Στιχοποιήματα και κείμενα

ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ.. Με κέρινες ελπίδες μη πετάς ψηλά στα κοφτερά βράχια του ανέφικτου θα πέσεις εκεί που οι φρούδες της ζωής απόπειρες αναπαύονται στο πεπερασμένο δευτερόλεπτο ενός ατέρμονα χρόνου… Μικρός θεός δεν γίνεσαι να ξεχωρίσεις το σκοτάδι από το φως Χριστός δεν ξαναγεννιέσαι με τη σταύρωση να εξιλεωθείς Απόστολος δεν ονομάζεσαι αλήθειες να κυρήξεις τα θαύματα μας τέλειωσαν… Γ.    Μάγιατζης    27-7-2014 

ΤΑ   ΦΥΛΛΑ   ΤΟΥ   ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ.. Μη ψάχνεις τα αισθήματα στην άνοιξη που χάθηκε ψάξε τα φύλλα του Σεπτέμβρη που τα σέρνει ο αέρας κρυμμένη   η αγάπη μας μες στο λουλούδι που μαράθηκε έγειρε και ξεψύχησε στο δειλινό της ίδιας μέρας..   Οι αναμνήσεις σέρνονται σα σκόνη στα συντρίμμια απλώνουνε τον ίσκιο τους και σεργιανούν γλιστρώντας στα μέρη που συχνάζαμε, στα μπαρ, στα καλντερίμια και στο δειλό το "σ' αγαπώ" που είπαμε γελώντας.. Έτσι είναι όλη σου η ζωή μια αγάπη μια ελπίδα ένας μακρύς ανήφορος που χάνεται στη σκόνη αισθήματα χωρίς πνοή, χρώματα και πατρίδα αγάπες έζησες πολλές μα πάλι είσαι μόνη!!!! Γ.    Μάγιατζης    27-7-2014

Αξόδευτη αγάπη ισορροπεί στη θαλπωρή μιας νοσηρής καρδιάς πάνω σ’ένα μαβί μετάξινο σκοινί και ατενίζοντας  το βουβό κενό από κάτω. Κανείς δεν τόλμησε να ξεστομίσει Τα λόγια εκείνα που φλόγιζαν το νου Μια προσδοκία ασθενική μα αξιέραστη Που φυλαγόταν απ’τον καθρέφτη της αλήθειας. Ισχνός ο μίσχος του νεκρολούλουδου Κάτισχνο το λευκό του χρώμα Μα η καρδιά, η κατακόκκινη καρδιά Αντέχει στο μένος της φθοράς του χρόνου. Ασφόδελο με λένε οι άνθρωποι Και κατοικώ στις γειτονιές του Άδη Μόνο την κόρη Περσεφόνη Αφήνω να με αγγίζει πια. Θνητοί κι αθάνατοι μαζί Κοινή τους μοίρα είμαι εγώ Σαν οι ψυχές τους είδωλα γενούν Στον ίσκιο μου θα’ρθουν να βρουν τη λήθη.

Η   ΑΥΓΗ   ΜΑΣ   ΧΡΩΣΤΑΕΙ   ΣΚΟΤΑΔΙΑ.. Η αυγή μας χρωστάει σκοτάδια που αφήνει το πρώτο το φως της να γλιστράει σ' αγκαλιές ιδρωμένες.. Έρπουν πόθοι στης νύχτας στο πλάνο που αργούν να αδειάσουν τη φλόγα, την κρατάνε με πάθος στα χέρια πεταλούδες που καίγονται πάντα μες στης φλόγας την άσβεστη γλύκα.. Ζουν και μόνο γι αυτή τη θυσία πόθοι-πλάσματα μες στα σκοτάδια και το φως της αυγής τα σκοτώνει… Η αυγή μας χρωστάει σκοτάδια… Γ.    Μάγιατζης    24-7-2014

Ο   ΑΝΘΡΩΠΟΣ   ΚΙ   Ο   ΠΟΛΕΜΟΣ.. Τζάμπα ξοδεύω λάσπη και χώμα άνθρωπο δε φτιάχνω.. Τζάμπα ξοδεύω σκιές και διαβόλους σκοτάδι δε φτιάχνω.. Τζάμπα ξοδεύω πέτρα και φλόγα ήλιο δε φτιάχνω.. Τζάμπα ξοδεύω νήμα κι ανάσα ψυχή δε φτιάχνω.. Τζάμπα ξοδεύω αίμα και φλέβες αγάπη δε φτιάχνω.. Ξοδεύω όμως φωτιά και μίσος φτιάχνω   πολέμους… Γ.    Μάγιατζης    25-7-2014