Γιάννης Ψυχάρης

Έμεινα μόνη ολομόναχη στην ακρογιαλιά,

που αγιασμένη μού είναι αφότου ήρθες και την τίμησες.

Το βήμα σου δεν έσβησε στην άμμο.

Παντού το βήμα σου το βλέπω.

Παντού ακούω τη φωνή σου,

στον αέρα που παίζει με τα μαλλιά μου,

στο κύμα που τα πόδια μου λούζει.

Πες μου, θυμάσαι κάποτες τη μικρή σου;

Τη μικρή σου που εσένα συλλογιέται παντοτινά;

Τα λόγια σου της είναι ατέλειωτη κουβέντα,

της είναι τα γράμματά σου βιβλίο.

Αχ! της είναι η αγάπη σου ζωή.

Γιατί εσένα λατρέβει,

και στην ακρογιαλιά όπου την άφησες,

μην τη φαντάζεσαι μόνη, όσο εσύ την αγαπάς.-

20 του Σταυρού, 1911

Περιοδικό Ο Νουμάς, τόμος 9, τεύχος 450 (1911), σ. 531.

Διαβάστε επίσης: Γιάννης Ψυχάρης

Στιχοποιήματα και κείμενα