Translate

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Ελένη Ιωάννου - Σαπιοκάραβο σκουριασμένου έρωτα

 
Θα λούσω τα μαλλιά μου
με τ' αλμυρό νερό της
την ώρα που κοιτάζεις
έτσι αόριστα τη θάλασσα
μες στην ανυπαρξία μου εγώ ζηλεύω
που σου αποσπά την προσοχή.
Φοβάμαι πως θα εντοπίσω
την αλμύρα που διαχέεται μέσα σου
την πίκρα που σου σφαλίζει τα χείλη
τα φύκια που σε τυλίγουν στα βάθη της.

Τις νύχτες που σε σκεπάζουν
μ' αλμύρα οι θαλασσινές αύρες
και γεμίζεις με άμμο και κοχύλια
στης ακροθαλασσιάς τα νυχτοπερπατήματα
θα γίνω φάρος στεριανός σ' απάνεμο λιμάνι
μήπως και με εντοπίσεις βλέποντας το φως
και 'ρθεις και ξαπλώσεις δίπλα μου
βράχος ακλόνητος να μείνεις
να μη κατρακυλάς κι απομακρύνεσαι
στης θάλασσας τον ορίζοντα.
Θα ανασαίνεις πλάι μου ήρεμα
κι εγώ θα σου διαβάζω
από θαλασσοφαγωμένα βιβλία
ιστορίες και παραμύθια του βυθού
για γοργόνες και θαλάσσιους δαίμονες
για μαιστράλια και ξεχασμένους ναυτικούς
από μεθυστικούς έρωτες μιας βραδιάς
στ' αμαρτωλά λιμάνια του κόσμου,
με μια διάθεση διερευνητική,
μη στραφείς πάλι σε φυγή
και ταξιδεύει ο λογισμός σου
και βουλιάξεις στα αβαθή σα
σαπιοκάραβο σκουριασμένου έρωτα.

Όχι δε θα σ' αφήσω να πνιγείς
μες στους ψιθύρους των κυμάτων
στων αναδιπλωμένων σου συνηθειών
το βόλεμα να ξεκουράζεις τις μνήμες.
Θα σε ζωντανέψω μ' ένα φιλί μου
και μ' ένα ξόρκι θα σε ξεμαγέψω
από τα μάγια των Σειρήνων και της Κίρκης.
Παρά την άρνησή σου εγώ θα προσπαθώ
κι ας πρέπει να ξαναλουστώ
μες στα ενάλια βάθη των θαλασσών σου.
 
 
Ελένη Ιωάννου
_______________________________________________________
Ό,τι μου υπαγορεύει η συνείδηση...

...θάλασσα, ύπαρξη κι ανυπαρξία, έρωτας, ψυχή, αιωνιότητα... όλα συνδέονται μεταξύ τους στην αδιαίρετη αλυσίδα της ζωής μας...

Το ποίημα θα εμπεριέχεται στην ύλη της ποιητικής ανθολογίας "ΣυνΠοιείν" που θα εκδοθεί στο τέλος του τρέχοντα χρόνου.

 
Ελένη Ιωάννου
 
Αναδημοσίευση από:

Δεν υπάρχουν σχόλια :