γαλανό το μισοσκόταδο απλώνει… Είδηση μακρινή μη σε παρηγορεί; Γιατί μαζί σου νιώθω καλά;    Χειμώνας 1912, Τσάρσκογιε Σελό Μετάφραση: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης  Πηγή: Homo Universalis   Διαβάστε επίσης:  Άννα Αχμάτοβα

Η Άννα Αχμάτοβα με το σύζυγό της Νικολάι Γκουμιλιόφ και το γιο τους Λεβ Γκουμιλιόφ, 1913   Η Άννα Αχμάτοβα ρωσικά: Анна Ахматова, προφορά ΔΦΑ [ˈanːə ɐxˈmatəvə] (А́нна Андре́евна Го́ренко) ψευδώνυμο της Άννας Αντρέγιεβνα Γκόρενκο, ήταν Ρωσίδα ποιήτρια, μία από τις κορυφαίες φυσιογνωμίες της «Αργυρής Εποχής» στην ποίηση της Ρωσίας. Επέλεξε το επώνυμο Αχμάτοβα, που ανήκε στην προγιαγιά της από τη φυλή των Τατάρων, απόγονο του θρυλικού Τζένγκις Χαν. Βιογραφικά στοιχεία Η Άννα Αχμάτοβα γεννήθηκε στο Μπολσόι Φοντάν (Большой Фонтан), κοντά στην Οδησσό, στις 23 Ιουνίου του 1889. Ο πατέρας της Αντρέι Αντόνοβιτς Γκορένκο (απεβ. 1915) ήταν ηλεκτρολόγος - μηχανολόγος στο ναυτικό. Οι γονείς της μετακόμισαν στην Αγία Πετρούπολη λόγω υπηρεσιακής μετάθεσης του πατέρα της. Εκεί έζησαν οι γονείς της μέχρι το διαζύγιό τους το 1905. Η Αχμάτοβα μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον προνομιούχο και μια κουλτούρα αριστοκρατική. Πέρασε τα μαθητικά της χρόνια στο κλασικό περι...

Σιωπηλός συγχώρεσε τα κρίματά μου. Λυκόφως βιολετί κάνει να σβήνουν τα κεριά. Βαρύ το πετραχήλι πέφτει πάνω Στους ώμους και την κεφαλή.  Μην είναι η φωνή που λέει: «Κόρη! σήκω …» Χτυπάει η καρδιά πιο δυνατά… Το άγγιγμα χεριού απ’ το υφάδι πάνω Εκείνης, που ταραγμένα, προσκυνά.   Μετάφραση: Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης  Πηγή: Homo Universalis   Διαβάστε επίσης:  Άννα Αχμάτοβα

  Χάθηκε το φτερό στης άμαξας τη σκεπή  Κι εγώ τον κοίταξα στα μάτια.  Σφιγγόταν η καρδιά, δίχως να ξέρει καν  Της θλίψης τις αιτίες.  Το δείλι μ’ άπνοια και θλίψη ήταν δεμένο  Κάτω απ’ τον θόλο του συννεφιασμένου ουρανού  Και σα σκιά ζωγραφιστή  Στο άλμπουμ το παλιό, το δάσος της Βουλώνης.  Βενζίνης μυρωδιά και πασχαλιάς  Μια ταραγμένη ηρεμία…  Το γόνατο μου άγγιξε και πάλι  Δίχως το χέρι να σκιρτήσει καν.  Μάιος 1913  Πηγή: Homo Universalis Διαβάστε επίσης:  Άννα Αχμάτοβα