Translate

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Στην Αντιγόνη/Πλειάδες της ΔαφνοΣπηλιας: Δύο ποιήματα του Βασίλειου Αναγνώστη

Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας (πανοραμική θέα)
Δαφνοσπηλιά Καρδίτσας (πανοραμική θέα)

Στην Αντιγόνη

Μπήγονται βλήματα παντού, στο σώμα, στο κεφάλι.
Αίματα, Ζάλη, Σπαραγμός, χανομαι……Πεθαμενη;…;…;.
…Νοιώθω, πως, μόνον μια φορά, και μια για πάντα υπάρχουν.
Γη, Ουρανός και Θάλασσα, ανταμωμένα αδέρφια.
Σήμερα, Χθες και Αύριο, στο Νυν αναπαυμένα.
Στο Όλον και στο Τίποτα….Το Νόημα του Κόσμου…
…Ξυπνώ, ο τόπος σείεται, αναρριγα η Φύση.
ΝεκροΛαμπαδα αναφτουνε, οι δύσμοιροι γονεοι.
Οι φίλοι και οι γείτονες, παππούδες και γιαγιάδες.
Σε θειαφισμένη θάλασσα, πλέουν επτά αγγελούδια.
Αυτόπτες και αυτήκοοι, ψηλαφητές του Πόνου.
Που στέκονται αντίμαχοι, σε άνισον Αγώνα.
Με Γνώση μέσα στην Καρδιά, πως δεν υπάρχει δίκιο.
Στον κόσμο, τον αντιΘεο, τον έρημο, τον ξένο.
Όπου οι Πικροί, οι Αδάκρυτοι, οι δήμιοι της Πούλιας.
Ζηλευουνε τους Ποιητές, και τα μικρά αγγελούδια.
Που Φωτοκλωθουν νήματα, σαββανα εφταχρωσμενα.
Αναμασουνε τη Νυχτιά, Φωτοβολούν Ελπίδα.
Πως κάπου αλλού, σε Άχρονο, Αλαργινό Λιμάνι.
Οι αλλότροποι συλλαβιστές αρχαίων φωνημάτων.
Θα ξεφυλλίσουν τον Καιρό, την Γη να εμβολιάσουν.
Με Ουρανό και μηλΑνθους, τριανταφυλλενια σκόνη.
Και τα πικρά ΔακρυΣταλλα, του Πόνου, των καημών μας.
Διαμάντια σε χρυσοκλωστη, διάσημα στο Θόλο.
Θα τα κρεμάσουν οι αδελφές, που συντηρούν τη Μνήμη.
Να πανδοχευεται η Ζωή, οξύμωρη, Λαθραία.
Με φυλαχτά από Δάκρυα, Πικρά, Κρυσταλλωμενα.
Ειρήνη, Μαργαρίτα μου, αθώα παιδιά χαμένα;;;
Ειρήνη, Ηλέκτρα, Δήμητρα, Γεωργία, ΘεοΛογια.
Πλειάδες της ΔαφνοΣπηλιας, Αστέρια ματωμένα.

Στις 7 Ιουνίου 1947, βλήμα όλμου, κομματιάζει, επτά αγγελούδια, στη ΔαφνοΣπηλια της Καρδίτσας. Μοναδική επιζησασα η Αντιγόνη Αγγελάκη, σήμερα σύζυγος Δημητρίου Μάντη.

Πορτίτσα, 7 Ιουνίου 2012


Πλειάδες της ΔαφνοΣπηλιας

Λόγια, στιχάκια ταπεινά, αμάραντα σας σπέρνω.
Στου Παραδείσου τη δροσιά, ηλιοφυτα αγγελούδια.
Επτά παρθένες, άσπιλες, αμάραντα Λουλούδια.
Αστέρια εις το ΠολυΑστρον, του Αιθέρα της Καρδιάς μου.
Χεράκια κρινοδάχτυλα, καβαλλα σε ηλιαχτίδα.
Θηλάζετε ανυπόταχτα, γάλα στύβετε, ΗλιοΦως.
Που γαλακτωνει το Ναό, πέρα προς το <<Λιβάδι>>.
Το ταπεινό ξωκκλήσι μας, κοντά στο κοιμητήρι.
Του Αι Γιώργη της ΔαφνοΣπηλιας, της Δακρυσταλλωμενης.
.............................................................................................
Μπήγονται βλήματα παντού, στο σώμα, στο κεφάλι.
Ματώνομαι, ζαλίζομαι, σπαράζω, πεθαμένη............
Ριγαει ο τόπος, νεκρική, λαμπάδα αχνοκαιει.
Σε νεκροΘαλασσα Πικρή, μπαρκάρει και παγώνει.
Σ Κ Ο Τ Ω Σ Α Ν Τ Α Π Α Ι Δ Α Κ Ι Α Μ Α Σ
Που, Πότε, Πως, Γιατί.........................................
Επτά Παρθένες που διέφυγαν, πέτρωσαν, γιναν Αστέρια.
Πλειάδες, Λουλούδια Αθάνατα, Διάφανα Αγιοκερια.
Παραπονευονται, ερωτούν, απόκριση δεν παίρνουν...........
...............................................................................
Και εγώ, η επιζησασα, ΜΕ ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΜΝΗΜΗ.
Με σεβασμό στη Μνήμη σας, το Χρέος μου πληρώνω.
Στέκομαι μπρος στο Μνήμα σας, και αμάραντα σας σπέρνω.
Ειρήνη, Θεολογία, Ηλέκτρα, Μαργαρίτα, Δημητρούλα, Μαριγούλα, Ειρήνη.

Το γραφτό αυτό είναι γραμμένο για την Αντιγόνη που εγνωσα με τα μάτια της καρδιάς μου διαβάζοντας το χρονικό στην εφημερίδα. Η ψυχή μου δεν λάθεψε. Γνωρίζω έκτοτε, έναν θησαυρό και μετέχω στα πλούτη αυτής της Πληγωμένης Παιδικής Ψυχουλας που επέζησε και επιζεί, <<μιμνησκομενη ημερών αρχαίων>>


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου