Βασίλειος Αναγνώστης - Ανάσα στη Σιωπή

Οι ανασες μου κρεμιωνται στη Σιωπη σου.

Τα δακρυα μου μουσκευουν τα ονειρα σου.

Η βροχη σου, ανεμοδινητη, σκαφτει αλυπητα

τα σωθικα μου.

Νυχθημερον, ανυσταχτα, πυρωνω με ένα αστερι.

Φεγγοβολιδα αδυτη, μεσα σε πεφτΑστερια.

Συνωστισμενος σε αστερισμο στης Μνημης σου την Πορτα.

Με σπρωχνει η ΠανΣεληνος, με οξυπυρα με αγκυλωνει.

Παραγαδιαζει στης Ψυχης, τα εγκατα, σε Αβυσσους.

Οπου αποσταζεται ο Καημος, και σβειουνται τα σκοταδια.

Και κρυσταλλωνουν τα δακρυα, δενονται σε κομποσχοινι.

Οινοποιουνται οι στεναγμοι, αρτοποιειται ο Πονος.

Να κοινωνουν οι Ευλογητοι, να Ζουν εις τον Αιωνα.

Βασίλειος Αναγνώστης