Στιχοποιήματα και κείμενα

Ὄξω πέφτει ἀδιάκοπα καὶ πυκνὸ τὸ χιόνι, κρύα καὶ κατασκότεινη κι ἀγριωπὴ ἡ νυχτιά. Εἶναι ἡ στέγη ὁλόλευκη, γέρνουν ἄσπροι κλῶνοι, μὲς τὸ τζάκι ἀπόμερα ξεψυχᾶ ἡ φωτιά... Τρέμει στὰ εἰκονίσματα τὸ καντήλι πλάγι καὶ φωτάει στὴ σκυθρωπή, στὴ θαμπὴ ἐμορφιά. Νὰ ἡ φάτνη, οἱ ἄγγελοι κι ὁ Χριστὸς κι οἱ Μάγοι καὶ τὸ ἀστέρι ὁλόλαμπρο μὲς στὴ συννεφιά! Κι οἱ ποιμένες, ποὺ ἔρχονται γύρω ἀπὸ τὴ στάνη κι ἡ μητέρα τοῦ Χριστοῦ στὸ Χριστὸ μπροστά. Τὸ μικρὸ τὸ εἰκόνισμα ὅλ᾿ αὐτὰ τὰ φτάνει, μαζεμένα ὅλα μαζὶ καὶ σφιχτὰ-σφιχτά. Πέφτει ἀκόμη ἀδιάκοπο κι ἄφθονο τὸ χιόνι, ὅλα ξημερώνονται μ᾿ ἄσπρη φορεσιὰ στὸν ἀγέρα ἀντιλαλοῦν τοῦ σημάντρου οἱ στόνοι, κάτασπρη, γιορτάσιμη λάμπει ἡ ἐκκλησιά... Διαβάστε επίσης: Τέλλος Άγρας Πηγή:  Τέλλος Ἄγρας - Ποιήματα

Η ψυχή μου είναι τριαντάφυλλο κι είμαι πάνω της αγκάθι... Μην το πείτε και τ` ακούσουνε η καλή μου μην το μάθει... Θε ναρθεί γλυκιά κι υπέροχη την αυγούλα κάποιου Απρίλη με χαμόγελο στα μάτια της, μ` ομορφιά πάνω στα χείλη. Θαμπωμένη από την κόκκινη καταματωμένη μου όψη με τ` αργό της το βημάτισμα, θα σιμώσει να με κόψει. Μα το κάτασπρο χεράκι της που αγαπώ και τρέμω τόσο θα χαρώ -χαρά περήφανη- με κακία να τ` αγκυλώσω. Και μια στάλα απ` το αίμα πέφτοντας πέταλά μου ματωμένα θα χαθεί μέσα στο χρώμα σας θα γενεί μαζί σας ένα... (μετάφραση: Γιάννης Αηδονόπουλος ) Διαβάστε επίσης:  Αλεξάντρ Σεργκέγεβιτς Πούσκιν Πηγή: www.stixoi.info  

ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΕΞΟΔΟ   Αυτή η ουράνια μουσική που τόσο με εμπνέει μπαίνει στ' αυτιά μου από παντού και ώρες-ώρες κλαίει, ακούγεται σα ψίθυρος βγαλμένος από χείλη μικρού έκπτωτου άγγελου που διάβηκε τη πύλη μιας φλογισμένης κόλασης απεμπολώντας χρίσμα. και τώρα βλέπει τη ζωή κάτω από άλλο πρίσμα. Αυτή η ουράνια μουσική δακρύζει στον αέρα σκοτάδι απλώνεται παντού κι ας είναι ακόμα μέρα μπαίνει βαθειά στα όνειρα και τη φωτιά ξοδεύει κι ο άγγελος στη κόλαση μια έξοδο γυρεύει να πάρει πίσω τα όνειρα παράδεισο να νιώσει ψηλά να πάει στα σύννεφα που τα 'χει ανάγκη τόση. Γ. Μάγιατζης                          22-12-2015

ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ Αυτή η ξαφνική βροχή ήταν για το καλό μου στον αίθριο τον ουρανό βγήκε το σύννεφο μου χοντρές σταγόνες έριξε και έβρεξε το χώμα κι ας ήταν άδειο σύννεφο κι ας είχε άσπρο χρώμα. Αυλάκια σχηματίσθηκαν κι έτρεξαν προς τα κάτω   ήταν απομεσήμερο και χαβαλέ Σαββάτο στάθηκα και με κοίταξα μέσα από το καθρέφτη κι είδα το κόσμο ολόκληρο συθέμελος να πέφτει. Είδα κορφές ολόασπρες κι ας ήταν καλοκαίρι είδα τη γη από ψηλά σα να 'μουν περιστέρι. Είδα του κόσμου τη στοργή και την απελπισία είδα και την αγάπη μας που έγινε θυσία να σπαρταράει στα χέρια μας δίχως να βγάζει ήχο να γίνεται ένα σύννεφο και να βροντάει στο στίχο… Γ. Μάγιατζης                  21-12-2015

Λένε πως τα « d é grad é s » είναι φέτος στη μόδα· άμα βρεις ένα καπέλο με τρεις διαβαθμίσεις στην ίδια απόχρωση, είσαι «εντάξει». Η αν γαρνίρεις τη φούστα σου με βολάν που φαρδαίνουν ή στενεύουν κανονικά, πάλι είσαι «εντάξει»· μόνο γιατί ’ναι στη μόδα; μου φαίνεται τόσο περίεργο, σα να μου έλεγαν πως φέτος είναι μόδα να πίνεις νερό άμα διψάς... από ό,τι βλέπω κι όσο καταλαβαίνω, η διαβάθμιση είναι συνηθισμένη μορφή, καθημερινή εκδήλωση όλων των φαινομένων του φυσικού και ηθικού κόσμου. Η αγάπη, το χρώμα τ’ ουρανού, η τρικυμία, ο θάνατος, κρύβουν μέσα τους την ιδιότητα του «βαθμηδόν». Κι εμείς οι δασκάλοι λοιπόν είμαστε κάθε πρωί της μόδας. Δουλεύουμε τα πρωινά έξι ώρες συνέχεια με πέντε διάμεσα διαλείμματα, πέντε κανονικούς σταθμούς, που μας οδηγούνε σιγά-σιγά από την «ευεξία» και το κέφι στη γκρίνια και την εξάντληση. Στον πρώτο σταθμό είμαστε όλοι φλύαροι, όρθιοι ή βηματίζουμε πάνω-κάτω. Δείχνουμε εξαιρετικό ενδιαφέρο στα πολιτικά. Εξιστορούμε πως περάσαμε τη βραδιά μας:...

ΝΟΘΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ.. Πληγωμένοι άγγελοι με σπασμένα φτερά και τρωτή αγιοσύνη, γυναικεία ταυτότητα με μια μήτρα ατέρμονη έκπτωτης βασιλείας, κι ανακόλουθη έκσταση ψυχικής ανομβρίας σ' ένα τέλμα απόγνωσης, δακρυσμένοι ορίζοντες κι ένας νόθος παράδεισος που βρυχάται σα κτήνος. Πόση άνοιξη ξόδεψε η φωτιά της αγνότητας πόση λάσπη χρειάστηκε να βυθίσει τα αισθήματα στο βυθό από ανάγκη στερημένη η αθωότητα.. Με σπασμένα φτερά και αιχμηρό φωτοστέφανο καθρεφτίζεται η άδεια ψυχή, με αγκάθια στρωμένη η συνείδηση σπαρταράει σα το ψάρι στην απόχη πιασμένη, μιας σαθρής κοινωνίας. Γ. Μάγιατζης                 19-12-2015