Λευτέρης Τσίλογλου - Οι ταβέρνες

 Οι ταβέρνες τη νύχτα απορροφούν

το ημερήσιο άγχος

Γύρω από τα τραπέζια οι συνδαιτυμόνες

συναντούν τις μοναξιές τους

Λέξεις ασύνδετες μεταξύ τους

ανταλλάσσονται κατά συρροή

Κρυφές αντιζηλίες πνίγονται

στο τρίτο ποτήρι κρασιού.

Στην αδιάντροπη ισοπέδωση των πάντων

οι παρόντες εξαιρούνται

Γραβαντωμένοι μεσήλικες

μιλάνε για τα χαμένα όνειρά τους

σ’ ελαφροντυμένες δεσποινίδες

που ακκίζονται ασταμάτητα

Δίπλα, τραγούδια διακινδυνεύουν απεγνωσμένα

τη σωτηρία της πεθαμένης επανάστασης

άτομα ζυμωμένα σε μάζα, έτοιμα ν’ αδράξουν

την εξουσία που είναι μετέωρη

Μάταιες αναζητήσεις διεξόδων

στα ανίατα αδιέξοδα

Τις πρωινές ώρες εξομολογήσεις

για ανύπαρκτες περιπέτειες

Τα ταξί μοιράζουν στους κοιμισμένους δρόμους

τους εκτονωμένους πελάτες

Το πρωί θα φορέσουν τα ευγενικά χαμόγελα

στους κουφούς που κάθονται στα απέναντι γραφεία.

Ιούνιος 1978

Λευτέρης Τσίλογλου