Γιάννης Ψυχάρης

Κοιτάζω την ακρογιαλιά μου την έρημη

και συλλογιούμαι τη δική σου, την ολοζώντανη.

Πότε θα σμίξουμε ξανά;

Όταν ήρθες,

μου άγιασες εδώ τον ουρανό,

τη θάλασσα και τη γίς.

Τώρα πια δεν μπορώ να μείνω μόνος.

Του κάκου γυρέβω να διω το βήμα σου στην άμμο,

νακούσω τη φωνή στου στον αέρα που περνά

ή στο κύμα που παίζει.

Τη μικρή μου θέλω εγώ,

τη μικρή μου ψυχή και σάρκα,

που σάρκα και ψυχή τη λατρέβω.

Θέλεις να σε συλλογιούμαι παντοτινά,

δίχως να χαίρουμαι το πρόσωπό σου;

Την κουβέντα σου διψώ,

το βιβλίο της καρδιάς σου

λαχταρώ να ξεφυλλίσω.

Η αγάπη σου είναι η ζωή μου.

Τη σιχάθηκα

την ακρογιαλιά την έρημη

όπου μ΄ αφίνεις.

Θα πεταχτώ στη δική σου,

αφού σ΄ αγαπώ.-

21 του Σταυρού, 1911

Περιοδικό Ο Νουμάς, τόμος 9, τεύχος 450 (1911), σ. 531.

Διαβάστε επίσης: Γιάννης Ψυχάρης

Στιχοποιήματα και κείμενα