Μαρίζα Τσαμιδα - Η ασημένια

Η φωτιά το βλέμμα καθηλώνει
και η λογική κάνει βουτιά
στης ψυχής το άδυτο.
Ζέστη γλυκιά και αποχαυνωτική
το σώμα κυριεύει.
Τα βλέφαρα γίνονται βαριά
και οι αισθήσεις ναρκωμένες...
Η ασημένια τεντώνεται
απ΄το βαθύ της ύπνο
και βγαίνει αργά απ΄το σκοτάδι.
Σαν αμαζόνα λυγερή
πάνω στο άλογο καλπάζει,
με το λευκό της δέρμα
ολόγυμνο να ανατριχιάζει
απ΄του ανέμου το γλυκό το χάδι.
Τα εβένινα μαλλιά της
σαν θάλασσα κυματιστή
τη πλάτη να σκεπάζουν.
Στα μάτια της τα αδάκρυτα
η φύση υποκλίνεται.
Μέχρι και ο χρόνος ο ανυπότακτος
βαλσαμωμένος στέκεται
εμπρός στο θέαμα αυτό,
ανήμπορος να κινηθεί
για να κρατήσει αβίαστα
τούτη η μαγική στιγμή!
Πριν η φωτιά να σβήσει
και το κορμί κρυώσει
η ασημένια πριν τις δώδεκα
θα πρέπει να γυρίσει
πίσω στη λίμνη την απύθμενη
περήφανη και άσπιλη
μέχρι να ξαναγεννηθεί
στου χρόνου το απαρασάλευτο παιχνίδι!!!

ΜΑΡΙΖΑ