Μαύρο ποτάμι κι άρρωστο
Η αρένα της καρδιάς μου
Άχρονη θλίψη που μεθά
Με βλέπει και χαμογελά.
Μα είναι το γέλιο της κακό
Σαρδόνιο και μεφιστοφελικό
Πασχίζω να κοιτάξω μακριά
Μα έχει γραπώσει δυνατά
Και παραλύοντας, αγγίζω κάτω
Φιλώ το χώμα το ιερό
Νιώθω τις φλόγες στο μυαλό
Και τη δροσιά του δειλινού να πνίγει.
Μόνο για σένα επιζώ
Μόνο σε σένα θα το πω
Μόνο από σένα θα χαθώ
Μη με αφήσεις.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου